Roosevelt @ Paard van Troje, Den Haag

Door Leonie Poot 30 maart 2017 Reacties staat uit voor Roosevelt @ Paard van Troje, Den Haag

De Duitse Marius Lauber, ofwel Roosevelt, heeft een uitstekende live-reputatie opgebouwd. Dat is ook het Haagse publiek niet ontgaan want de kleine zaal van het Paard van Troje is vanavond uitverkocht. Roosevelt bracht na diverse singles en een ep afgelopen jaar eindelijk zijn gelijknamige debuutalbum uit. En dit wachten werd meer dan beloond. Op het album horen we een diverse mix van stijlen, van new wave en disco, tot nu-electro en pop.

IMG_3355

De band zet in met ‘Wait Up’ en ‘Elliot’. Aangekomen bij het derde nummer van de set ‘Belong’ heeft Lauber het publiek al in zijn zak. Met verfijnde precisie bouwt Roosevelt de muziek op en kopt hem keer op keer op het juiste moment in. De Duitser is, zoals hij zelf stelt, geen slaapkamerarrangeur en nam zijn debuutplaat op met muzikanten in plaats van alles uit computers te toveren. Ook vanavond wordt hij bijgestaan door een bassist en drummer en dat is een absolute meerwaarde, waarover later meer.

IMG_3560

De muziek van Roosevelt is in lijn met bands zoals Caribou en Washed Out. Het slaat een brug tussen de doorgewinterde Ibiza-gangers en mensen die niet van nachtelijke dans-escapades in te donkere –en dure clubs houden. Het is weinige geven aantrekkelijk te zijn voor zo’n divers publiek.

Het drietal is inmiddels een goed op elkaar ingespeelde machine en laat vanavond eigenlijk nergens een steekje vallen. De set bevat alles: van lome zomeravondmuziek tot 140 bpm. ‘Fever’ zet het aanwezige publiek in beweging, en hoewel het nooit een uitzinnige dansende massa wordt straalt het geluk van vele gezichten af. De jongste single ‘Moving On’ begint met een funky baslijntje en legt het accent op de juiste plaats. Met ‘Night Moves’ komt er een einde aan de reguliere set, het nummer klinkt groots en even waan je je in een festivaltent met duizenden anderen.

IMG_3587

Nog even over de toevoeging van de ritmesectie. Dat de band wel degelijk een meerwaarde heeft wordt duidelijk op het eerste nummer van het toegift. Lauber staat alleen op het podium en zet het nummer ‘Close’ in, alleen begeleid door een drumcomputer en zijn synthesizer. Halverwege het nummer introduceert hij zijn band, die het van de elektronica overneemt. Alsof er leven in het nummer geblazen wordt, zo tillen de bassist en drummer het nummer op. De pulserende bas en het fanatieke geroffel op trommels geven body aan de nummers, zonder ritmesectie heeft het meer weg van karaoke.

IMG_3654

Met ‘Teardrops’ van Womack & Womack sluit Roosevelt af, een knipoog naar het decennium waar Lauber de mosterd haalt, uiteraard overgoten met een Roosevelt-sausje. Een prima afsluiter van een fijne avond en een voorbode voor het komende festivalseizoen.

IMG_3683


Je kunt geen reactie achterlaten.