T2 Trainspotting

Door Koen Smilde 17 februari 2017 Reacties staat uit voor T2 Trainspotting

(Sony Pictures) Na 21 jaar durfde regisseur Danny Boyle het eindelijk aan om een vervolg te maken op de cultklassieker Trainspotting. Het is een project dat op voorhand gedoemd leek te mislukken, maar wonderwel gebeurt dit niet. Mede dankzij de tijd die er verstreken is sinds het eerste deel, is T2 een film met een eigen gezicht geworden.

Een belangrijke factor in het slagen is dat alle betrokkenen van toen ook nu weer meedoen. John Hodge tekent opnieuw voor het scenario, Irvine Welsh doet opnieuw een cameo als dealer Mikey Forrester en Underworlds Rick Smith zorgt voor de muziek. T2 betekent ook een hernieuwing van de samenwerking tussen Boyle en hoofdrolspeler Ewan McGregor.

De vier vrienden van toen worden in de film met elkaar herenigd wanneer Mark Renton na twintig jaar terugkeert naar Edinburgh. Maar van een feestelijke reünie is geen sprake. Renton en Sick Boy lopen zich hopeloos vast in hun plan om rijk te worden met een bordeel. Spud verliest op komische wijze zijn baan en de voortvluchtige Begbie koestert nog steeds wrok over het drugsgeld dat Renton van hem stal. Al deze verwikkelingen brengt Boyle met zijn kenmerkende stijl in beeld. Snelle montages, hallucinante passages en stilvallende beelden rijgt hij soepel aan elkaar. Opvallend is de hoeveelheid actie in de film, zoals een spannende achtervolging en een bij Blade Runner aanknopende scène verderop in de film.

Naast deze intriges loopt er nog een thema door de film, namelijk de vraag naar wat er van hun levens geworden is. De dagen van heroïnegebruik liggen achter hen, maar speed en coke worden nog volop geconsumeerd. Geluk in de liefde is niet voor het viertal weggelegd. Er staat een big fucking television in hun woonkamer en Renton houdt een geüpdatete versie van zijn choose life-monoloog, waarin hij andermaal het burgerlijke bestaan ervan langs geeft. Je zou kunnen zeggen dat de midlifecrisis gearriveerd is of dat ze in ontkenning daarvan proberen te leven. Dit gaat onvermijdelijk gepaard met terugblikken en het overdenken van gemiste kansen. Zoals Sick Boy zegt: “Nostalgia. That’s why you’re here. You’re a tourist in your own youth.”

Hiermee lijkt hij zich zowel tot Renton als tot het filmpubliek te richten. We zijn hier tenslotte omdat we het eerste deel gezien hebben. Het is daarom onbegrijpelijk dat Boyle het nodig vindt om de shots in T2 die verwijzen naar klassieke Trainspotting-momenten te verknippen met beelden uit het origineel. Iedereen die de film uit 1996 gezien heeft zal de hint begrijpen. De nieuw gemaakte flashbacks, met uitstekend gecaste jongere acteurs, komen daarentegen wel goed uit de verf, net als de voice-over die gebruik maakt van verhalen uit het boek Trainspotting. Hierdoor krijgen de personages meer diepgang en worden hun keuzes en onderlinge relaties begrijpelijker.

Zo slaagt Boyle erin zijn publiek meer dan alleen een feest der herkenning voor te schotelen – hoewel er natuurlijk een wc-pot voorbijkomt. T2 is minder opwindend dan zijn voorganger, maar het scheelt niet veel. De laag drama compenseert bovendien het gemis aan jeugdige bravoure. Ook siert het Boyle dat hij niet geprobeerd heeft het origineel over te doen. Dit alles geldt ook voor de soundtrack – één van de dingen die Trainspotting zo succesvol maakte was de fantastische muziek. Naast klassieke nummers van Blondie, The Clash, Queen (!) en natuurlijk Underworld, vertegenwoordigd met de remix ‘Slow Slippy’, zijn vooral nieuwere bands als Fat White Family, Wolf Alice en het Edinburghse trio Young Fathers te horen. En uiteraard kan Iggy Pops ‘Lust For Life’ niet ontbreken, deze keer in een schreeuwerig The Prodigy-jasje.

Nu is het wachten tot we in 2038 te zien krijgen hoe de heren van hun pensioen gaan genieten.

Je kunt geen reactie achterlaten.