Transatlantic – The Whirlwind

cover Transatlantic - The Whirlwind (edit)Het heeft zeven jaar geduurd, maar eindelijk vonden Neal Morse en zijn God het dan weer gepast om een nieuw Transatlantic album te maken. De aankondiging van The Whirlwind sloeg in als een bom. Voorlopers SMPTe en Bridge Across Forever behoren namelijk tot de beste progalbums aller tijden. Met Mike Portnoy (Dream Theater), Neal Morse (ex-Spock’s beard), Roine Stolt (The Flower Kings) en Pete Trewavas (Marillion) heb je vier geweldige muzikanten en songwriters in handen en is succes verzekerd. Toch?

Of je dit album succesvol vindt of niet hangt nogal af van je concentratievermogen. Want The Whirlwind bestaat uit één track van bijna 78 minuten! Dat dit viertal van duizelingwekkend lange nummers houdt is niets nieuws, maar is dit niet wat overdreven? Hoe vaak kan een werkend mens hier naar luisteren? Het lijkt steeds vaker een sport te worden om zo lang mogelijke nummers te schrijven. Dat gaat nogal eens ten koste van de kwaliteit. Ok, Porcupine Tree leverde met het 55 minuten durende ‘The Incident’ een van de beste nummers van het jaar af, maar bij ‘The Whirlwind’ verslapt de aandacht nogal snel.

Neal Morse schreef een aantal jaar geleden al veertig minuten van dit conceptalbum. The Whirlwind is qua opbouw dan ook niet een typisch Transatlantic album, maar eerder een Neal Morse solowerkje. Helaas het zoveelste inspiratieloze Neal Morse album op rij. De beste man schrijft al jaren onafgebroken door, maar valt daarbij steeds vaker in herhaling. Ook Portnoy, Stolte (die eveneens al langer met zijn ‘touch’ worstelt) en Trewavas spelen op de automatische piloot.

De Transatlanticsound kun je vergelijken met die van Genesis, Yes, maar ook The Beatles. Dat lijkt wat vreemd, omdat Lennon en co een broertje dood hadden aan lange nummers. Toch hoor je elementen van ze terug. Op The Whirlwind staat het typerende Transatlanticgeluid nog als een huis, maar de titeltrack is nergens zo emotioneel beladen als bijvoorbeeld het oudere ‘Stranger In Your Soul’ of ‘My New World’.

Misschien heeft het aan de vastgestelde deadline gelegen (alle bandleden zijn zeer actief met hun eigen bands en diverse andere projecten). Misschien was het viertal te snel tevreden met één van de nachtelijke jams. Een ding is zeker: de geraffineerde melodie?n ontbreken. En dat is doodzonde!

Morse, Portnoy, Stolte en Trewavas zijn monstermuzikanten die geheel terecht met hun bands en als solomuzikanten veel aandacht trekken. Ook op The Whirlwind barst het van de ingewikkelde riffs, bijzondere loopjes en muzikaliteit. Maar het klinkt geforceerd, als een gepolijste jam van een uur en een kwartier.

Om te laten merken dat deze heren werkelijk alles kunnen, moet natuurlijk iedereen ook nog even een stukje zingen. Toegegeven, Portnoy en Trewavas die normaal vooral backing vocals verzorgen in hun band doen het als zanger best aardig. Een ander lichtpuntje in deze wervelstorm is ‘Rose Colored Glasses’ (deel VI), dat op zijn beurt weer fris en doordacht klinkt.

De verwachtingen lagen erg hoog, maar kelderden bij de eerste luisterbeurt. Ook na meerdere luisterbeurten geldt de conclusie dat dit album tot één van de grootste tegenvallers van het jaar behoort. Die statement doet me pijn in het hart.

The Whirlwind is ook verkrijgbaar als dubbel-cd met extra nieuwe nummers en covers. Daarnaast is er een speciale editie van de dubbel-cd met een making of dvd.

Score: ★★☆☆☆