The Black Angels – Death Song

Door Koen Smilde 7 mei 2017 Reacties staat uit voor The Black Angels – Death Song

black angels death song(Album – Partisan Records / PIAS UK) Precies op tijd voor Koningsdag en Bevrijdingsdag verscheen de nieuwe plaat van The Black Angels. Waarom de Nederlandse driekleur op de cover prijkt, is niet bekend, maar dat de vertrouwde psychedelische vormgeving terug is van weggeweest, is goed nieuws.

Voorganger Indigo Meadow uit 2013 kreeg een iets te radiovriendelijk geluid mee en viel daarom licht tegen. Gelukkig staan op Death Song de drones en psychedelica weer meer op de voorgrond, maar meer dan ooit tevoren combineert de band deze met catchy hooks en refreinen. Dit zorgt ervoor dat Death Song misschien wel het meest spannende album uit het oeuvre van de Texaanse band is.

De albumtitel, in combinatie met de bandnaam, verwijst natuurlijk naar The Velvet Underground en ook muzikaal tappen The Black Angels uit dit vaatje. Andere referentiepunten zijn 13th Floor Elevators – met wiens Roky Erickson ze samenwerkten – en The Doors, wat voornamelijk komt door de orgelklanken, zoals te horen op ‘Half Believing’. Ook herinnert de muziek geregeld aan de neo-psychedelica van The Brian Jonestown Massacre en de rock-‘n-roll van Black Rebel Motorcycle Club (‘I’d Kill For Her’).

The Black Angels was nooit alleen Lou Reed worship. De bandnaam verwijst evenwel naar een muziekstuk van George Crumb over Vietnam, een thema dat de band op de eerste plaat uitdiepte. Ook Death Song heeft iets over de Verenigde Staten te zeggen. ‘Currency’, en ‘Grab As Much (As You Can)’ bekritiseren hebzucht en consumentisme. ‘Comanche Moon’ gaat over het lot van de oorspronkelijke bevolking van Amerika en is onmiskenbaar onder invloed van de omstreden Dakota Access Pipeline geschreven. “We’ll fight. We survive”, zing frontman Alex Maas met zijn karakteristieke hoge stem.

De opbouw en flow van Death Song zijn bovendien subliem. Net als bij een goede concertsetlist zet de opener de toon, waarna een paar tracks lang de druk op de ketel gehouden wordt. ‘Hunt Me Down’  gooit met zijn verslavende baslijn en razende gitaarrefrein olie op het vuur. De ‘Native American drone and roll’ van ‘Estimate’ zorgt voor een rustpuntje, waarna de band zich nog één keer van zijn meest dansbare kant laat zien alvorens af te sluiten met het uitgesponnen ‘Life Song’, dat niet beter te omschrijven is dan als een 21e-eeuwse update van Bowies ‘Space Oddity’. Warm aanbevolen voor liefhebbers van oude en nieuwe rockmuziek.

Je kunt geen reactie achterlaten.