Zeal & Ardor – Devil Is Fine

Door Jeffrey Zweep 17 maart 2017 0

Zeal & Ardor - Devil is Fine ROAR E-zine(Album – ADA / MVKA Music / Petting Zoo) Men neme een flinke lading black metal en een grote dosis delta blues, mixt dit met gospel, glitchy hiphop en African-American spiritualsm en je hebt Zeal & Ardor. De combinatie lijkt te vloeken en op papier zou het nooit werken, maar in de praktijk klinkt de band als een wonderlijke, geoliede machine. Alhoewel, band. Dacht je nou echt dat je een band met vele leden nodig hebt om dit te produceren?

Ja, allicht. Maar ware het niet dat Zeal & Ardor het soloproject (!) van de Amerikaanse Zwitser Manuel Gagneux is. Debuutplaat Devil Is Fine is kort, hij klokt in op 25 minuten, maar het is grandioos wat we horen. De albumopener en titeltrack is regelrechte slavenmuziek, waarop Gagneux zingt dat de duivel aardig is en dat hij naar huis gaat “to the flames”. Dat klinkt wellicht raar, maar dit is de spijker op zijn kop in het concept van Gagneux.

Want, zo stelt hij “Het christendom werd opgedrongen aan zowel Amerikaanse slaven als de Noren, en laatstgenoemde rebelleerden door middel van black metal. Ik vroeg me af wat er zou zijn gebeurd als de slaven op dezelfde manier in opstand waren gekomen.” Als we de plaat letterlijk nemen, dan is het een bijzondere rebellie.

Van hiphop (‘Sacrilegium I’) tot ziedend harde black metal met een bluesy knipoog (‘Come On Down’) en van gregoriaanse black metal met een hoofdrol voor een speeldoos (‘Children’s Summon’) tot een freejazzvertolking van ‘iets’ van Mike Patton (‘What Is A Killer Like You Gonna Do Here’), muzikaal is het zeer breed. En dan hebben we de andere twee delen van ‘Sacrilegium’ nog niet eens gehad. Op deel twee gaat de muziekdoos van ‘Children’s Summon’ gewoon door en deel drie is een soort retro-futuristisch klinkende en esoterisch voelende outro. En dat kunnen we misschien wel heel letterlijk nemen: als een soort uitvlucht.

Tekstueel gezien lijkt Gagneus een voorliefde voor branden dingen te hebben (“Burn the young boy, burn him good” in ‘In Ashes’ en “And as the house will burn and rust we will discern the lives we lost” in ‘Come On Down’) en heeft hij iets met demonen (Hij ‘roept’ er acht op in ‘Children’s Summon’). Spooky? Mwoah. De plaat is dan ook het antwoord op de vraag “Hoe zouden satanistische spirituals klinken?” Nou ja, zoals Zeal & Ardor op Devil Is Fine dus.


Laat een reactie achter »