Zwarte Cross 2009 – Zondag 26 juli

zwartecrossHet Zwarte Cross Festival is het grootste muziekfestival van Oost-Nederland en de grootste en spectaculairste motorcross van Europa. Het festival is een feest met muziek, motorcross, stunts en theater en staan bekend om de typische Achterhoekse gezelligheid en gastvrijheid. Het evenement wordt jaarlijks bezocht door jong en oud. De dertiende editie van dit festival is in volle gang en wij van ROARezine zijn er ook op de zondag bij.

Dankzij een file bij de Backstage West komen we na Normaal pas het terrein op. I Kissed Charles is op dat moment met hun laatste song bezig, dus kiezen we ervoor om de Aardschok Metalweide te betreden. Het Nederlandse Textures is net begonnen met hun set en deze heren zijn flink wakker, dit in tegenstelling tot het publiek. De band wordt wat matig ontvangen, iets wat nauwelijks aan de band zelf ligt en dus des te meer aan het vroege tijdstip.

Niet veel later horen we vanuit de perstent de zeventienjarige Australische schone Gabriella Cilmi op het hoofdpodium. Hitsingle “Sweet About Me” kan op genoeg publiekrespons rekenen, evenals Justin Timberlake’s Cry My A River. Van de ene schone naar de andere schone als we wederom naar de Metalweide gaan, dit maal voor Delain, waar de vijf jaar oudere Charlotte Wessels de vocalen verzorgt. Ze is wat rustiger als Gabriella, maar veel meer dan een prima set levert de band niet af. Halverwege de show zakt de boel wat in elkaar en loopt het terrein wat leger.

Na een korte ombouwpauze is het tijd voor het Finse Korpiklaani, een folkmetalband welke met nummers over feesten en alcohol toch eigenlijk best pas op een festival als deze. De intro klinkt als een goed plan: ”Vodka! Vodka! Vodka!”, maar daarna begint de Finse taal ons toch echt te vervelen. De set is even leuk, maar na verloop van tijd is het steeds meer van hetzelfde. Na een zwakker tweede gedeelte van de set is het tijd om te wachten op Opeth. Dat dit even duurt ligt niet aan de band zelf, later blijkt namelijk dat de band op vervoer moest wachten op Schiphol.

Ruim 20 minuten te laat is het dan eindelijk tijd voordat we ‘Through Pains To Heaven” van Popul Vuh over de speakers horen, de standaard introductie van de Zweedse Reus. Mikael ?kerfeldt en kornuiten betreden een voor een het wat karige podium, nadat blijkt dat de backdrop van de band te groot is voor het nogal kleine Aardschokpodium. Direct wordt afgetrapt met een nummer van het in 2008 gereleasde ‘Watershed’ in de vorm van het machtige ‘Heir Apparent’, welke direct wordt opgevolgd door ‘Ghost of Perdition’.

Mikael staat bekend om z’n wat aparte podiumpresentatie en laat hier ook wat van merken tijdens het optreden: ”So this is the festival for farmers and tits? Then I fit right in!” en ”They told me this is the craziest festival of Holland. Which makes it the craziest festival of the world” zorgen voor flink wat gelach vooraan bij het podium. Na een prachtige uitvoering van ‘Closure’, met jamsessie in het middengedeelte, volgt er andermaal een nieuw nummer, dit maal laat het vijftal ons ‘The Lotus Eater’ horen.

Na ‘Deliverance’ sluit de band zoals we van ze gewend zijn, namelijk met ‘Demon of the Fall’. Hierna volgen de gebruikelijke ‘rockstar moments’, zoals Mikael ?kerfeldt ze omschrijft. En na luid applaus en een regen van plectrums zoeken de vijf Zweden hun kleedkamer op, want vanwege de vertraging hadden ze nog niet kunnen eten. Gelukkig kunnen we na het geslaagde optreden van deze briljante band terugkijken op een gezellige Zwarte Cross 2009, welke met 132.000 bezoekers z’n eigen record weer verbetert.