Jaarlijst 2016: Daan Krahmer

Door Daan Krahmer 17 december 2016 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2016: Daan Krahmer
  1. Frank Ocean – Blond
  2. James Blake – The Colour In Anything
  3. Radiohead – A Moon Shaped Pool
  4. Beyoncé – Lemonade
  5. Anderson .Paak – Malibu
  6. Tindersticks – The Waiting Room
  7. Cass McCombs – Mangy Love
  8. Weval – Weval
  9. Jessy Lanza – Oh No
  10. Kaytranada – 99,9%

Het klinkt een beetje snobistisch misschien, maar een To Pimp A Butterfly zag ik dit jaar niet voorbij komen. Hoewel één specifieke plaat dicht in de buurt kwam. Nee, de maker luistert niet naar David Bowie of Nick Cave. Ook niet Leonard Cohen. Het is Frank Ocean, die met zijn Blond(e) een wonder van een comeback maakte. Het is een gelaagde maar concrete plaat, die eveneens doordrongen is van mystiek. Vele lagen zien we ook terugkomen bij debutanten Kaytranada en Weval, die de tijd deze zomer sneller lieten gaan.

De meest verrassende plaat van het jaar kwam van de enige artiest in deze lijst die ál mijn leerlingen kennen: Beyoncé. Als je zowel tienermeisjes als fijnproevers met een buitengewone popplaat kunt verrassen, doe je iets erg goed. Anderson .Paak deed ook goede zaken. Geen belangrijk festival bleef onbespeeld, geen brug was te ver voor deze alleskunner.

Dat Radiohead deed verrassen, was dan weer niet zo verrassend. Negende langspeler A Moon Shaped Pool was een nieuw hoofdstuk, met een nieuw geluid dat zowaar het niveau van Kid A en In Rainbows evenaarde. Enig nadeel was dat Radiohead de aandacht voor de meesterlijke verrassingsrelease van James Blake wegtrok. Een beklemmende plaat, gemaakt door een visionaire geluidskunstenaar. De vernieuwing zit hem in de breedte: in geniale timing, perfecte samples en creatieve details.

Veel opgewekter is Jessy Lanza’s oorwurm Oh No. Refreintjes worden piepend en hijgend gezongen, alsof Lanza aan de helium zit, maar ondertussen worden beats sluw uitgebouwd tot discofillers. Feest. Dat zijn de meer traditionele langspelers van Cass McCombs en Tindersticks ook, hoewel op een meer melancholische manier. Beide acts halen het beste in zichzelf naar boven met platen die als geheel prachtig zijn. Soortgelijke kunstwerkjes horen we volgend jaar graag weer!

Song van het jaar: Jessy Lanza – It Means I Love You
Concert van het jaar: Joanna Newsom en Robin Pecknold in Doornroosje
Festival van het jaar: Le Guess Who?

Je kunt geen reactie achterlaten.