Roadburn Festival 2017: dag 1

Door Niels de Bruijn 25 april 2017 Reacties staat uit voor Roadburn Festival 2017: dag 1

Tilburg kleurt weer zwart, het is tijd voor Roadburn Festival. Met een geweldige line-up (deels gecureerd door John Dyer Bailey van Baroness) was het festival snel uitverkocht. Wij zijn erbij op de eerste dag, waarbij onze keuze voornamelijk op black metal valt.

Ash Borer is op pad om hun nieuwe album The Irrepassable Gate te promoten en start om drie uur in de Green Room van 013. Het is lekker vol als de Amerikanen hun felle black metal op het publiek afvuren, dat van een fris maar zonnig Weirdo Canyon binnenstroomt. In het begin loopt nog niet alles op rolletjes maar als de mannen er na een nummer of twee inzitten is het een heerlijk optreden. Helaas weinig oud werk maar wat doen die twee vocalisten het goed zeg. De schelle en zware zang vormen een mooi contrast waarbij ze gedragen worden door een opbouwende gure muur van frisse Californische black metal. Dan is het daarna natuurlijk racen naar de Extase om een mooie plek te veroveren voor Vanum, dat gitarist Kyle Morgan met voorgenoemde band deelt. Vanum is minder opbouwend en dat past in het café voor 250 man stukken beter. Een heerlijke grove show met dito frontman waarbij de onophoudelijke sneltrein door dendert. Voor wie het niet wil geloven: zet Realm Of Sacrifice nog maar eens op.

Bij de grote zaal is het wat lastiger binnenkomen. Wolves in the Throne Room leunt grotendeels leunt op Two Hunters, waarbij drie gitaristen een bass node missen. Ook de toetseniste vangt het niet op en is niet altijd even goed te horen. Misschien is de grote zaal toch net een maatje te groot want we zagen de band zes jaar geleden in de toen nog kleine zaal meer indruk wekken. Desalniettemin overtuigt de sfeervolle black metal dankzij de rustige passages die ruw onderbroken worden door de felle passages. Deze afwisseling heeft de band helemaal in de pinken. Gecombineerd met een warme lichtshow en veel rook zit het met de sfeer van deze natuurliefhebbers wel goed. In de Extase is het dan lastig binnen te komen voor Fórn maar iedereen die dat lukt krijgt een mokerharde stomp in de maag dankzij een wagonlading doom. Zanger Chris weet precies hoe je het publiek in een café moet bespelen maar het enthousiasme wordt door de rest van de band ook gedeeld.

Coven op het hoofdpodium is meer een gimmick dan echt een indrukwekkende band. Datzelfde zullen veel bezoekers gezegd hebben over Deafheaven die daarna de grote zaal aanvallen met een tweetal nummers van New Bermuda. Gitarist Kerry McCoy krijgt een beker bier over zich heen maar het lijkt de mannen niet te deren, hipster black metal of niet: ze gaan ervoor. Met een mooie dwarsdoorsnede van alle drie de albums en de Mogwai-cover ‘Cody’ probeert de band de zaal te overtuigen van hun plek op Roadburn. Het is de band gegund want op plaat krijgt de groep enorm veel waardering, maar vanavond lukt het net even niet. Of het de theatrale gebaren van George Clarke zijn of nummers die live niet de strakheid en perfectie van de plaat benaderen, dit had beter gekund zoals eerder dit jaar in Amsterdam.

Daarmee komt voor ons een einde aan een geweldig festival. Iedereen heeft er zin in, alle talen babbelen enthousiast en men rent de vijf zalen af en geniet van de sfeer. Dan hebben we de geheime set van Misvorming of zoveel moois dat wel aangekondigd was niet eens mee kunnen maken.

Je kunt geen reactie achterlaten.