Blink-182 @ Ahoy, Rotterdam

Door Jeffrey Zweep 27 juni 2017 Reacties staat uit voor Blink-182 @ Ahoy, Rotterdam

Tja, Blink-182. Wat moet je dáár nou over zeggen? Na Take Off Your Pants And Jacket (2001), een van de platen vol met hits, kwam er een poging tot een meer volwassen plaat (Blink-182, 2003) en een erg zwakke opvolger (Neighborhoods, 2011). Tot overmaat van ramp vond gitarist Tom DeLonge zichzelf belangrijker dan de band. Hij werd uiteindelijk vervangen door Alkaline Trio-frontman Matt Skiba, een van de beste beslissingen die de band de afgelopen jaren maakte. Met Skiba in de gelederen maakte het trio California, hun beste plaat in jaren.

De tour die erop volgt brengt de band naar de Rotterdamse Ahoy, voor hun eerste headline-show sinds 2000. Voor veel fans dé kans om eindelijk eens die nummers live te horen en voor de jeugd van tegenwoordig de mogelijkheid om échte poppunklegenden live te zien. De verwachting is daarom een volgepakte zaal, maar niets is minder waar: de tweede ring is dicht en de achterste helft van de vloer is goed begaanbaar.

Nadat SWMRS en A Day To Remember de zaal hebben opgewarmd is het aan de titelsong van Stranger Things om het ijs te breken, waarna het trio erin knalt met ‘Feeling This’. Niet de opener die we verwacht hadden én niet de beste versie om het publiek voor je te winnen. Bassist Mark Hoppus mist namelijk bij deze opener al wat vocale lijntjes, maar dat deert bijna niemand in de zaal. De batterij aan openingsnummers spreekt echter nog niet echt tot de verbeelding. De productie is dan ook nog wat mager: drummer Travis Barker op een iets hogere riser die is aangekleed met wat led-schermpjes, een viertal lichttorens en bij de opener een projectie van ‘UCK’ op de zwarte backdrop. Daar is iemand even een letter vergeten.

Megahit ‘What’s My Age Again’ passeert al vroeg in de set de revue (nummer vijf op de setlist) en dan komt er eindelijk wat meer vaart in. Het is niet bar en boos slecht wat de heren doen, maar pas bij het contrast tussen ‘I Miss You’ en ‘Dumpweed’ heeft uw recensent het idee dat we echt met Blink-182 te maken hebben en niet met een coverband die per ongeluk in de Ahoy staat. We staan dan al een tijdje te kijken, want laatstgenoemde is het elfde nummer al.

Met ‘Reckless Abandon’ gaat het gas er echt op en is er wat meer synergie op het podium. Want ja, de praatjes tussendoor komen rechtstreeks uit het Handboek Der Blink-182 Shows en voegen niets toe. De onderbroekenhumor is zeer beperkt en omdat het tempo erop staat vallen de schoonheidsfoutjes op. Zo gaat Hoppus een paar keer de mist in en klinkt hij niet altijd even zuiver, is zijn samenzang met Skiba niet altijd om door een ringetje te halen en zit zelfs drumbeest Barker ernaast. Maar het zijn blijkbaar de zure mannetjes die het deren en niet de gillende tienermeisjes die toch met plukjes door de zaal verdeeld zijn.

Opvallend is dat in dit Spotify-tijdperk er nog steeds mensen zijn die een deel van de nummers niet lijken te kennen: op linksmidden valt het soms gewoon helemaal stil bij de wat oudere nummers. Nummers als ‘Happy Holidays, You Bastard’ én ‘Dysentery Gary’ bijvoorbeeld, die vanavond kleine hoogtepuntjes zijn. Na dik een uur is de reguliere set voorbij en dat is vrij rap te noemen. En met een toegift van drie nummers (megahit ‘All The Small Things’, het onder het halve minuut inklokkende ‘Built This Pool’ en oudje ‘Dammit’) staan we na een uur een kwartier alweer buiten. Dat klinkt lang genoeg voor Blink-182, maar eigenlijk is het nét te kort voor jeugdsentiment.


Je kunt geen reactie achterlaten.