Blessthefall – Witness

Wanneer je op MySpace actief bent en nog nooit van Blessthefall hebt gehoord, heb je niet goed opgelet. De bulletins, de exclusieve previews en blogs werden bijna irritant, maar nog net op tijd is daar Witness. Het album dat BlessthefallHis Last Walk, maar met een nieuwe zanger- de ex-zanger zingt nu in Escape The Fate en de ex-zanger van Take The Crown zingt nu in wereldroem moet gaan brengen. Dit lukte al redelijk met voorganger Blessthefall, moet dit appeltje eitje zijn voor deze mannen.

Toen Craig Mabbitt wegging bij Blessthefall ontstonden er veel knikkende knie?n. Zou Blessthefall nog wel verder gaan, en wie zou deze man moeten gaan vervangen? Het antwoord was na een half jaar pas daar, Beau Bokan werd de nieuwe zanger. Geen makkelijke taak, de stem van Craig was kenmerkend, zijn teksten waren kenmerkend en hij was het beeld van deze christelijke band.

En nu hoppa naar het nieuwe album. Aftrappend met ‘2.0’ ragt Blessthefall er meteen alle frustratie uit. Een volle minuut agressiviteit en sowieso al harder, helderder en passievoller dan elke track op His Last Walk. Met een vloeiende overgang naar ‘What’s Left Of Me’ horen we na een paar seconden eindelijk de nieuwe aanwinst van de band: Beau. Zijn zuivere stem die hij vooral gebruikt voor lange uithalen past perfect tussen de screams van Jared Warth en bij de metalcore/emocore muziek die de band in elkaar heeft gezet.

De combinatie is eigenlijk wel uniek te noemen. In de Verenigde Staten zullen vast meer van dit soort bands rondhuppelen maar in Europa weet ik geen een band die het zelfde geluid heeft als Blessthefall. Dat de muziek niet alleen voor de softies is bewijzen de twee breakdowns in het tweede nummer. ‘To Hell And Back’ was al bijna driekwart jaar te horen op de MySpace van de band, maar nu dan ook eindelijk op het album. Hier is meteen het enige minpunt te ontdekken. Het nummer is vervormd en nog een paar keer door de mixer gehoord, zonder vooruitgang te boeken. Gelukkig zijn de nummers ‘God Wears Gucci’ en ‘We’ll Sleep When We’re Dead’ niet meer door de mixer gegooid.

Op plaats vijf van dit album is het nummer ‘Hey Baby, Here’s That Song You Wanted’ te vinden. Een heerlijke foute intro doet ons denken aan de nieuwe hit van Fall Out Boy, maar niks is minder waar. Net niet te zeikerig, een heerlijke gitaar op de achtergrond en catchyheid van de bovenste plank: dit moet een hit worden wanneer deze single op MTV wordt geplugged.

Wanneer hierna ‘Witness’ wordt ingezet, gaan we gelukkig weer terug naar het hardere geluid van Blessthefall. Samen met ‘Last Ones Left’ en ‘Five Ninety’ toch wel de hardere nummers op dit album. Op de rest van het album zijn geen zoetsappigere nummers, geen overdreven christelijke teksten en mindere nummers meer te vinden, maar enkel vingervlugge gitaarpartijen, harde breakdowns, kippenveltrekkende uithalen en schrijnende schreeuwpartijen. Punten die op het debuutalbum juist te veel of te weinig voorkwamen.

Score: ★★★★½