Linkin Park – One More Light

Door Jeffrey Zweep 19 mei 2017 0

Linkin Park One More Light ROAR E-zine(Album – Warner Music) U kent nu-metalband Linkin Park nog wel natuurlijk. De band die per se dezelfde eerste twee letters van de bandnaam als Limp Bizkit wilde hebben zodat ze naast elkaar in de platenbakken lagen en zeventien jaar terug met Hybrid Theory het juiste album op de juiste plaats maakte. Nu-metal/poppy genoeg voor de massa, maar wel in zo’n jasje dat het de perfecte nu-metal-teenangst-soundtrack voor onzekere pubers was. Een commerciële meesterzet.

En wanneer nu-metal dood en begraven was, dan ging Linkin Park gewoon met de stroom mee. Maar wat moet je wanneer de verkoopcijfers kelderen, de fans van het eerste uur voor serieuzere muziek kiezen en de jonge muziekliefhebber van nu vooral overgeproduceerde r&b en pop luistert? Juist: dan verkoop je gewoon nog een keer je ziel en laat je de hitmakers van de overgeproduceerde r&b en pop voor joú de hits maken.

En dus schakelde het zestal de heren en dames achter de pop-iconen, meidenbands en hip-poppers van nu in om een plaat vol hits, hits en nog eens hits te schrijven. Ongeïnspireerde melodielijnen, clichéteksten, duffe beats, One More Light staat er net als de rest van de popscene vol mee. Alvin & The Chipmunks mochten de hele plaat voorzien van achtergrondstemmen, de gitaarpartijen zijn ver te zoeken en als ze al te horen zijn, klinken ze zielloos en worden ze ondergesneeuwd door voorgeprogrammeerde beats, digitale productie en meerdere lagen synths.

Zo klinken de ‘gitaar’partijen op ‘Talking To Myself’ als een door elektronica aangerande Coldplay en is ‘Sorry For Now’ wat je krijgt wanneer Twenty One Pilots vergeet de medicatie in te nemen.  De rest van de plaat staat vol met inwisselbare synthlijnen, simplistische beats en gedateerde autotune (hey, daar zijn Alvin en zijn Chipmunks weer!). Daarnaast is de eeuwige geacteerde reddeloosheid van frontman Chester Bennington nu nóg gênanter dan ooit te voren, kan het koortje op ‘Halfway Right’ écht niet en zegt het genoeg dat de verplichte ballad met voorspelbare tenenkrommende teksten (‘One More Light’) nu eens niet de vaart eruit haalt.

Wanneer je denkt dat het niet slechter kan is daar afsluiter ‘Sharp Edges’, een soort Eurohouse met hele slechte vocalen. Het album is het muzikale equivalent van slecht eten uitkotsen en opnieuw opbakken. Álles op de plaat is al een keer eerder gedaan, elke luisterbeurt voelt het alsof de band een emmer diarree over de luisteraar leegkiept en het album zal met een Parental Advisory-sticker voor wansmaak verkocht moeten worden.

Is er dan écht niets positiefs te noemen, niet één ding? Nou, goed dan: de bijdrages van Pusha T en Stormzy en de enige rap van Mike Shinoda op ‘Good Goodbye’. That’s it, niet eens een heel nummer wat door de keuring komt.

U kende nu-metalband Linkin Park nog wel natuurlijk. Die band is nu dood en een zielloze fabriek geworden die samen met de dames en heren achter pop-iconen Justin Bieber en Nicki Minaj, meidenbands Fifth Harmony en Little Mix, hip-poppers Jason Derulo en Flo-Rida inhoudsloze en chlichématige rotzooi voorschotelen aan de arme popgeneratie van nu. Dit heeft zo weinig meer met muziek te maken, dus het zullen vast allemaal hits worden. Nu is het te hopen dat er ergens een slachtofferhulplijn wordt opgericht voor de arme zielen die hier vaker naar gaan luisteren.


 

 

 

Laat een reactie achter »