Lowlands 2017: dag 1

Door Daniël de Borger, Julien L'Ortye en Robin Oostrum 19 augustus 2017 Reacties staat uit voor Lowlands 2017: dag 1

Lowlands viert dit jaar haar jubileum. Het festival beleeft haar 25e editie en het is wel duidelijk dat daarvoor uitgepakt mag worden. De massahysterie rondom de kaartverkoop is dan wellicht een beetje voorbij (en da’s maar goed ook), maar nog steeds zochten duizenden mensen een kaartje op Ticketswap in de week voorafgaand aan het festival. Wat wil je ook, met namen als The xx, Moderat, Solange, Ty Segall en Mumford & Sons op het programma.

Terwijl de eerste hoosbui over het festival raast, trappen wij af bij de Australiërs van Methyl Ethel, die lekker in de India staan te rammelen. Alom gehypet de laatste anderhalf jaar, maar als je ze vandaag ziet, is het de grote vraag waarom dat zo is. Het zijn goede liedjes, heus waar, maar vrijwel overal blijft de climax weg en presteert de band het om bij iedere song binnen twee minuten stevig te gaan vervelen. Er gebeurt simpelweg te weinig, er is weinig tot geen interactie en de nummers zijn (live) niet boeiend genoeg om het geheel op zich te dragen.

02_ll17_solange2

Solange

Snel door naar de Heineken – nee, niet de Grolsch – voor LÉON dan maar. Daar staat ons gelukkig iets veel en veel beters te wachten, want de Zweedse zangeres lijkt vandaag op de toppen van haar kunnen te spelen. Zo schotelt ze ons, naast haar uitstekende eigen werk, een geweldige cover van Arctic Monkeys’ ‘Why’d You Only Call Me When You’re High’ voor, zingt ze van begin tot eind loepzuiver en heeft ze bovendien een band tot haar beschikking die onwijs soepel op haar ingespeeld lijkt te zijn. Tel daarbij op dat Lotta Lindgren, zoals ze in haar paspoort genoemd wordt, zo vroeg in haar carrière al precies weet hoe je met je publiek om moet gaan en het is duidelijk: hier staat een ster in wording.

Nothing But Thieves

Nothing But Thieves   (archief)

Toch maar even naar Alpha-opener Nothing But Thieves, voor wie dit soort tenten – wat een gaaf ding trouwens, die nieuwe Alpha – op het lijf geschreven zijn. De show kwam eerder deze week heel even in gevaar, toen de band haar Sziget-optreden moest cancelen vanwege een ongelukje met een mes bij zanger Conor Mason. Wat er nou precies gebeurd is, zullen we nooit weten, maar Mason houdt het zelf op ‘het snijden van gember’. Hoe dan ook, deze immense tenten zijn dus voor de Engelse band gemaakt, met die strakke stadionrockliedjes van ze. De doorbraak was er zo’n anderhalf jaar geleden al, toen ze met ‘Trip Switch’ de hitlijsten in vlogen, maar na de nieuwste single ‘Amsterdam’ is er helemaal geen houden meer aan. Het is ook hét nummer waarvoor iedereen gekomen is, dus des te verstandiger dat ze ‘m aan het einde van de set spelen. Het is razend knap hoe Mason van zijn normale zangstem schakelt naar een achterlijk scherpe falsetto, wat er tegelijkertijd voor zorgt dat een band als Nothing But Thieves zich doodeenvoudig kan onderscheiden van de concurrentie. Laat die AFAS Live-show maar komen.

03_ll17_abra_new

ABRA

Lekker weer snel terug naar de Heineken, waar ananassensatie Glass Animals op de planken staat. Ja, hier mag het fruit nog gewoon mee naar binnen – hoewel het best mee valt met die fratsen – maar op Reading/Leeds is ananas inmiddels op de zwarte lijst beland; de band staat er nogal om bekend om dat aan te trekken, of zo. Ananassen of niet, Glass Animals doet op Lowlands wat ze al jaren aan het doen zijn: schijnbaar onzichtbaar, sluimerend naar de top kruipen. Kapotgedraaid worden ze nooit, daar is het iets te arty voor, maar ondertussen heeft de band wel voor een fanschare gezorgd waarmee ze een tent als deze makkelijk vol krijgen. Terecht ook, want het is ook gewoon weer retegoed. Zo’n track als ‘Gooey’ is inmiddels al bijna verworden tot een klassieker, de Heineken ontploft zowat als-ie ingezet wordt. Het is zo doodsimpel eigenlijk, de band uit Oxford doet helemaal niet zoveel speciaals: het zijn gewoon hele goede popliedjes. En soms heb je ook niet meer nodig dan dat.

Even later is het een wonder te noemen dat er nog mensen over het terrein lopen, als je de drukte bij de Alpha ziet. Niemand minder dan hitjeskanon Sean Paul staat hier – veel te vroeg – geprogrammeerd, waarvoor letterlijk heel Lowlands uitgelopen lijkt te zijn. Het valt ook extra op, nu de grootste tent van het festival een make-over heeft gekregen, waardoor-ie stukken inzichtelijker en korter is geworden. De Jamaicaanse feestmeester is blijkbaar nog net zo interessant als tien jaar geleden. Had iemand je vorig jaar verteld dat Sean Paul zowel op Pinkpop en Lowlands zou staan (en bovendien zowat het hele festival aan zou trekken), dan had je diegene voor gek verklaard, maar dankzij onder meer Clean Bandit’s ‘Rockabye’ en de Dua Lipa-track ‘No Lie’ is Sjanna Pol weer helemaal hot. Hij speelt ook vooral hits van anderen, teert stevig op het succes van eerdergenoemde acts, maar heeft met bijvoorbeeld ‘Get Busy’ zelf ook genoeg te bieden. Heel goed is het niet, maar je verveelt je in elk geval geen seconde.

Lowlands 2017, Biddinghuizen

Sean Paul

Over feesten gesproken: Mura Masa weet van wanten. Het is best krankzinnig dat dit jochie uit het Engelse Guernsey van de Bitterzoet, zo’n anderhalf jaar geleden, nu opeens in de Bravo staat. Krankzinnig en reteknap, dat ook. Het is hem ook gegund, met hits zoals ‘Firefly’, maar op zijn nieuwe plaat slaat-ie toch een nieuwe, iets minder toegankelijke richting in. Dat doet gelukkig niets af aan hoe de Engelsman hier vandaag staat te draaien, want mede dankzij een actieve en leuke vrouwelijke MC én een live-drummer is het een genot om naar te kijken. De Bravo staat stamp- en stampvol – tot rijen buiten aan toe – maar dat is voor de 21-jarige blijkbaar geen enkel probleem: hij staat te draaien alsof hij dit soort shows iedere dag speelt. Geen fratsen, gewoon lekker op jezelf vertrouwen. Jawel, deze knul komt er wel.

Poeh, nee, Feist dan. Zo vaak is ze niet in Nederland, maar als ze er dan eindelijk weer eens een keer is, ligt het publiek ook aan haar voeten, zo blijkt. Ze was een tijdje weg, waardoor we maar liefst zes(!) jaar op een nieuwe plaat moesten wachten, maar de opvolger van het in 2011 verschenen Metals mag er wezen: alleen al single ‘Century’, met een briljante verschijning van Pulp-zanger Jarvis Cocker, is helemaal te gek. Live is het allemaal alleen nog maar beter: de Canadese weet met al haar ervaring precies hoe je een tent als deze beroert en laat het publiek dan ook gretig uit haar hand eten. Straffe gitaarlijntjes, een razend goede band om haar heen en hier en daar een kort praatje en/of interactiemomentje – deze show zit zo slim en goed in elkaar. Neemt niet weg dat het allemaal ook nog eens enorm spontaan en oprecht overkomt. De lat is gelegd, hoor. En hoe.

Lowlands 2017, Biddinghuizen

Solange

Dan Solange: gaan we dit weekend nog mooiere combinaties van zanglijnen en koortjes horen dan hier in de Bravo? Ze zet al vroeg – ondanks haar tien minuten te laat beginnen – de toon met ‘Weary’ en ‘Cranes In The Sky’. Veel mooiere nummers kende 2016 niet, veel mooiere albums dan haar A Seat At The Table ook al niet. Dat album brengt ze hier met een volle band, net als Solange zelf in dieprood gestoken. De eenheid wordt versterkt door een uitgedachte, doch subtiele choreografie: van de koddige links-rechts-pasjes van de snaarspelers tot de strak georkestreerde buigingen na ‘Losing You’. Want ja, ook het oude hitje past moeiteloos in deze set, waarin alles in elkaar vlecht alsof het met deze band in één take is opgenomen. Is het niet, en we vinden het ook niet erg dat Solange de zanglijnen van de afwezige Sampha – later dit weekend nog wel solo op Lowlands – overneemt op afsluiter ‘Don’t Touch My Hair’. Indrukwekkend slot van een indrukwekkend optreden. (RO)

Lowlands 2017, Biddinghuizen

PVRIS

Het trio Solange-Moderat-Mac DeMarco is misschien wel de moeilijkste van het festival, maar we besluiten toch ook voor de tweede te gaan. Gelukkig wordt die keuze stevig beloond, want deze show van het Berlijnse powertrio is van een enorm niveau. Album III is al een tijdje uit, maar nummers zoals ‘Reminder’ slaan nog steeds in als een bom. Ondanks dat ze maar met z’n drieën zijn en vrijwel alles live inspelen, is iedere track zo waanzinnig gelaagd. Je gaat je haast afvragen of er niet ergens een bandje mee loopt. Het is niet per se een ideaal tijdstip voor deze band, zo rond achten, maar de slome zonsondergang helpt ze toch een beetje mee. Apparat’s Sacha Ring zingt bovendien alles kneiterstrak in, zowel hoog als laag en de manier waarop dit trio op elkaar is ingespeeld zegt alles. Ze voelen elkaar geweldig aan, begaan geen enkele misstap en knallen aan een stuk door.

04_ll17_thexx_new

The xx

Even later in de Alpha is het tijd voor hoofdact The xx, waarvan je een paar jaar geleden natuurlijk nooit had gedacht dat zij een festival als dit – of: überhaupt een festival – zouden headlinen. Anno 2017 is de geweldige derde plaat I See You uit, waar melodiesmid Jamie Smith een enorm aandeel in heeft gehad. Het is The xx’ meest toegankelijke en dansbare plaat tot op heden, een ongelofelijk mooie plaat waarin het Engelse drietal laveert tussen gevoelig- en dansbaarheid. Bovendien een album dat ervoor zorgt dat ze zo’n loeivolle Alpha dus heel goed kunnen dragen, tegenwoordig. Romy, Oliver en Jamie schotelen de tent een prima afgestemde mix van alle drie de albums voor, met onder meer ‘Infinity’ – plaat één, en dan al zo’n nummer maken – en het fraaie ‘Fiction’ – plaat twee, ook al zo’n mooie track – voor. Noem het typisch, noem het maf, maar hoogtepunt is uiteindelijk dan toch de track van Jamie xx’ soloplaat In Colour, ‘Loud Places’, waarvoor de onlangs verloofde Romy Madley-Croft de vocals verzorgt. Blijkbaar denkt de Alpha daar net zo over, want geen moment gaat het zo los als dit nummer wordt ingezet. Gelukkig zet The xx daar een heleboel fraaie dingen tegenover, met voornamelijk nieuwe tracks als ‘I Dare You’ of het gevoelige (en persoonlijke) ‘Performance’. Zangeres Romy is in tegenstelling tot een aantal jaar geleden veel minder schuchter, durft zowaar hele volzinnen in haar microfoon te spreken om aan interactie te doen en ook Oliver is vele malen spraakzamer dan ten tijde van debuutplaat xx. De AFAS Live was eerder dit jaar al een eitje voor ze, maar zo’n Alpha zetten ze ook helemaal naar hun hand. Kortom: een headliner van behoorlijke proporties.


Tekst:  Juliën L’Ortye en Robin Oostrum
Fotografie:  Daniël De Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.