Baroness – Blue Record

Sinds maart dit jaar staat Mastodon met Crack The Skye op de eerste plaats van mijn top 2009, zonder angst om die plek kwijt te raken. Totdat het tweede album van Baroness, Blue Record uitkwam. Nu twijfel ik, want het album van Baroness is geweldig.

The Blue Record is behoorlijk anders dan zijn voorganger, en nog sterker dan de First en Second EP. De intermezzo’s en intro’s die welig op de tweede helft van The Red Album tierden zijn nog aanwezig, maar veel beter ge?ncorporeerd in de eigenlijke nummers. Ook zijn ze interessanter qua compositie dus leuker om te luisteren.

Maar de nummers zelf, die zijn een feest voor het oor. The Blue Record is progressiever, melodieuzer, ingetogener- luister maar eens naar ‘Steel That Sleeps The Eye’, een Led Zeppelin achtig folk nummer, en tegelijkertijd groovender dan ooit. Je zult in elk geval niet zo snel meer aan een sludge band denken. Het album is misschien ietsje rustiger dan zijn voorganger, maar nog beter. Het is een coherent album geworden, waarbij alles op zijn plaats past. Zeker niet iets om op shuffle te zetten.

Dat de band bestaat uit uitstekende muzikanten was al duidelijk maar met dit album gaat men nog een stapje verder. Geen superbizarre riffs of heel snel gitaarwerk, maar vakmanschap dat subtieler uitgedragen wordt zoals tijdens het einde van ‘Swollen And Halo’ of gedurende de eerste twee minuten van ‘The Sweetest Curse’.

Eigenlijk kan ik over elk van de twaalf nummers wel iets lovends schrijven maar hopelijk heb je doorgekregen dat dit een geweldig album is dat elke liefhebber van metal of stevige muziek zou moeten luisteren. Het kost je maar drie kwartier van je leven. Er is overigens een gelimiteerde oplage met de RoadBurn set van dit jaar als extra, nog eens dik een half uur plezier.

Score: ★★★★★