Revere @ V11, Rotterdam

Door Leonie Poot 6 december 2016 Reacties staat uit voor Revere @ V11, Rotterdam

Het Britse Revere houdt het na twintig jaar voor gezien. De band bracht, na diverse ep’s, in 2010 pas haar debuutalbum uit. Hoewel ze door critici op handen gedragen werden wilde het bij het grote publiek nooit echt aanslaan. Bijzonder dat de band haar laatste show niet in thuishaven Londen, maar op het lichtschip V11 in Rotterdam speelt.

De muziek van Revere put uit diverse stromingen en laat zich niet makkelijk in een hokje plaatsen. De ene keer pakt de bands groots uit waarbij je de link legt met een stadionband als Muse, dan weer klinkt het ingetogen en doet het meer aan een band als Beirut denken. De diversiteit aan instrumenten als viool, cello en trompet maakt het geluid van Revere onderscheidend. Zanger Stephen Ellis grapt: “We noticed we became relevant so it’s time to pack it in.”

img_1318

Wie de band eerder gezien heeft weet dat passie de boventoon voert. Ook vanavond staat Revere, voor deze gelegenheid aangevuld tot tien man, vol overgave op het (te) kleine podium van V11. De band weet met zo’n aantal logischerwijs een behoorlijke muur aan geluid op te trekken. Zonde dat je hierdoor de stem van Ellis vaak niet goed hoort en dat de vele subtiliteiten die de muziek van Revere kenmerkt verloren gaan. Maar goed, het lichtschip V11 heeft wellicht ook niet de beste akoestiek.

De set vanavond is een weergave van hun loopbaan: oud wisselt nieuw af en verzoekjes van fans worden ingewilligd. Ieder nummer dat gespeeld wordt, wordt na vanavond immers nooit meer live ten gehore gebracht. ‘Throwing Stones’ klinkt vanavond nog grootser en bombastischer, het gezegde ‘pompen of verzuipen’ lijkt hier van toepassing. Maar niet alleen op ‘Throwing Stones’ wordt alles uit de kast gehaald. Ook op ‘Don’t Look Up, Hannah’ lijkt de band nog een punt te willen maken. Tijdens ‘These Halycon Days’ schreeuwt Ellis de bemoedigende woorden “let’s sink this boat!” en stampt driftig met zijn voeten op het podium.

Tijdens het dankwoord van de zanger blijkt waarom de Britten Rotterdam uitgekozen hebben voor hun laatste show. Van PopUp 010, tot de instore in Velvet, het platenlabel Final 500, en trouwe aanhang, stad en band blijken nauwe banden te hebben.

img_1352

De band neemt, toepasselijk, afscheid met het nummer ‘The Escape Artist’. Het nummer betekent niet het einde van de band maar een nieuw begin voor de muzikanten. De trompettist slaat zijn instrument aan gruzelementen, Ellis zwaait, als een jonge Pete Townshend, zijn gitaar door de lucht, de monitor voor hem moet het uiteindelijk ontgelden, de trommels belanden op de vloer voor het podium. De V11 drijft nog, maar Revere heeft er alles aan gedaan het schip te laten zinken.

Je kunt geen reactie achterlaten.