Ghost @ AFAS Live, Amsterdam

Door Jeffrey Zweep 7 april 2017 Reacties staat uit voor Ghost @ AFAS Live, Amsterdam

Ach ja, Ghost. Daar is genoeg over geschreven toch? Van ‘vintage’ tot ‘occulte rock’ en dan gooit de band bij album nummer drie (Meliora) ook nog de termen ‘post-apocalyptisch’, ‘dystopisch’ en ‘metropolitaans’ in de groep. Hoe het ook zij, de band is na de Melkweg in 2015 toe aan de volgende stap en dat is dan de HMH, ehhh, AFAS Live.

Eerst is het echter de beurt aan het Amerikaanse Zombi om het publiek op te warmen. Niet de meest logische opener bij Ghost, maar de band doet het met verve. Het duo, wat in 2015 het langverwachte maar helaas niet briljante album Shape Shift uitbracht, doet zelfs meer dan wat het moet doen. De set staat in het teken van de nieuwe plaat en alle hoogtepunten komen langs, van het heerlijke ‘Pillars Of The Dawn’ tot ‘Mission Creep’, een nummer waar de band op zijn best is. De band is een hechte machine, maar speelt zo sterk dat het nergens kil aanvoelt. Nee, in de koude zuipschuur is de soundtrack-vibe van deze twee mannen een warme deken dat zich over het publiek uitstrekt. Al komt het John Carpenter/Vangelis-gevoel niet bij iedereen aan, Zombi is briljant.

Knappe jongen die daar overheen gaat, maar we hebben vanavond natuurlijk wel met Ghost te maken. Een band waar zelfs de line-check een ritueel is, compleet met wierook, dienaren en kerkgezang.

Als de sacrale tonen wegebben en de Nameless Ghouls het podium overnemen starten de heren de show met het catchy ‘Square Hammer’, het enige nummer van de Popestar EP dat vanavond de revue passeert (een beetje mal wanneer de tour vernoemd is naar desbetreffende extended play). Nee, het zijn vanavond voornamelijk tracks van Infestissumam en Meliora.

En dat geeft helemaal niets, want dat zijn toch wel de topplaten. Papa Emeritus III is echter niet altijd even sterk én toonvast. Zo gaat het vroeg in de set al redelijk mis op zowel ‘From The Pinacle To The Pit’ en ‘Secular Haze’. Het is eigenlijk verwonderlijk dat een band die duizenden mensen trekt zo’n matige vocalist heeft. Dan kan je nog zoveel theatrale maniertjes hebben, maar de missers in genoemde nummers blijven opvallen.

Over dat theatrale, dat is bij Ghost anno 2017 top notch: Emeritus die in het begin van de set als antipaus katholieke maniertjes overneemt, de Nameless Ghouls bespeelt en met een wierrookvat rondloopt . You name it. Klein hoogtepuntje zijn de Sisters Of Sin, een soort Satanische Nonnen die de Heilige Communie mogen uitdelen aan het publiek op de eerste rij. En dan de backdrop: gebrandschilderd glas compleet met demonen, eeuwig vuur, Baphomet en een maagd.

Waar de orgel tijdens ‘Per Aspera Ad Inferi’ op plaat vooral subtiel is, wint die het vanavond soundwise van de rest van de instrumentatie. Dat geeft het geheel een retrogevoel, maar de band moet oppassen dat het niet too much wordt. Zo klinkt ‘Ghuleh’ wel erg clownesk en zijn de uitvoeringen van ‘Zombie Queen’ en ‘Mommy Dust’ zelfs wat rommelig. Daar staan dan sterke uitvoeringen van ‘Con Clavi Con Dio’, ‘He Is’ en ‘Absolution’ tegenover.

Ondanks de gelikte show, waar de intermezzo’s gebruikt worden om van de ene naar de andere kant van het podium te komen en voor Papa Emeritus III om zich om te kleden, mist er iets. Is het trucje van Ghost dan uitgewerkt? Volgens de uitzinnige menigte op de vloer niet. Maar er knaagt iets. De vele praatjes van Emeritus halen de vaart uit de show, niet elk nummer klinkt even sterk en het dreigt bij vlagen alleen maar om de show te gaan. En heel eerlijk: de mannen van Zombi hebben Ghost gewoon naar huis gespeeld. Dat moet eigenlijk niet kunnen, maar bewijst voornamelijk de kwaliteiten van Zombi als live-act.


Je kunt geen reactie achterlaten.