Florence And The Machine – Lungs

florenceFlorence And The Machine is een hype. Het album van de Engelse band wordt overal de hemel in geprezen en krijgt mijns inziens, net als bands als Coldplay, onterecht zoveel aandacht. Want wat is er zo bijzonder aan debuutplaat Lungs?

Allereerst valt op de muziek laagdrempelig is. Geen moeilijke akkoorden, melodie?n of gekke drumpartijen maar gewone indie deuntjes. Is het het stemgeluid van zangeres Florence Welch zo uniek is dan? Nee hoor, een standaard singer-songwriter stem met hese uithalen die we al genoeg gehoord hebben de laatste tijd. Begrijp me niet verkeerd, op Lungs kan ik niks afdingen. De plaat zit verder prima in elkaar en nummers als ‘Kiss With A Fist’ en ‘Dog Days Are Over’ hebben een hoge hitpotentie.

Toch zou het fijn zijn als dit soort bands wat minder als paddenstoelen uit de grond zouden schieten. Laura Marling, Nina Kinert, Soap & Skin vallen allemaal in hetzelfde rijtje en doen weinig voor elkaar onder wat muziekstijl betreft. Het lijkt fans van dit genre niks uit te maken wat er gebeurt, als het maar op elkaar lijkt. Nee, ik zal niet raar opkijken als de Charlie op Lowlands afgeladen staat en het concert in de Melkweg snel uitverkocht raakt.

Aan de artiesten in dit genre een oproep wat nieuws te proberen of een radiostilte van een paar jaar te houden, zodat we er daarna weer met een frisse blik tegen albums als Lungs kunnen kijken. En als je dit al vier sterren geeft, wat verdienen de voorouders van dit soort bandjes als Jefferson Airplane dan wel niet? Lungs is een goede cd, maar totaal niet vernieuwend of hype-waardig als je het mij vraagt.

Score: ★★★☆☆