Jera on Air 2017: dag 2

Door Niels de Bruijn en Iris de Jong 26 juni 2017 Reacties staat uit voor Jera on Air 2017: dag 2

’68

Wat enorm zonde voor de organisatie van Jera On Air, na een week vol warmte en zon is het vandaag grauw en nat. Het mag de pret maar deels drukken, het grootste feest speelt zich toch binnen in de tenten af waar het warm en droog is. Maar de dag begint vooralsnog goed, mensen hebben na het lekkere weer van gisteren en de toen al uitstekende line-up er weer veel zin in. Ook de lokale middenstand profiteert van het festival getuige de zwarte pandshirts bij bijvoorbeeld de Coop op loopafstand van het terrein.

No Turning Back

Ysselsteyn mag dan net in Limburg liggen, ook daar houdt men wel van een stevig potje Brabantse hardcore. Martijn is met No Turning Back op de feestelijke jubileumtour en dat betekent dat het helemaal niet uitmaakt hoe gaar het weer is of dat het pas drie uur in de middag is; knallen zullen we. Oude favorieten van Holding On en Stronger doen qua intensiteit en belevenis nog maar nauwelijks onder voor het nieuwere werk maar wat blijft imponeren is de presentatie van de mannen. Indrukwekkend hoe vol deze band er voor blijft gaan. En als we lang geen bands hadden in Nederland die een dergelijke indruk achter kunnen laten en de stap naar grotere zalen aandurven hebben we dat met The Charm The Fury ondertussen wel. Sinds de nieuwe plaat is het geluid wat anders maar ook hiermee haalt de organisatie een uitstekende Nederlandse naam binnen. Dat had overigens best wat enthousiaster op gereageerd mogen worden, maar misschien stond een groot deel al klaar voor The Devil Wears Prada?

The Smith Street Band

Every Time I Die heeft een beetje pech met het gitaargeluid (meer bands hebben hier last van helaas) waardoor de originele gitaarpartijen wat wegvallen in de mix. Het optreden staat verder als een huis, wat bijzonder is aangezien zanger Keith Buckley plots naar huis moest in verband met een medische situatie rondom zijn jonge dochter. Met invallers van bands als Trap Them (zoals op Hellfest) en Four Year Strong (zoals vandaag) weet de band hun Europese tour af te maken en wat zijn die nummers van Low Teens lekker zeg. Verder speelt de band een succesvolle festivalsetlist waarmee ze de handjes flink op elkaar krijgen. Waar dat minder het geval is, is bij Napalm Death. Het optreden is goed, maar saai. Bij deze mannen blijft het toch teren op vergane glorie en zelfs dat valt bij het grootste deel van Jera niet in goede aarde, als al vroeg in de setlist ‘Scum’ voorbijkomt helpt dat zelfs niet.

Moose Blood

Indeclinable Ambuscade heeft dit jaar een succesvolle reünie en ook vandaag is daar geen speld tussen te krijgen. Natuurlijk zijn die nummers niet zo zuiver als op plaat meer maar het is een super leuk en warm optreden om naar te kijken. Of de band anno 2017 nog relevant is valt te betwijfelen: veel geklapt wordt er niet echt maar mensen die de mannen nog van vroeger kennen genieten met volle teugen. ‘Trappen’, ‘Seven Years’, zelfs het maffe ‘African Song’: heerlijk melodieuze punkrock, perfect voor op een festival.

Four Year Strong

The Dillinger Escape Plan stond eerder dit jaar met een geweldig optreden in de 013 maar vandaag komt het net wat minder lekker uit de verf. Een kortere festivalsetlist is misschien niet zo handig om met ‘Happiness Is A Smile’ of ‘One Of Us Is The Killer’ te vullen. Je ziet dat het dan ook lekker loopt op de hardere nummers zoals ‘Prancer’ of ‘Panasonic Youth’ maar dat we deze band gaan missen staat buiten kijf want de zang en muziek zijn van zo’n hoog niveau en worden zo goed gebracht. Toch is het laatste album minder en zijn de optredens ook niet zo energiek en wild meer als een paar jaar terug, dus voordat ze helemaal inkakken is dit misschien maar goed ook.

Knuckledust

Aan het misogyne inhoudsloze Deez Nuts kun je maar beter geen woorden verspillen, maar gelukkig was het met Me First And The Gimme Gimmes wel echt feest. Een van de minst ruige bands op de bill maar met deze mannen weet je wat je krijgt: covers van bekende en minder bekende nummers en heel veel slap geouwehoer van deze supergroep. Een geweldige afsluiter.

Jera on Air is een kleinschalig, zeer sympathiek festival. Qua line-up doet men niet onder voor grotere festivals dankzij onder andere de steun van Impericon. De vrijwilligers zijn amicaal, de prijzen voor kaartjes, drank en voedsel (waaronder ook naast burgers en patat ook smoothies of vegan-opties van Just Like Your Mom) zijn netjes en het is met recht een festival om volgend jaar in de gaten te houden.


Tekst: Niels de Bruijn
Fotografie: Iris de Jong

 

Je kunt geen reactie achterlaten.