Einstürzende Neubauten @ Paradiso, Amsterdam

Door Arthur Matze 3 juli 2017 Reacties staat uit voor Einstürzende Neubauten @ Paradiso, Amsterdam

Soms heb je wel eens zo’n band waarvan de naam al jaren door je interessegebied stroomt, maar waarvoor je, om welke reden dan ook, nog nooit eens de moeite hebt genomen om er echt goed naar te luisteren. Voor mij is Einstürzende Neubauten precies zo’n band. Voorman Blixa Bargeld is voor velen, ook voor mij, vooral bekend van zijn werk in The Bad Seeds, de band rondom Nick Cave. Maar nog voordat die band bestond trok Einstürzende Neubauten al allerlei machinerie het podium op om daarmee hun welbekende industriële geluid te produceren. Naar eigen zeggen begon de band ooit wegens gebrek aan geld voor echte instrumenten maar op oude vuilbakken te meppen. Dit beviel zo goed dat ze tegenwoordig nog steeds nauwelijks conventionele instrumenten gebruiken.

Om exact half negen komt de band kalm en bedachtzaam het podium van Paradiso opgelopen. Zonder aandacht voor de overvolle zaal opent de band met het zeer minimalistische ‘The Garden’. Voor een band die ooit het label ‘punk’ kreeg opgeplakt en hun best deed onaangename muziek te maken, is dit een zeer subtiel begin. Het tweede nummer, ‘Haus Der Lüge’, is al een stuk heftiger, maar ook dit nummer verliest in zijn heftigheid niets aan subtiliteit. Goed en wel in de set is duidelijk dat, hoe hard en chaotisch de nummers ook worden, subtiliteit het sleutelwoord is. Neubauten laat zich na bijna veertig jaar nog altijd niet in een hokje plaatsen, maar zijn in hun recalcitrantie wel uitgegroeid tot iets groters dan zomaar een band. Naarmate de avond vordert groeit het gevoel dat dit niet een popconcert is, maar veel meer weg heeft van een klassiek concert. De statigheid, maar vooral de precisie en vakkundigheid waarmee de muzikanten hun composities op de zaal loslaten geeft het gevoel dat we getuige zijn van hogere kunst.

Hoewel de meeste instrumenten bestaan uit plastic buizen, olievaten en metalen staven, heeft de muziek compositioneel gezien ook meer van doen met klassiek dan met popmuziek. Wellicht zeer experimenteel, maar zeker niet gestunteld. De band gebruikt de gekste attributen om de meest fijnzinnige nuances te kunnen maken. Zulk vakmanschap komt bijvoorbeeld prachtig naar voren als Bargeld midden in het nummer ‘Silence Is Sexy’ een ruime minuut stilte afdwingt bij het publiek. In die minuut lijkt het afstervende geroezemoes uit het publiek zelfs een voorbedacht muzikaal element in het nummer te zijn.

Dat Einstürzende Neubauten geen conventionele band is komt niet alleen terug in hun gebruik van gekke instrumenten, maar blijkt met name ook uit hun compositionele vaardigheden en hun vakmanschap tijdens het optreden. Neubauten ontstijgt zonder moeite het gewone popconcert en verheft zichzelf tot bijzonder hogere kunst. Het is goed te begrijpen dat de band tijdens deze tour in hun thuisland veelal in klassieke concertgebouwen speelt. Het zou dan ook niet misstaan als de band bij hun volgende bezoek aan Amsterdam dan ook in het Concertgebouw zou staan.

Dat het concert vrijwel niets afwijkt van hun show eerder dit jaar (de nummers, de praatjes, het verkooppraatje van Hacke en zelfs de boze handgebaren van Blixa zijn hetzelfde) maakt het geheel wellicht wat voorspelbaar voor de kenner, maar voor iedere leek op het gebied van Neubauten is dit een show die je zeker een keer gezien moet hebben.


Je kunt geen reactie achterlaten.