Jaarlijst 2016: Daniël De Borger

Door Daniël de Borger 29 december 2016 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2016: Daniël De Borger
  1. Uyama Hiroto – Freeform Jazz
  2. A Tribe Called Quest – We got it from Here… Thank You 4 Your Service
  3. Josefin Öhrn + The Liberation – Mirage
  4. Angel Olsen – My Woman
  5. KA – Honor Killed The Samurai
  6. PJ Harvey – The Hope Six Demolition Project
  7. Childish Gambino – Awaken, My Love
  8. Noname – Telefone
  9. Dead Horse One – Season of Mist
  10. NxWorries – Yes Lawd!


**Klik op de titels voor het luisteren van soundbites

2016 was een opvallend sterk muziekjaar. Voor mijn gevoel beter dan de voorgaande paar jaren. Met een enorm brede diversiteit aan goede albums binnen meerdere genres was het weer lastig om een lijstje van tien favorieten te kiezen. Daarbij mag echter worden opgemerkt dat mijn voorkeur dezer dagen sterk bij hip-hop/jazz en aanverwanten ligt, wat ook duidelijk weerspiegeld wordt in het lijstje van dit jaar. Ook andere genres worden desondanks niet uit het oog verloren. De volgorde waarin de platen geplaatst zijn, kan ook nu weer met een korreltje zout genomen worden.

Op één een onmisbare plaat voor iedere jazzliefhebber van de uit Japan afkomstige Uyama Hiroto. Op Freeform Jazz is een organische mix van jazz en hip-hop hoorbaar, die sterk doet denken aan de muziek van Nujabes. Ook de liefhebbers van Robert Glasper Experiment zouden dit schijfje eens een luisterbeurt mogen geven. Een groeialbum van jewelste dat niet snel gaat vervelen.

A Tribe Called Quest behoeft uiteraard geen introductie meer. Met hun zesde plaat, eerste studio-album in achttien jaar tijd en tevens laatste langspeler, losten deze oudgedienden uit de hip-hopwereld bij velen alle hooggespannen verwachtingen in (of meer) en bouwden zij tegelijkertijd een nieuwe fanbase op onder een jongere generatie. We got it from Here… Thank You 4 Your Service is bovendien een waardige zwanenzang van de dit jaar en voor de release overleden Phife Dawg.

Op Mirage van Josefin Öhrn + The Liberation horen we hypnotiserende psychedeliche rock uit Zweden. De liefhebbers van het genre onder ons zullen deze band wellicht al kennen van de supportshows die ze hebben gespeeld voor hun collega’s en labelgenoten van Goat. Na hun met een Grammy genomineerde EP Diamond Waves en succesvolle debuutalbum Horse Dance, bouwt de band haar geluid verder uit op dit indrukwekkende en bij tijd en wijlen overweldigende vervolg.

Voorheen wist Angel Olsen nooit zo mijn aandacht te trekken. Haar vorige twee platen bleven voor mij om een of andere reden wat onzichtbaar onder het oppervlak drijven. Met haar nieuwe album duurde het echter niet lang voordat ik haar in de kijker had. Misschien dat dat komt door de nieuwe sound die op My Woman te horen is. Waar Olsen op haar eerste albums meer intieme folkliedjes maakte, daar is haar geluid nu meer (jaren zeventig/classic) pop/rock georiënteerd. Nu mag ik graag naar folk/singer-songwritermuziek luisteren, maar in het geval van Olsen heeft het mij nooit zo weten te boeien. Met My Woman heeft dit jonge talent in ieder geval een blijvende indruk weten achter te laten.

Honor Killed The Samurai van de uit Brownsville afkomstige rapper KA is een beetje een vreemde eend in de bijt. Een unieke en zeer intense plaat die opvalt door de minimale productie met weinig tot geen drums. Dat laatste is bijna ondenkbaar in het hip-hop genre, maar desondanks werkt het in dit geval. De krachtige sfeer, sterke teksten en de eenvoudige maar intense muzikale omlijsting met zijn oosterse invloeden, maken dit een uniek album dat bij elke luisterbeurt meer en meer onder de huid kruipt en weet te beklijven.

PJ Harvey is een van de artiesten die eigenlijk nooit een slecht album aflevert. Ook dit jaar wist ze weer te schitteren met het zowel op plaat als live indrukwekkende The Hope Six Demolition Project. Of je nu wel of geen fan van haar muziek bent, de kwaliteit en vakmanschap zijn altijd onmiskenbaar aanwezig. Alhoewel ik haar nieuwe plaat wat minder vind dan voorganger Let England Shake uit 2011, verdient Harvey desondanks ook nu weer een plekje in mijn jaarlijst.

Plots was daar dan, als een donderslag bij heldere hemel, een nieuw album van Childish Gambino. Ook hier weer een artiest die mij voorheen weinig of zelfs helemaal niet kon boeien. Zijn hip-hopplaten wisten bij mij geen potten te breken, so to speak. Op Awaken, My Love sloeg hij echter een compleet nieuwe muzikale weg in; een weg die misschien niet voor iedereen is weggelegd. De liefhebbers van George Clinton, Funkadelic, Sly Stone en aanverwante artiesten uit de jaren zeventig kunnen in ieder geval hun lol op met deze nieuwe langspeler. Een prachtige hommage aan het funktijdperk van weleer.

Over Telefone van Noname kan ik heel kort zijn. Fatimah Warner a.k.a. Noname valt te omschrijven als een soort vrouwelijke versie van Chance The Rapper. In mijn ogen echter dan wel de betere variant van de twee. Iemand plaatste dit jaar een hele rake opmerking over Telefone: “Was Chance zijn laatste project maar zo.” Een van de sterkere hip-hopplaten van het jaar van een artieste die snel wat meer bekendheid zou mogen krijgen. Het is daarbij te hopen dat dat niet ten koste zal gaan van haar eigenheid.

De voorlaatste plek wordt ingenomen door de door Mark Gardener (Ride) geproduceerde shoegaze-parel Season Of Mist van het Zweedse collectief Dead Horse One. De invloeden van bands als My Bloody Valentine, The Dandy Warhols en The Telescopes zijn overduidelijk aanwezig. De geest van het shoegaze-genre van eind jaren tachtig/begin jaren negentig waart niet alleen rond op Season Of Mist, maar doet het hier weer even helemaal opleven. De ingrediënten zijn niet nieuw, maar wat smaken ze weer heerlijk, zo in deze vorm bij elkaar gevoegd.

Wie Anderson .Paak het afgelopen jaar niet is opgevallen heeft overduidelijk in een grot geleefd, of is helemaal niet met muziek bezig geweest. Mijn eerste kennismaking met dit nieuwe talent vond echter al plaats in de zomer van 2015, toen ik een clipje tegenkwam van het samenwerkingsproject van Paak met beatmaker Knxwledge. NxWorries kwam dat jaar ter wereld met de heerlijke single ‘Suede’. 2016 werd gekenmerkt door de grote opkomst van Anderson .Paak als soloartiest en talloze features op platen van collega-artiesten en niet te vergeten de grote hoeveelheden liveoptredens en festivals waar hij de boel kwam platspelen. Zijn succesvolle en veelgeprezen debuut Malibu belandde reeds in vele jaarlijstjes. Persoonlijk heb ik meer geluisterd naar het debuutalbum van de band waarmee het allemaal mee begon voor Paak. Yes Lawd! van NxWorries is voor mij wat Malibu net niet is. Een heerlijke plaat met de fijnste hip-hopbeats en de zwoelste vocals van Anderson .Paak uit de stal van het almachtige Stones Throw.

Je kunt geen reactie achterlaten.