Down The Rabbit Hole 2017: dag 1

Door Daan Krahmer en Lotte Schrander 24 juni 2017 Reacties staat uit voor Down The Rabbit Hole 2017: dag 1

Tegenslagen, Down The Rabbit Hole kreeg er flink wat voor de kiezen. Gedoodverfde concurrent Best Kept Secret kaapte droomheadliners Arcade Fire en Radiohead weg, publiekslievelingen Anderson .Paak en Massive Attack lieten het vlak na de bevestiging zelf afweten. Maar DTRH ging niet bij de pakken neerzitten, en zag hier juist een kans om het over een andere boeg te gooien. Het terrein is flink op de schop gegaan en er is dit weekend opvallend veel elektronische muziek geprogrammeerd. Alsof we op de hoogtijdagen van Pitch staan. En zien we daar nu ook een paar hele exclusieve shows?

Julia Jacklin

Voor nu trapt de stralende Julia Jacklin de eerste dag af met haar prettige DIY-folk. De Australische tapt daarbij uit hetzelfde vaatje als Sharon van Etten, met elementen uit de folk en americana. Het is middle-of-the-road, maar met die  sound klinkt ze even fris als tijdloos. Haar stemgeluid is fragiel en gaat moeiteloos van monotoon naar ijzige hoogte, zoals Angel Olsen dat ook feilloos kan. De sound is dus een pre, maar nu de onvergetelijke liedjes nog. Tel daar nul show bij op en je bent dit toch wat saaie optreden snel weer kwijt.

cagetheelephant

Cage The Elephant

Je kunt veel over Cage The Elephant zeggen, maar niet dat ze geen show hebben. Frontman Matt Shutz is een beetje de Ricky Wilson van de indierock. Zijn repertoire aan podiumfratsen is groot, zijn power groter. Qua bewegingen doet hij zo nu en dan denken aan Mick Jagger, dan weer aan Pelle Almqvist (The Hives). Een goede showman dus, maar gitarist Brad Shultz kan er ook wat van. Tijdens het eerste nummer eindigt hij al in het publiek. Het weerspiegelt het festivalgevoel, maar muzikaal is het licht arrogante Cage The Elephant weinig onderscheidend. Neemt niet weg dat dit optreden precies was wat je mocht verwachten.

Nick Mulvey

Ideale schoonzoon Nick Mulvey valt ook in die categorie. Het is een sympathieke jongen met laid-back folk à la Jack Johnson, die paradoxaal genoeg ook spannend kan zijn. Met nieuw werk in de aantocht, dat iets zomerser en broeieriger klinkt dan voorheen, lijkt de set wat meer op Paul Simons Graceland. De dansbare tracks winnen het van de loom kabbelende liedjes. Op deze momenten ontstijgt Mulvey de wat suffe sfeer die in de Fuzzy Lop hangt. Door een merkwaardige geluidsmix doet zijn eigenzinnig tokkelende gitaargeluid vrijwel niks, zijn honingzoete stem gaat er wel in als zoete koek, maar stil wordt het publiek er niet van.

Bear’s Den

bonobo

Bonobo

De muziek van sfeervolle lounge-triphoppers Bonobo past onder iedere natuurfilm of reisdocumentaire. Dat realiseert Simon Green – hij is Bonobo – zich maar al te goed: bij vrijwel iedere track worden idyllische landschappen geprojecteerd. Het versterkt de dromerige sfeer van de muziek, hoewel het niveau van de plaat niet altijd gehaald wordt. Dat blijft live het probleem van deze knuffel-electronica. Green houdt vast aan Szjerdene en laat dat nou net een inwisselbare, vocaal vlakke en vaak onverstaanbare zangeres zijn. Nee, dan liever de instrumentale blokjes van Migration of The North Borders. Met melancholische blazers, met zijn band of gewoon solo: het is duidelijk waar Green naartoe wil en het publiek geniet zichtbaar. Op deze momenten creëert hij hogere sferen, zonder scherpe randjes. Toch knap, per plaat wint veteraan Green er meer zieltjes bij, maar hij herhaalt zijn zetten nooit. Groot geworden door zichzelf te blijven dus.

Het Amsterdamse Weval brengt het er nog wat beter vanaf. Buiten is het nog licht, maar om 21:00 is het nachtprogramma al in volle gang. Voelde de toevoeging van drummer Nicky Hustinx (ook bekend van Eefje de Visser) aanvankelijk nog wat onwennig, de versmelting is nu wel voltooid. En dit trio is zo schuchter niet meer. Weval beukt hier overrompelend en onverstoord door. De trippy techno is continu sfeervol, tegelijkertijd ook steeds vaker smerig. De bedwelmende liedjes worden organisch aan elkaar gemixt, totdat het kookpunt bereikt wordt. Grenzen worden verschoven, accenten liggen weer net wat anders. Net als bij Caribou is de show humaan, wat uniek is voor een dance act. Net als Fatima Yahama is Weval kwalitatief van internationale allure, wat uniek is voor een Nederlandse dance-act. Hoewel ze tijdens de laatste tien minuten hun hand overspelen met net teveel stampwerk, tekent het collectief voor het eerste hoogtepunt van de dag.

moderat

Moderat

Vandaag voelt toch een beetje als de dag rondom een AAA-headliner, want dat is Moderat – de eerste elektronische headliner van DTRH – zeker. Vorig jaar verkoos het Berlijnse trio een aantal Amsterdamse clubshows boven grotere festivals. Met een show van vijf kwartier laat de combi van Modeselektor en Apparat er geen twijfel over bestaan dat je Moderat later deze zomer (ook) niet mag missen op Lowlands. Dit is een namelijk een audiovisueel spektakel, donker van aard, met oog voor detail en continu opbeurend. Het trio snapt wat doseren is en schakelt snel tussen druilerige sfeerstukken (met de hypnotiserende vocalen van Apparat) en harder stampwerk (uit de kokers van Modeselektor). De band is nergens op voorspelbaarheid te betrappen en is zuinig met ontlading. Als je een climax verwacht, komt-ie vaak niet. Dan plotsklaps wel en is het effect dubbel zo groot. In combinatie met de geestverruimende visuals, waarvan de ontvouwende handen in ‘A New Error’ en de wapperende spooklakens van ‘Rusty Nails’ al een kleine tien jaar in gebruik zijn en nog altijd intrigeren, kijken de Rabbithollers gebiologeerd toe. Moderat weerspiegelt het clubgevoel, maar heeft ook fantastische liedjes. Als laatste wordt ‘Bad Kingdom’ geserveerd. Het kan door als regelrechte klassieker en festival-anthem. Het dak eraf. Eindelijk.

Sfeer

Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Lotte Schrander

Je kunt geen reactie achterlaten.