Barry Adamson @ Paradiso, Amsterdam

Door Koen Smilde 24 april 2017 Reacties staat uit voor Barry Adamson @ Paradiso, Amsterdam

In de goed gevulde kleine Paradiso-zaal is het publiek getuige van een bijzondere show. Levende legende Barry Adamson komt voor het eerst sinds lange tijd naar het Europese vasteland om zijn kersverse EP Love Sick Dick te promoten. De Britse muzikant timmert al ruim veertig jaar aan de weg en beschikt over een indrukwekkend cv. Als bassist verdiende hij zijn sporen bij onder meer Magazine, Visage, Nick Cave And The Bad Seeds en Iggy Pop. Daarnaast is hij actief in de filmwereld als regisseur en soundtrackmaker.

De muziek van Adamson is op plaat het resultaat van studiogeknutsel, waarbij hij zelf vrijwel alle instrumenten inspeelt. Het is daarom even afwachten hoe dit zich naar de bühne vertaalt, want het concert is aangekondigd als solo-optreden. Barry lost dit eenvoudig op. In plaats van het publiek uitgeklede arrangementen voor te schotelen, gebruikt hij een backing track waarover hij zijn partijen zingt. Opener ‘Still I Rise’ doet met zijn stuwende beats en gescandeerde teksten daarom onvermijdelijk denken aan een hiphopshow.

Het is een flinke uitdaging om een show die grotendeels van tape komt boeiend te houden. Gelukkig is Adamson uitstekend gemutst en zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Vanonder een hoedje en getooid met een grote zonnebril grapt hij over zijn backing band ‘The Invisible Men’ en hij haalt zijn beste danspasjes uit de kast. Hij wisselt bovendien geregeld van instrument. Voor ‘Cine Center’ gespt hij een gitaar om en legt zo een bluesriff bloot die op plaat in de mix verborgen blijft. Elders in de set tovert hij een orgelsolo uit zijn tablet en kruipt hij achter een keyboard voor een donderende piano-improvisatie. Alleen optreden geeft hem bovendien de vrijheid om een stuk van Joy Divisions ‘Transmission’ achter een eigen nummer aan te gooien.

Naast rockgitaren en een hoop dansbare beats legt Dirty Barry de filmische wortels van zijn muziek bloot. Het nieuwe nummer ‘They Walk Among Us’ had zo in The Neon Demon gepast en ‘The Beaten Side Of Town’ en ‘Come Hell Or High Water’ begeven zich ergens tussen film noir, jazz, de Bondfilmmuziek van John Barry, en Isaac Hayes’ blaxploitation scores. Met de aanstekelijke discobassen van ‘One Hot Mess’ eindigt na vijf kwartier de set.

Gelukkig komt Adamson terug voor het zingen van zijn signature song ‘Jazz Devil’, voor de gelegenheid vergezeld van de ritmetrack van ‘Nightclubbing’. Daarna haalt hij herinneringen op aan zijn eerste optreden in Paradiso. Die was in 1978 met de postpunkers van Magazine, waarvan hij vervolgens ‘The Light Pours Out Of Me’ speelt. Dat nummer opent met de woorden ‘time flies’. Dat geldt voor dit uitstekende optreden en hopelijk geldt het ook voor de tijd die we moeten overbruggen tot het volgende bezoek van Adamson, hoewel zijn afscheidsgroet ‘See you in forty years!’ het ergste doet vermoeden.

Je kunt geen reactie achterlaten.