Skott

Door Dirk Baart 25 april 2017 Reacties staat uit voor Skott

Scandinavische zangeressen, hadden we er daar ondertussen niet genoeg van? Nou, nee. Althans, niet als ze zo goed zijn als Skott. De Zweedse zangeres brak begin dit jaar door met singles ‘Porcelain’ en ‘Wolf’ en speelde al op showcasefestivals zoals Eurosonic Noorderslag en South By Southwest. Katy Perry en Lorde zijn al fan, jij straks vast ook. ROAR spreekt Pauline Skött, zoals de popsensatie eigenlijk heet, de dag na haar eigen show in de bovenzaal van Paradiso over haar aankomende album, haar adembenemende artwork en haar bijzondere jeugd.

De popgeschiedenis is vol van succesvolle Scandinavische zangeressen. Voelt het alsof je jezelf van hen moet onderscheiden?
“Ik denk er niet bewust op die manier over na, maar soms word je beïnvloed door dat soort dingen zonder dat je het zelf doorhebt. Ik probeer me zo weinig mogelijk met anderen te vergelijken. Dat heeft helemaal geen nut. Dat is soms moeilijk, want op een bepaalde manier is de muziekindustrie wel degelijk een competitie, waarin je de strijd aan moet binden met enorm getalenteerde mensen. Ik probeer er maar gewoon niet te veel over na te denken.”

Heb je het idee dat je Scandinavische afkomst veel invloed heeft gehad op jou en je muziek?
“Ik denk van wel. Het weer heeft volgens mij veel invloed op de werkwijze van Scandinaviërs. We zijn een beetje moody en melancholisch. Dat heeft denk ik veel te maken met de duisternis in Scandinavië. We worden in Scandinavië altijd erg emotioneel als de seizoenen in elkaar overgaan. Dat is een van de redenen waarom de muziek die in Scandinavië wordt gemaakt zo anders klinkt dan muziek uit Los Angeles. Daar schijnt de zon altijd. De natuur is sowieso een grote inspiratie voor me. Bij ‘Wolf’ zie ik de oude oerbossen van Zweden voor me in de zomer en bij de video voor ‘Glitter & Gloss’ wilde ik juist heel graag weidse landschappen laten zien.”

Je groeide ook op in een natuurrijke omgeving, met een bijzondere bevolking.
“Klopt, het dorpje waarin ik geboren ben ligt op ongeveer vier uur rijden vanaf Stockholm. Het is een heel traditionele plek, waarschijnlijk de plek waar nog de meeste oude Zweedse cultuur heerst. Mijn familie woont er al eeuwen. Het logo dat ik nu gebruik (een soort H met een extra streep, red.) was van oorsprong een soort zegel dat mijn voorvaderen gebruikten. Ik teken het vaak met stift op mijn hand, maar mijn zussen hebben er een tatoeage van. Een van mijn fans inmiddels ook, haha. Die streek is het Mekka voor Zweedse volksmuziek, alles komt daar vandaan. Ik gok dat de helft van de mensen die er woont viool speelt en volksmuziek speelt. Het dorpje draait om muziek. Best veel mensen blijven, maar voor mij was het logisch om op een bepaald moment naar de grote stad te vertrekken. Toch kom ik nog graag terug, want mijn ouders en andere familieleden wonen er nog.”

Hoe heeft je achtergrond in volksmuziek de manier waarop je nu popmuziek maakt beïnvloed?
“Ik had al een schrijfdrang toen ik nog heel jong was. Toen schreef ik liedjes op de viool. Ik denk dat heel belangrijk is geweest voor de manier waarop ik melodieën schrijf. Je kunt dan geen akkoorden spelen, dus de melodie moet interessant genoeg zijn om het hele nummer alleen te dragen. Nu ben ik enorm van akkoorden gaan houden, dus schrijf ik liever op de piano dan op de viool.”

Gamemuziek speelde ook een belangrijke rol in je kennismaking met moderne muziek, nietwaar?
“Klopt! Een paar jeugdvrienden van me lieten me kennis maken met de wereld van videogames. Daar was ik al snel enthousiast over, met name over de muziek. Ik luisterde die muziek zelfs op school op mijn mp3-speler, als andere mensen popmuziek luisterden. Daarna begon ik ook 8-bit-achtige muziek te schrijven en te produceren. Vrienden van me waren goed in programmeren, dus zij maakten een soort simpele spelletjes, waarvoor ik de soundtrack mocht maken.”

Je wilde in eerste instantie songwriter worden. Waarom besloot je uiteindelijk toch zélf een zangcarrière na te streven?
“Ik was altijd wat verlegen, dus ik dacht altijd dat het veiliger zou zijn om me achter de schermen te bevinden. Ik schaamde me ervoor om te zeggen dat ik stiekem artiest wilde worden. Voor mij voelde dat alsof ik beweerde dat ik allerlei bijzondere kwaliteiten had. Die nederigheid is een hele Zweedse eigenschap, denk ik. Daardoor durfde ik niet goed aan mezelf en aan andere mensen toe te geven waar ik eigenlijk van droomde.”

skott

“Toen ik eenmaal voor anderen begon te schrijven, werkte dat niet echt. Ik voelde me veel te verbonden met de nummers, waardoor het heel lastig werd om ze los te laten. Het moeilijkste vond ik dat mensen allerlei onderdelen uit de nummers die ik had geschreven veranderen of weghaalden. Ik wilde controle. Als je een goede songwriter bent, moet je dat niet willen. Je moet de artiest ondersteunen en helpen om zijn eigen stem te vinden. Uiteindelijk zat ik met een berg liedjes die ik niet eens aan andere artiesten voor durfde te stellen. Toen was duidelijk dat het mijn nummers moesten zijn en dat ik ze zou moeten zingen.”

Vanuit de relatieve veiligheid van de studio moest je dit jaar plots veel vaker het podium op. Hoe was dat?
“Dat was best moeilijk. Het was alsof ik twee jaar in een soort grot gezeten had en plotseling de buitenwereld in moest. Zoiets is overdonderend. Het voelde alsof ik veilig was in de studio. Daar kon ik mijn tijd nemen; er was geen haast en geen druk, want niemand verwachtte iets van me. Ik ben meestal vrij langzaam, misschien omdat ik uit een klein dorpje kom. Ik ben nooit echt goed geworden in de snelle levensstijl van de grote stad. Nu staat de boel op z’n kop, daar komt soms stress bij kijken. Ik moet me daaraan aanpassen.”

Ben je op het podium jezelf of hebben we dan te maken met een andere versie van jou?
“Soms vergeet ik op het podium alles: de zenuwen, de meningen van andere mensen, zelfs mezelf eigenlijk. Op de momenten dat ik zo in de muziek zit en me zo thuis voel op het podium, juist dán voel ik me het meest mezelf. Meer nog dan als ik niet op het podium sta. Dat realiseer ik me eigenlijk nu pas.”

De vijf singles die je tot nu toe hebt uitgebracht zijn stuk voor stuk enorm emotioneel. Is dat iets dat je moet forceren of gaat dat als vanzelf?
“Het komt héél natuurlijk. Ik ben een heel gevoelig persoon. Soms ben ik helemaal klaar met mijn eigen emoties, maar aan de andere kant houd ik van ze, heb ik ze nodig en ben ik zelfs een beetje verslaafd aan ze.”

Een van je nummers heet juist ‘Lack of Emotion’. Waar gaat dat nummer over?
“Ik ben soms bang dat ik mijn emoties verlies. Dat zie ik soms in andere mensen: zij kunnen zich volledig afsluiten. Ik vind dat eng, maar ik ben er ook jaloers op, omdat het mijn leven soms nogal wat makkelijker zou maken. Maar emoties maken ons zo speciaal en zo menselijk. Als we ze uitzetten, wordt de wereld heel donker.”

skott-singles

Een fascinerende bijkomstigheid van je muziek is je artwork, dat nu al heel herkenbaar is. Hoe heeft dat zich ontwikkeld?
“Ik heb glas-in-lood altijd prachtig gevonden en wilde ook verwijzen naar een soort spelkaarten. Ik probeer dingen samen te brengen die me écht intrigeren. Ik wil me niet druk maken over cool zijn. Dat zijn epische dingen zoals fantasy, glas-in-lood, dinosauriërs en alles dat blinkt.”

Je muziek is inmiddels opgemerkt door supersterren als Lorde en Katy Perry, die allebei via Twitter lieten weten dat ze fan van je zijn. Hoe voelde dat?
“Ik had toen nog niet eens een label, dus ik bracht ‘Porcelain’ eigenlijk meer voor de lol uit. Niemand had verwacht dat het zo zou lopen zoals het gelopen is. Dat Lorde het nummer überhaupt gehoord bleek te hebben… Dat ze daarna de tijd heeft genomen om mij te laten weten dat ze het nummer goed vond, was helemaal vreemd. Natuurlijk was ik er heel blij mee, maar ik vond het ook moeilijk te begrijpen. Toen ik mijn volgende nummer uitbracht, gebeurde hetzelfde met Katy Perry. Ik dacht: ‘Wat gebeurt me nou?’ Ik vraag me tot op de dag van vandaag af hoe dat gebeurd is.”

Je eerste single, ‘Porcelain’, gaat over een relatie waar je lang aan hebt gewerkt, maar die dan plots uit elkaar valt. Ben je weleens bang dat hetzelfde kan gebeuren met je muzikale carrière? Dat alles net zo snel voorbij kan zijn als het begonnen is?
“Ik denk dat iedereen doorheeft dat dat kan gebeuren in deze industrie. Je moet hard werken om niet vergeten te worden. Toen ik het nummer schreef, wist ik nog niet eens dat ik ooit een carrière zou hebben. Het gaat dus niet per se daarover, maar het is er eigenlijk wel op van toepassing. Het succes van de eerste paar singles levert best wat druk op voor het album dat ik later dit jaar wil uitbrengen. Ik vraag me iedere keer af: ‘Hoe kreeg ik het voor elkaar om dat nummer te schrijven?’ Soms ben ik bang dat het me niet meer lukt om een nummer te schrijven en ik denk dat ik dat ik tot nu toe alleen toevalstreffers heb gescoord. Ik denk dat veel mensen zich zo voelen, maar ze zijn niet allemaal eerlijk genoeg om het toe te geven.”


 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.