Pixies @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Daan Krahmer 28 november 2016 Reacties staat uit voor Pixies @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Toen Kurt Cobain ‘Smells Like Teen Spirit’ schreef was hij “basically trying to rip off the Pixies”. Zonder de Pixies klonken ook David Bowie, Weezer en Radiohead, om er maar een paar te noemen, niet hetzelfde. Deze invloedrijke groep is een van de weinige die je zonder blikken of blozen legendarisch mag noemen. Toch ga je anno 2016 met een ambivalent gevoel naar een concert van deze band toe. Sinds 2004 is de band weer bij elkaar (na ruim tien jaar op non-actief te hebben gestaan) en – naast veertien miljoen dollar – leverde dat twee teleurstellende albums met nieuw materiaal en het vertrek van Kim Deal op. Maar in een uitverkochte Heineken Music Hall zien we het gelijk van Black Francis. Hij zegt heel de avond geen woord, maar zijn glimmende oogjes spreken boekdelen.

Die blik kun je niet van zijn gezicht lezen als er nieuw materiaal gespeeld wordt. Ongeveer een derde van de liedjes komt uit dit decennium. Je hoeft geen kenner van het Pixies-oeuvre te zijn om de nieuwelingen te herkennen. De songs van Head Carrier vallen op vanwege hun middle of the road-karakter; slepend tempo, blikkerig gespeeld en schel gezongen. Weinig verheffend dus, en hoewel niet zo dramatisch slecht als het vanavond bijna helemaal genegeerde Indie Cindy, zijn het allemaal niemendalletjes. Behalve ‘All I Think About Now’ dan. Dat is plagiaat. En wel van een goede band: The Pixies.

Want goed zijn de Pixies nog altijd. Tegenover ieder nieuw inkakliedje staan twee oude klassiekers. En die worden gespeeld met een branie waar veel twintigers nog van kunnen leren: hard, snel en dynamisch. Die momenten komen vaak vanuit het niets; zonder waarschuwing of aankondiging. De sfeer gaat razendsnel van gezapig naar punk met een ‘U-Mass’, ‘Nimrod’s Son’, ‘Break My Body’, ‘Isla de Encanta’,  ‘Mr. Grieves’, ‘Subbacultcha’ of ‘Blown Away’. Soms gaat het ook met de gouden ouden mis – onsterfelijke liedjes als ‘Where Is My Mind?’ en ‘Monkey Gone To Heaven’ missen vanavond wat aan bezieling – vaker gaat de olie op het (heilige) vuur. Black Francis lacht zijn tanden geregeld bloot, hoewel de zaal hem liever gewoon ziet schreeuwen. ‘Vamos’ is zo misschien wel het hoogtepunt van de avond. Black transformeert in een maniakale frontman en de gitaar(solo) van Joey Santiago zoemt als een wesp en snijdt als een mes.

Het publiek reageert vooral gewillig. Voor weinigen zal het vanavond de eerste keer Pixies zijn. De euforische publieksreactie, zeker voor het podium, doet vermoeden dat veel bezoekers een intense band met de Pixies hebben opgebouwd. Zo’n band krijg je niet in een paar maanden. Tegen het einde zet de groep alles in vuur en vlam met een sterk slot. Met achtereenvolgens ‘Hey’, ‘Gouge Away’, ‘Debaser’ en ‘Tame’ sturen de Pixies iedereen tevreden naar huis. Over het schizofrene karakter van de liveshow hoor je niemand meer. The Pixies zitten gevangen in hun eigen verleden, zonder dat ze nostalgisch klinken.

Je kunt geen reactie achterlaten.