The Cult @ Effenaar, Eindhoven

The CultThe Cult zou zijn grote ‘Love Live wereldtour’ al afgerond hebben. Nog geen twee dagen geleden rockten ze zowat de Heineken Music Hall uit, voor wat aanvankelijk de allerlaatste show zou zijn van deze tour. Vele grote concertzalen waren Amsterdam voorgegaan en wegens succes zijn er nu tóch nog enkele shows toegevoegd aan het schema. Na al dit ‘stadiongeweld’ verlangde Ian Astbury en de zijnen klaarblijkelijk toch ook weer eens naar die kleine intieme setting die een club kan bieden. Een uitgelezen kans natuurlijk voor de echte fans voor ’n meer tête à tête contact met deze superrockers. De Effenaar valt de eer om deze unieke dinsdagavond te herbergen. Uw ROAR fotograaf had z’n camera al in de aanslag toen via de tourmanager het spijtige bericht binnenkwam dat er geen enkele fotograaf welkom was om dit spektakel vast te leggen. Om jullie nu toch een impressie te geven van de avond heeft onze fotograaf deze keer de pen gehanteerd voor een sfeerverslag.

In een strak gevulde Effenaar moet het publiek het zonder voorprogramma doen. Niemand die daar echter om maalt. De show wordt ingeluid met een intro waarbij de beamer alvast opgewarmd wordt voor, wat ons beloofd werd een spectaculaire show te worden, met veel special effects en ‘state-of-the-art technology’.

Zoals aangekondigd wordt vanavond het gehele album Love integraal ten gehore gebracht. Dit album wordt wereldwijd door fans en media als meest indrukwekkende album van de band beschouwd. Zanger Ian Astbury en gitarist Billy Duffy (de drijvende krachten achter het succes en enige twee overgebleven originele bandleden) hebben 24 jaar geleden ook veruit de meeste bezieling kunnen stoppen in dit juweel van ’n album. Enkel de twee opvolgende albums Electric en Sonic Temple kwamen in de buurt van dit meesterschap.

Het geluid wordt direct vanaf de eerste tonen kraakhelder de zaal in geslingerd. Als alle bands toch eens bediend zouden kunnen worden door zo’n perfect geluid: Wat een hemelse luxe zou dit betekenen! Het gemak en de vakmanschap waarmee Billy zijn zes snaren te lijf gaat is tevens een waar genot voor oor en oog. Elke aanslag klopt en hij neemt daarbij een pose aan alsof hij elk moment met gitaar en al als een astronaut de ruimte ingeschoten zal worden. Meneer Astbury verontschuldigd zich dat hij ‘a little sick’ is deze avond maar eerlijk gezegd is dat niet te horen. Hij is prima bij stem alhoewel hij qua geluid wel wat in de show moet groeien.

Je merkt aan alles dat de heren prima op elkaar ingespeeld zijn tijdens deze laatste tour restjes. Er wordt strak gespeeld maar dat mag natuurlijk ook verwacht worden van songs die al 24 jaar gespeeld worden. Binnen het uur komt er alweer een einde aan ‘de liefde’ en natuurlijk worden daarin nummers als ‘Rain’, ‘Revolution’ en het monumentale ‘She Sells Sanctuary’ niet vergeten.

Na een korte break waarin iedereen weet dat de band snel terug zou keren voor een stroom ‘greatest hits’ toegiften, gaat de band verder voor het tweede bedrijf. Nu komen inderdaad alle andere publiekslievelingen aan de orde en alles wordt weer netjes vertolkt. Dit keer wordt voornamelijk materiaal van die twee andere albums Electric en Sonic Temple aangereikt aan het Effenaar publiek die het dankbaar tot zich neemt. Als met ‘Love Removal Machine’ een punt wordt gezet achter deze bloemlezing kijken we op de klok. Het is dan pas kwart vóór elf. Nog tijd genoeg dus voor heuse Cult Afterparty in Café The Rambler.

The Cult gaf werkelijk een prima show. Op het vakmanschap van deze band valt maar weinig aan te merken. Het publiek heeft genoten en bij tijd en wijle leek de Effenaar even verheven te worden in een massale psychedelische regendans. Vervolgens kon het publiek dan nét niet die sprong maken die een ware moessonregen zou ontketenen. En daarmee stuiten we ook gelijk op een punt van kritiek. De show kwam hier en daar wat routineus over. Zo zoekt Ian maar mondjesmaat écht contact met het publiek en het publiek op zijn beurt blijft, alhoewel zeer dankbaar, mak. Ian wijst nog een dame uit het publiek aan die wel helemaal opgaat in de show en oppert dat z’n publiek vanavond wellicht ‘too much thinking’ zijn?!

Waarschijnlijk is het juist de bekende wisselwerking tussen band en publiek die hier in het spel is. Het komt niet helemaal los. Het zal wel zo zijn dat er meerdere factoren zijn die hieraan ten grondslag liggen. Het naderende einde van een maandenlange tour, het oude materiaal wat gespeeld werd en de kwakkelende Astbury kunnen als bepalende factoren aangewezen worden. Ze nemen het echte vuur uit de show. Toch jammer, want we hadden toch verwacht dat deze exclusieve klein clubshow van deze machtige band, juist die extra energie had kunnen geven om als ‘onvergetelijk’ de boeken in te gaan. Verder bleek de aangekondigde state of the art technology beperkt tot de oude vertrouwde beamer en projectiescherm. De beelden waren mooi maar toch niet spectaculair te noemen.