Cross-Linx Rotterdam 2017

Door Leonie Poot 7 maart 2017 Reacties staat uit voor Cross-Linx Rotterdam 2017

Ook dit jaar doet het rondreizende festival Cross-Linx Rotterdam weer aan. Als een sirene lokt Bram Stadhouders het publiek richting De Doelen. Stadhouders speelt gitaar en daarmee het grootste dansorgel van Nederland. Het orgel bestaat naast 800 (!!) orgelpijpen met verschillende registers uit percussie, zoals xylofoon, trommels, en een cimbaal die allemaal via de gitaar te bespelen zijn. Het is een bijzonder geheel. En dan is er nog niet eens een voet over de drempel gezet.

Het publiek druppelt langzaam De Doelen binnen en wordt muzikaal onthaald door het Nederlandse gezelschap Molino. Deze muzikanten verweven alles van klassiek en pop, tot hiphop en elektronica. De band beoogt, zo zeggen ze zelf, hiermee het spanningsveld tussen structuur en improvisatie op te zoeken. Het nummer ‘Stupid Things’ heeft iets Balkan-achtigs met een vleugje jazz. Door de uitgebreide blazerssectie klinken nummers al snel groots en zwaar.

D.M. Stith, Shara Nova, Padma Newsome & Unremembered Orchestra het is een mond vol. Kort samengevat is het de vertolking van het project ‘Unremembered’ van Sarah Kirkland Snider. Eerder al werkte Snider met Shara Nova samen op het stuk ‘Penelope’. Vandaag een voorproefje op de première welke maandag in De Doelen zal plaatsvinden. Nova, die klassiek geschoold is, voelt zich als een vis in het water. De vocalen wisselt ze af met Stith en Newsome en het geheel wordt omlijst door projecties op de muur achter hen. Als puzzelstukjes valt alles op zijn plaats, het geheel is prachtig en bijzonder.

Het optreden van Efterklang & The Happy Hopeless Orchestra belooft iets speciaals te worden. Vanavond de concert versie van ‘LEAVES – The Colour of Falling’ welke voort kwam uit een gezamenlijk gecomponeerde opera door Karsten Fundal en Efterklang, met teksten van Ursula Andkjaer Olsen. Het is bijzonder hoe een band als Efterklang zich continue kan blijven uitvinden. Als Barapapa’s transformeren ze in diverse vormen die stuk voor stuk bijzonder zijn. De show wordt uiteindelijk gestolen door de 71-jarige operazangeres Lisbeth Balslev. De gedrevenheid en noodzaak in haar zang is mooi en fascinerend tegelijk. Ook het moment waarop het publiek, aangemoedigd door het gezelschap op het podium, “He wants leaves, because leaves can fall” zingt is indrukwekkend. Bij het verlaten van de zaal dringt pas echt de zwaarte van het stuk door, haast overweldigend. Wat bijzonder en wat een voorrecht dit gezien te mogen hebben.

In Code: Riley – in C Het stuk ‘In C’ van Terry Riley wordt vanavond vertolkt door twee jonge muzikanten; harpiste Gwyneth Wenting en geluidkunstenaar Wouter Snoei. In C wordt visueel vormgegeven door VJ Arnout Hulskamp. Het is donker in de zaal, op het podium drie schimmen met daartussen een soort trechter waarin beelden worden geprojecteerd. Als een soort vierde lid wellicht de aanwezigheid van Riley zelf. Het is hypnotiserend, geluiden dansen door de zaal. Een beter uithangbord dan dit kunnen wij voor Cross-Linx niet bedenken.

Vervolgens headliner Ane Brun & Zapp4. Na het overvolle podium van Efterklang lijkt het met de Noorse zangeres en het vierkoppige strijkorkest wat leeg op het podium. Zapp4 heeft speciaal voor Cross-Linx de nummers van Brun gearrangeerd. Het is voor de fans die bekend zijn met Bruns werk mooi om oudgedienden in een nieuw jasje te ‘horen’. Tegelijk is het fantastisch Brun te zien schakelen tussen ‘Halo’ van Beyoncé om vervolgens met hetzelfde gemak ‘I Would Hurt A Fly’ van Built to Spill naar eigen hand te zetten. Het geheel is, gezien de rest van de programmering, wellicht was braafjes en zoekt nergens echt de grens op maar mooi is het wel.

Zangeres Shara Nova ofwel My Brightest Diamond vindt het een privilege op een festival als Cross-Linx te mogen spelen. Ze heeft een voorliefde voor moderne muziek en probeert als artiest nieuw en andersoortig werk de wereld in te sturen. Iets wat prima aansluit bij een festival als Cross-Linx. Het voelt geweldig, begint Nova, om eerder op de avond met het Unremembered Orchestra op de planken te staan en nu de Jazzmaster om te mogen hangen. Het verschil tussen de twee optredens is dan ook als dag en nacht. My Brightest Diamond rockt en bruist maar schakelt met hetzelfde gemak naar een versnelling lager met ‘Be Brave’ om even later weer gas te geven. Nova brult ”Punk is not a leather jacket, it’s not a mohawk, punk is asking questions!”, ongetwijfeld met een knipoog naar haar thuisland Amerika. Het is een prachtige een waardige afsluiter van een mooi festival.

Het is jammer dat sommige artiesten zo laat geprogrammeerd staan, links en rechts rennen tijdens optredens mensen weg om treinen te halen. Zonde want zodoende gaat de avond als een nachtkaars uit. Ook missen we de uitwisselingen van muzikanten onderling, er hadden zeker was spannende samenwerkingen kunnen plaatsvinden. Maar Cross-Linx blijft een prachtig concept waarin avant-garde pop en hedendaagse gecomponeerde muziek elkaar ontmoeten, inspireren en beïnvloeden in spannende concertformules. Hoewel deze editie in bezoekersaantallen wellicht wat tegenviel werd dit muzikaal meer dan goed gemaakt door de diverse artiesten.

Je kunt geen reactie achterlaten.