Megadeth – Endgame

Door Ben van Kempen 20 augustus 2009 Reacties staat uit voor Megadeth – Endgame

Megadeth - EndgameMegadeth is één van de namen in de wereld van metal waar bijna iedereen wel van heeft gehoord. Het is een band die een plaats heeft veroverd naast grootheden als Iron Maiden, Metallica en Judas Priest. Dit is echter niet de verdienste van wat de band deed na het album Countdown to Extinction, want al deden de albums sinds 1992 het commercieel gezien zeker niet slecht, het succes van de eerste vier albums zijn niet meer behaald in al die jaren. Dat is erg jammer, aangezien deze vier albums stuk voor stuk worden gezien als klassiekers in vele metalcollecties.

Toch is er hoop aan de horizon met de komende release van Endgame dat in ons landje op 11 September in de winkels ligt. Dave Mustaine, het brein achter de meeste nummers van Megadeth en daarmee het belangrijkste lid van Megadeth, heeft laten weten dat hij zijn fans dankbaar is dat ze hem de mogelijkheid gaven om zijn vleugels muzikaal gezien te strekken. Maar kijkend naar het creatieve proces achter Endgame zegt Mustaine dat hij het nu aanpakt waar hij zich het comfortabelst bij voelt – en blijkbaar is dit de manier waarop de oude albums ook ongeveer werden geschreven. Betekent dit misschien dat bij Endgame toch kwalitatief weer dat stapje extra is gezet om een ware klassieker neer te zetten, omdat Megadeth weer doet waar het goed in is op de manier waar het goed in is?

Als we het woordenboek erbij pakken voor de titel van het album rollen er twee definities uit. In het schaakspel staat het woord voor het laatste belangrijke deel in het spel, waarbij meestal de meeste stukken worden geslagen. In de wat algemenere definitie staat het gewoon voor de laatste gedeeltes van welke activiteit dan ook. We gaan er maar niet vanuit dat hier gehint wordt naar een laatste album van de band, maar eerder dat het staat voor het feit dat de band de cirkel vol maakt en terugkeert naar wat de band bekend heeft gemaakt.

Endgame begint veelbelovend, met het catchy instrumentale nummer ‘Dialectic Chaos’. Hier is al snel duidelijk wat het is waar de kracht van Megadeth eigenlijk ligt: pure heavy metal zoals het eind jaren 80 werd gemaakt, met een goede dosis speed metal erin gemixt wat zich uit in de bliksemsnelle solo’s die toch goed te volgen zijn. Het nummer vloeit soepel over in ‘This Day We Fight!’. Dit nummer dondert lekker verder waar het eerste nummer begon. Een nadeel is misschien wel dat Mustaine’s vocalen niet erg lekker passen bij het nummer en de tekst ook niet van een hoogwaardig niveau is, maar de energie die het nummer met zich mee draagt maakt dat gelukkig net goed. Bovendien is dat probleem gelukkig weg bij het volgende nummer ’44 Minutes’. Bij het begin van het refrein, als Mustaine het onderwerp geweld aansnijdt, is duidelijk dat dit nummer heerlijk in het oor ligt: “Baptised in a fire-fight / Hot blood running cold as ice”. Laat het duidelijk zijn dat Megadeth op zijn sterkst is als het onderwerp van het nummer duister is en gaat over macht. Het zijn ‘Endgame’ en ‘The Hardest Part Of Letting Go… Sealed With A Kiss’ waar dit het beste is uitgevoerd. ‘Endgame’ gaat over een wet getekend door George W. Bush die het mogelijk maakt om Amerikaanse burgers in de gevangenis te zetten zonder berechting. Het duistere en helaas al te realistische onderwerp wordt duidelijk gebracht met Mustaine’s volle passie en ingewikkeld soleerwerk is gecombineerd met de goed geplaatste vocalen. “Believe me when I say / This is the endgame”. ‘The Hardest Part Of Letting Go… Sealed With A Kiss’ begint als een gevoelige, bittere ballad, maar die na bijna twee minuten overgaat in het Megadeth waar we bekend mee zijn. Het nummer, ge?nspireerd op een werk van Edgar Allan Poe, gaat over iemand die zijn geliefde ‘begraaft’ achter een muur van stenen.

Kortom, sterke nummers zijn er zeker op Endgame. Bovendien zijn de nummers inderdaad geschreven op eenzelfde manier als bij de oude albums, wat misschien betekent dat Endgame een klassieker in de maak is. Helaas blijkt de realiteit dat het toch niet alleen maar glorie is met het album. De nummers lijken soms wel opvallend veel op elkaar, wat de energie toch uit het album haalt als je hem helemaal beluistert. Daarbij zijn Mustaine’s teksten niet overal even sterk, zoals op ‘This Day We Fight!’, ‘Headcrusher’ en ‘How The Story Ends’. We hebben hier zeker een goed album, waarbij Megadeth inderdaad terugkeert naar de succesverhalen van albums als Rust In Peace. Daarentegen hebben we geen album met elf prachtnummers, maar eerder een album met een stuk of vier sterke liedjes. Dat zijn er genoeg voor nieuwe en oude fans van Megadeth om een aankoop het waard te maken, maar er blijft een knagend gevoel dat er meer in had kunnen zitten.

Score: ★★★★☆

Je kunt geen reactie achterlaten.