Dour Festival 2009 – Zondag 19 juli

qo_ob_02072009154513Regen. Heel veel regen. Het is van dat weer waarvan je vooraf hoopt dat het dat niet wordt. Chronische regen en dan ook nog eens niet warm. Ronduit koud zelfs. Het is de laatste festival dag van Dour 2009. Het is elf uur ’s ochtends en het regent. Nu al. Weer. Nog steeds. Ondanks het feit dat alles nat is, onze partytenten op de camping kapot gewaaid zijn en de beruchte ‘Dour geur’ nu ook op het achterste gedeelte van camping A begint door te dringen, is er geen reden om chagrijnig te worden. Het is en blijft Dour en Dour staat gelijk aan genieten. Is het niet dankzij het Belgische klimaat of de sanitaire voorziening, dan is het wel door het publiek en de artiesten.

Op haar website wordt de eerste band van vandaag als volgt beschreven: Sleepy Sun is one of those rare slabs of rock and roll that will wake you up in the morning, and send you off to sleep at night. Een hele goede binnenkomer na een avondje hard stappen. Met vreemde, psychedelische overgangen en interludes is het een moeilijk te bevatten sound, maar prima om gewoon over je heen te laten komen.


Sleepy Sun

Na afloop lopen we door naar de Magic Tent, waar de Jeugd van Tegenwoordig bezig is. De meningen zijn verschillend en aan het publiek te zien zijn er genoeg mensen die het ontzettend goed trekken, maar ik vind er niets aan. De nummers zelf zitten niet eens zo slecht in elkaar en kunnen best lekker klinken, maar de act die deze heren neer zetten is geheel niet mijn ding. Misschien ligt het ook wel aan het feit dat ik ze, als Nederlander, iedere maand wel een keertje tegenkom op een random festival en de Belgische en Franse bezoekers van Dour de Jeugd van Tegenwoordig nog als origineel en leuk zien. Na een aantal keer die bezopen gasten op het podium te hebben gezien, gaat de lol er snel genoeg af.

In het kader van de veelzijdigheid van Dour neem ik een kijkje bij de franse Reggae act Positive Roots Band. Muzikaal niet van een heel hoog niveau, maar het publiek deint lekker mee en de zon komt zelfs af en toe nog even kijken.


Als vervanger van Late Of The Pier heeft de organisatie van Dour de expirimentele grindcore band Rolo Tomassi weten te strikken. Het was dan ook wel even schrikken voor alle Late Of The Pier fans toen deze vervaging begon met spelen; van een gelijksoortig genre was geen sprake. Het feit dat de bandnaam niets kwaads in zich heeft en dat er een klein, schattig ogend meisje de vocals doet, zegt helemaal niets over de chaos die zij weet te brengen. Een bizarre show, waar veel mensen met open mond naar hebben staan kijken. De fans werden getrakteerd op een memorabel live optreden en de mensen die Rolo Tomassi nog niet kenden, zullen de naam in ieder geval nog wel even onthouden.

Om negen uur is het tijd voor Crystal Castles, een new-rave electro act uit Canada. Hoeveel drugs er bij het cre?ren van de nummers gebruikt is, blijft me een raadsel, maar muziek maken kunnen ze wel. De complete Magic Tent wordt op de kop gezet en het tweetal gaat bijna net zo hard als het complete publiek. Niet dat dit veel over het publiek zegt; zeker zangeres Alice Glass staat er om bekend om kei- en keihard te gaan tijdens haar optreden. Ik had ze liever later op de avond gezien, omdat veel mensen nu nog in hun after-diner-pre-party-dip verkeerde en dus nog op non-actief stonden.

Een goede manier om uit deze dip te komen, was een bezoekje te plegen aan Jamie Lidell. Een aparte naam, een apart tijdstip en een aparte dag om deze pop/soul artiest uit het Verenigd Koninkrijk in te plannen, dacht ik. Niets bleek minder waar. Tot ieders grote verbazing zet Jamie Lidell, met zijn band, een compleet bizarre, experimentele electronica show neer, met invloeden die overlopen van jazz tot soul. Diep onder de indruk sta ik er naar te kijken, dit had ik nooit verwacht. Pas op het moment dat de hitsingle ‘Another Day’ wordt ingezet, besef ik weer dat dit werkelijk de Jamie Lidell is die je om de zoveel minuten op TMF ziet langs komen. Gelukkig hebben zelfs de artiesten met populaire mainstream nummers een rauwe, intressante, Dour-waardige kant.

Na deze aangename verrassing breekt de tijd van wachten aan. Wachten op een artiest waar ik enorm naar uit kijk; Aphex Twin. Alleen maar goede verhalen over gehoord, alleen maar goede nummers van gehoord; dit wordt een heel bijzondere show. Om middernacht is het dan zover, de set van Aphex Twin en Hecker wordt geopend. Met een IDM achtige opening neemt hij zijn publiek mee naar een andere wereld. De wereld waar alleen digitale muziek bestaat, daar waar alleen de lichtshow op het podium er nog toe doet, daar waar niemand meer stil kan staan. Naast ons staat een gast met een pet op, waar aan een knipperend fiets lampje is bevestigd. Hij vertelt dat hij net een zegeltje LSD heeft weggewerkt en dat hij nog niets voelt. De muziek van Aphex Twin is naar mijn idee een van de ziekste plekken om zo’n trip te activeren en ik geloof dat mijn buurman dat ook heeft mogen ervaren. Keihard stond hij te spacen, op het ritme van zijn knipperende pet. De set ging langzaam aan over naar harde elektronische ambient en aan het einde van het uur was het puur en alleen nog maar snoeiharde breakcore. De lichtshow was ontzettend vet, daar heeft iemand met verstand heel veel tijd in gestopt en de verwachtingen die ik van Aphex Twin had zijn zeker bevestigd. Toch denk ik dat zijn muziek, zijn show en het gehele pakket in een overdekte zaal – zoals laatst op het STRP festival in Eindhoven – beter tot zijn recht komt.

Om over ditzelfde STRP festival door te gaan; we verhuizen ons na afloop van de set van Aphex Twin naar Club-Circuit Marquee, waar het de beurt is aan Tim Exile om verkregen status in Eindhoven hoog te houden. Alleen maar lof kreeg Exile toen, waar zijn set bestempeld werd als een van de gaafste van die avond. Met grootse verwachtingen kom ik de tent binnen, maar helaas viel het allemaal tegen. De beloofde breakcore en noise bleef afwezig en met de softe, bijna saaie electronica set moesten we het genoegen nemen. Een gevoel van ‘goh, wat jammer’ kan ik niet ontkennen.

Voor het einde van de set zijn we naar de Magic Tent gelopen om nog een stuk van Huoratron mee te pakken. Deze Finse dark electro act laat in ieder geval niets liggen, want dit is heel erg vet. Met een naam die niemand weet te onthouden, werd er maar weinig aandacht aan besteed. Degene die hier wel bij zijn geweest hebben sowieso een van de mooiere momenten op Dour mee gemaakt. Een aparte, harde set zonder veel extra’s – gewoon omdat het zo ook al goed is.

Ik was het liefst tot het einde gebleven, maar er stond nog een must-see op mijn lijstje. Het is namelijk tijd voor Venetian Snares. Een van de grootste namen in de breakcore industrie van tegenwoordig, deze man uit Canada weet hoe hij zijn publiek gek kan krijgen. Niets voor gemixte setjes, geen kant en klare nummers, met een camera op zijn mix paneel en een scherm achter hem kunnen we als publiek iedere beweging van hem volgen. En dat zijn er veel. Want deze man ziet er dan misschien niet uit als een frisse, snelle en actieve DJ, hard draaien kan hij als de beste. Een uur lang complete chaos, waarbij maar weinig mensen er echt iets van begrijpen.

Na Venetian Snares bezoek ik nog voor een laatste keer de Magic Tent, waar Meneo het podium heeft beklommen. Twee jongens met een gameboy, die compleet uit hun dak gaan. Niet veel later zijn het twee naakte jongens met een gameboy, die nog steeds even hard uit hun dak gaan. Het klinkt raarder dan het is, binnen een aantal seconden heb je het al verwerkt. Na een weekend Dour is niets meer raar. Hooguit apart of lichtelijk weerzinwekkend. Geweldig om te zien hoe het ontbreken van kleren als een kostuum gebruikt kan worden, zonder dat het als offensief of storend wordt ervaren door het publiek.

Als allerlaatste act bezoeken we Missill, die met een DJ set de Dance Hall voor de laatste keer het publiek mag vermaken. Het ging los, maar het had nog veel harder los gekund. Met slechte hitjes en een vooraf gemaakte playlist (!) was het in mijn ogen een heel vreemde afsluiting van een festival. Mogelijkerwijs heeft de organisatie het expres gedaan, zodat iedereen extra vroeg naar bed zou gaan en de volgende dag zo snel mogelijk vertrokken zou zijn. In dat geval was het een goede zet. Om half vijf vertrok iedereen naar de camping en behalve nog even hangen bij de tent, was er geen mogelijkheid meer tot een afterparty.


Dour Festival laat zijn sporen achter op de camping

Om half twaalf ‘s ochtends worden we onze tent uitgeroepen, omdat iedereen om twaalf uur van de camping af moet zijn. Rond een uur of twee vertrekken we dan ook op ons gemak richting de supermarkt om nog even een goed ontbijtje te regelen voor in de bus. Terug naar huis, terug naar de normale wereld. Een weekend voor bizarre, leuke, fijne, intense, relaxte en vooral harde momenten. Dour Festival 2009, ik heb genoten.