Overland – Diamond Dealer

Steve Overland is een Britse zanger die al bijna dertig jaar bezig is. Ook al is hij bekend geworden door de bands Wildlife, FM, The Ladder en Shadowman, uiteindelijk is er ook een solo project gekomen, genaamd Overland, waarop Steve Overland de touwtjes grotendeels zelf in handen heeft. Op het tweede album, Diamond Dealer, kunnen we rekenen op licht melodische rock, gezongen met een stem vol karakter.

Steve Overland’s stem blijkt al snel het beste element van op Diamond Dealer. Het is een stem vol passie met een licht verweerde klank. Er is misschien geen geweldig bereik, waardoor hoge noten bijvoorbeeld over het algemeen vermeden worden, desondanks is er geen gevaar dat deze vocalen snel vervelend klinken. Wat wel irriteert is Steve Overland’s gewoonte om wat al te heftig adem te moeten halen, wat helaas ook op de opname te horen is, nu en dan als een zin is uitgezongen.

Een prachtige stem is natuurlijk prima, maar er is meer nodig dan dat om een goed album neer te zetten. Dat is waar het toch een beetje aan schort op Diamond Dealer. Het gitaarwerk klinkt best lekker, maar niet erg afwisselend binnen een nummer. Er ontstaat al snel een gevoel dat elk nummer door slechts enkele riffjes en melodietjes wordt gedragen, die gewoon de hele tijd worden afgewisseld. Daardoor ontstaat al snel een gevoel dat elk nummer op Diamond Dealer te lang duurt, terwijl geen enkel nummer ver boven de vijf minuten uitsteekt. De teksten zijn ietwat vaag, waarbij clichés hier en daar zeker wel op te merken zijn. Dat is niet bij elke artiest echt erg, maar bij Overland mist afwisselend dan wel echt goed instrumentaal werk. Hierdoor worden de liedjes toch wel echt door de vocalen gedragen, ook omdat Steve Overland’s stem wel erg sterk is, en dan valt het de lage kwaliteit en voorspelbaarheid van de teksten op.

Er zijn maar weinig nummers die de toch wat matige kwaliteit van het album ontstijgen. Meestal komt het dan omdat het refrein toch wel zo lekker is dat het meezing-effect te groot is, zoals op het aanstekelijke ‘Bring Me Water’ en wat kleffe ‘Brave New World’ het geval is. Op dit soort momenten valt er van Steve Overland’s stem goed te genieten. Helaas gebeurt dit over het algemeen op het album veel te weinig omdat de variatie te ver te zoeken is. Overland neemt de veilige route, en neemt daarmee ook de onsuccesvolle route.

Score: ★★☆☆☆