Down The Rabbit Hole 2017: dag 3

Door Daan Krahmer en Lotte Schrander 26 juni 2017 Reacties staat uit voor Down The Rabbit Hole 2017: dag 3

Even denken we terug aan vorig jaar, toen het terrein op de laatste dag veranderde in een smerige moddervlakte. De regen kletst ’s morgens op ons tentje. De lucht is grijs en grauw. Dan breekt de zon toch even door. “It’s a pleasure to be here with you this morning”, bromt Hamilton Leithauser wat nors. Het is twee uur in de middag geweest, maar hij moet nog een beetje wakker worden. Maar als zijn stembanden eenmaal warm zijn gedraaid dan heb je ook wat. Hij zingt en schreeuwt het kippenvel op de armen, iets wat hij als frontman van The Walkmen ook al geruime tijd deed, maar wonderbaarlijk genoeg vertoont zijn stem nog geen spoortje van slijtage. Geen materiaal van The Walkmen verder, deze set bestaat louter uit solowerk. Samen met ex-Vampire Weekender Rostam Batmanglij schreef hij een tweede soloplaat vol. Het zijn tijdloze liederen, sommige met een duidelijke Vampire-signatuur, anderen met een eigen gouden randje. Kippenvelliedje ‘A 1000 Times’ heeft alles in zich om een lijflied te worden, een liedje dat je je leven lang bijblijft.

theavalanches

The Avalanches

Wist DTRH wat ze in huis haalden met The Avalanches? Het knip-en-plakcollectief dat in 2000 een legendarisch debuut uitbracht, vorig jaar plots terugkwam en vervolgens een volledige wereldtournee af moest zeggen wegens ziekte. Twee van de drie kernleden zijn nu mee: Robbie Chater speelt gitaar, Tony Diblasi staat achter de synthesizers. Ze spelen samen met een drumster, een mc en een zangeres. Een echte liveshow dus, maar trap er niet in: het wankelt aan alle kanten. Het ziet er slordig uit en is meer vorm dan inhoud. De vocalisten zijn matig en lijken maar wat rond te rennen. Dat gezegd hebbend: het is misschien plat vermaak, maar wel met wereldmuziek. Want dat maakt The Avalanches nog altijd. Het enthousiasme lijkt oprecht, maar is zo ongedoseerd dat het irritatie opwekt. Waarom is er niet gekozen voor een dj-set? Deze deceptie doet toch enige afbraak aan de legende. Dat kan niet de bedoeling zijn.

Spoon

Dik twintig jaar in hun carrière, steeds beter wordend, en nog steeds in de positie van underdog zitten. Spoon en the story of their life. Maakt niet uit: deze Texanen hebben alles wat livemuziek opwindend kan maken; de looks, de sound én de liedjes. Het zijn vanavond enkel (indie)hits. (Heel) oud, (heel) nieuw. Alles wordt superstrak aan elkaar gespeeld. Het ene nummer is amper afgelopen of drummend oerlid Jim Eno zet het volgende alvast in. De band is in vorm; sexy, verleidelijk, soulvol en experimenteel. Niks wordt aan het toeval overgelaten. Zanger-gitarist Britt Daniel – zonder hem geen Spoon – is een showmannetje. Hij poseert en zweept op, zonder dat het opdringerig wordt. Het is een briljante band met puntige, dwarse en catchy liedjes; de beste van het weekend. Al die sterke platen zijn representatief, Spoon maakte zijn reputatie waar.

delasoul

De La Soul

Hiphop op festivals werkt goed. Beter dan ooit lijkt wel. Volgend weekend breidt Woo-Hah uit naar twee dagen, vorige week sloot Run The Jewels de Best Kept Secret-vrijdag af, en hier staat De La Soul. In 1988 voor het eerst in Nederland, nog steeds alive and kicking. De twee sympathieke MCs Posdnuos en Dave spelen met een omvangrijke jazzfunkband en maken dankbaar gebruik van de gigantische catwalk die Oscar And The Wolf naar Beuningen meebrachten. Het gezellige De La Soul geldt als tegenhanger van de agressieve westcoast hiphop en is in ieder geschiedenisboekje te vinden, toch kennen de jongere generaties de meeste nummers niet. In het laatste kwartier blijkt dat De La Soul de tand des tijds heeft doorstaan, wanneer hits als ‘Me Myself And I’ en ‘Ring Ring Ring’ voorbij komen. Het zal zelfs bij de grootste zuurpruimen een glimlach op het gezicht hebben getoverd.

Father John Misty

Father John Misty treft een akelig lege tent. Josh Tillman heeft als soloartiest in korte tijd een flinke naam opgebouwd, maar is het grotere publiek alweer klaar met zijn ongrijpbare, sarcastische en theatrale stagepersona? Het zou onterecht zijn, want juist al deze elementen zijn vandaag naar de achtergrond verschoven om plaats te maken voor een muzikale focus. Tillman heeft visuals en een kleine bigband meegenomen. Vooral de twee saxofonisten laten ouder materiaal schitteren. Het geeft ‘When You’re Smiling And Astride Me’ en ‘Chateau Lobby’ nog wat meer grandeur. Het arrangement van het rockende ‘True Affection’ doet aan Sígur Rós denken en de nieuwe finale van ‘Hollywood Forever Cemetery Sings’ is zowaar euforisch. Laat je niet afschrikken door de Sun Kil Moon-monologen die jongste plaat Pure Comedy kleuren: de liedjes zijn van grootste schoonheid. Waren we al onder de indruk van de zangtechnieken van de bevriende Britt Daniel en Hamilton Leithauser, Josh Tillman kan er met zijn honingzoete en loepzuivere stem ook wat van, en laat het er bovendien uitzien alsof het niks is. Dit moet zijn beste concert op Nederlandse bodem zijn geweest.

oscarandthewolf

Oscar And The Wolf

Heel veel mensen zijn er niet bij want het terrein stroomt langzaam leeg. Dat probleem heeft Oscar And The Wolf niet. Het is met afstand de grootste show van het weekend, die qua opbouw haast wat weg heeft van de omstreden Justin Bieber-show op Pinkpop. Het is de grote show van Max Colombie, razendsnel getransformeerd tot dé popster van de Benelux, waarbij de rest van de onzichtbare band wat oneerbiedig in een lichtgevende kooi is geplaatst. Colombie blijft een dandy met gigantische ambities. De laatste keer dat we Oscar And The Wolf zagen was op Lowlands vorig jaar, nu is er – alweer – een nieuwe totaalbeleving. Lazers, lichten, danspasjes, plus een gigantisch bellenblaaskanon dat alle bellenblazende hipstermeisjes dit weekend naar de kroon steekt. Sommige nummers, zoals fantastische single ‘Breathing’, hebben die typische Oscar And The Wolf-vibe. Andere – dat zijn er meer – zijn wat meer naturel geproduceerd, geheel naar de trend van het moment. Ze hebben die luchtige, tropical-house-sound waar Drake, Ed Sheeran en Justin Bieber grote successen mee scoren. Het klinkt ongeloofwaardig, maar deze show is verre van een eindpunt voor Oscar And The Wolf. Een fraai slot van een vierde editie die de magie uit 2015 niet overtreft, maar het ambivalente van 2016 ruimschoots wel.

Sfeer


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Lotte Schrander

Je kunt geen reactie achterlaten.