Sycronomica – Sycroscope

Sycronomica, een symfonische black metal band, is alweer aan het derde album toe. Voor degenen die nog nooit van de band hebben gehoord, wat niet vreemd is aangezien de band tot nu toe nog nog niet erg groot is geworden, in het German Rock Hard Magazine zijn ze eens als volgt besproken: “Sycronomica is het geluid van ijskoude mist die naar beneden rolt op een helling.” Kortom, Sycroscope belooft atmosfeer – iets wat alleen al met de prachtige cover duidelijk is -, epische klanken en vele duizelingwekkende melodie?n gecombineerd met dodelijke blastbeats en andere typische black metal kenmerken. Sycronomica laat de meest gedistingeerde en verheven kant van de black metal zien.

Een subtiel, sfeervol intro luidt het album in die prachtig overgaat in het eerste echte nummer ‘Kaleidoscope’. Het blijkt een snel nummer te zijn met meerdere facetten, aangezien het nummer letterlijk als een caleidoscoop van melodie naar melodie overschakelt. Daarbij horen we op ongeveer de helft ook de ingeschakelde opera zanger, een premium voor Sycronomica, wat erg goed werkt. Het is nauwelijks te horen dat het volgende nummer ‘Realm Of Dust And Ashes’ is begonnen, ware het niet dat dit nummer veel adempauzes kent, waarna de geluiden losbarsten om in een spiraal alsmaar hoger te klinken voordat het volgende moment van rust neerdaalt.

Het album blijkt al snel op meerdere niveaus erg interessant. De band legt erg veel aandacht in de met zorg gecomponeerde complexe riffs en structuren, iets wat de black metal erg goed doet. Op de momenten dat Sycroscope dan ook echt op topsnelheid gaat, geeft dit de muzikale rit nog extra glans. Daarbij komt dat ook lyrisch gezien de muziek erg ontwikkeld is, want er wordt met veel aandacht een duistere, maar toch mooie, visuele wereld neergezet. En ook in de paar Duitstalige nummers werkt dit minstens net zo goed. Het gevoel van ijzige kou komt met het Duitse woord voor kou, ‘kalt’, nou eenmaal nog beter over.

Sycroscope is een uitstekend album. Heel soms mist het keyboard nog een klein beetje sfeer, als er een geluid uitkomt wat iedereen herkent als zo’n typisch keyboardgeluidje, waardoor de atmosfeer even dreigt verbroken te worden, maar dankzij de duizelingwekkende, complexe riffs met de twee gitaren wordt alles eigenlijk sowieso al gered. Met de heerlijk vocalen van Oliver Walther, die absoluut niet origineel zijn in het black metal genre, maar wel uitgevoerd met passie en consistente klasse laat Sycronomica hier een album horen waar niks mis mee is. Liefhebbers van albums van Arcturus en de oudere Dimmu Borgir albums opgelet, Sycroscope ligt prima in het verlengde van dat straatje.

Score: ★★★★☆