Fuck Buttons + Health @ Melkweg, Amsterdam

Dat zowel HEALTH als Fuck Buttons dit jaar allebei een ‘moeilijke tweede’ uitbrachten (respectievelijk Get Color en Tarot Sport) die een stuk meer uitgediept en gevarieerder klonk dan hun debuut is misschien toeval, dat deze twee bands vanavond beide hoofdprogramma zijn in de Oude Zaal van de Melkweg níet. Een grote pluim voor de programmeur van de Melkweg, die zag dat Fuck Buttons uit Bristol en HEALTH uit Los Angeles hun Europese tour op het vaste land in dezelfde weken planden om ze vervolgens, samen te krijgen op 9 oktober 2009 in Amsterdam. Want voor de liefhebber van electronoise/dronetronica is aanwezig zijn in de Melkweg vanavond een must.

Eerst moet je je nog wel even door Pictureplane heen worstelen, want met één leuk singletje (Goth Star) red je het niet, zo blijkt vanavond. Ondanks het feit dat hij van zijn act nog wel wat probeert te maken en hij zeker met zijn sampleapparatuur om kan gaan doet zijn voorkomen (campy kledij, drive-in discolampjes en staande vóór in plaats van op het podium) erg denken aan een Dan Deacon-ripoff. Maar waar Deacon meerdere goede platen op zak heeft blijkt de catalogus van Pictureplane flinterdun. Net als dat het inzetten van je volgende nummer met je iPod natuurlijk ook minpunten betekent.
Dan is het de beurt aan HEALTH. Na het gebruikelijke, ietwat verveelde en nonchalante “Hi we’re HEALTH from Los Angeles” band opent met voornamelijk nummers van hun selftitled debuut, dat wat steviger en compromislozer is dat Get Color. De eerste paar nummers worden eigenlijk zonder pauzes tussen achter elkaar aan gespeeld, wat voor een leek verwarrend kan zijn maar de vaart er goed inhoudt. Min of meer halverwege maakt de noise van het eerste album plaats voor de wat sfeervollere, meer uitgesponnen nummers van Get Color. De band maakt desondanks een relatief uitgebluste indruk en haalt niet het niveau van de shows die ze eerder dit jaar gaven in onder andere Paradio, Vera of op Lowlands.
Waar HEALTH vooral noise(rock) met elektronica is maakt Fuck Buttons, zeker sinds het uitbrengen van Tarot Sport, meer elektronica met noise. Vanavond sluit het tweetal af met een lekker lange set van ongeveer anderhalf uur. Wat lang lijkt voor een optreden waarbij twee jongens sto?cijns tegenover elkaar staan en visuele hoogtepunten er eigenlijk niet zijn (waarom heeft Fuck Buttons eigenlijk geen psychedelische visuals?). In de praktijk blijkt dit mee te vallen aangezien het muzikaal gezien dusdanig indrukwekkend is dat je aan de muziek eigenlijk meer dan genoeg hebt en de rest afleiding is.

De meeste tracks van Fuck Buttons hebben de volgende opbouw: mysterieuze synthesizers, opkomende percussie, nog meer synthesizers, een schepje noise, een paar minuten wachten, en dan die laatste lading overrompelende noise. De formule klinkt doodsimpel maar de manier waarop FB het doet is dusdanig geraffineerd dat het ze lukt om de hele zaal in trance te krijgen. Fuck Buttons kan het ene moment dromerig melodieus klinken om dan toe te slaan met een allesvernietigende bak herrie waar je U tegen zegt. Het enige minpuntje is eigenlijk het feit dat Fuck Buttons teveel goede nummers heeft: zo wordt publiekslieveling en opener van debuut Street Horrrsing Sweet Love For Planet Earth vandaag helaas over geslagen. Maar wat zou het ook. Fantastische avond.