Nile – Those Whom The Gods Detest

Er werd met spanning op gewacht, maar een deel van de fans hoefde niet zo lang te wachten als verwacht. Het zesde studioalbum van de technical death metal band Nile is ongeveer een maand geleden gelekt. De dader, een journalist, gaat door het label Nuclear Blast Records voor de rechter gesleept worden. Wat daar de uitkomst van moge zijn, het incident is in elk geval de oorzaak dat Those Whom The Gods Detest al voor de release uitermate goed is ontvangen door de fans zelf. Volkomen terecht, want de brute muziek ge?nspireerd door het oude Egypte en omgelegen culturen is weer piekfijn in orde bij dit laatste album.

Those Whom The Gods Detest is net zoals zijn voorgangers een plaat met metal waarbij de drums en gitaren razendsnel gaan. Voor leken die weinig bekend zijn met het technische death metal wereldje kan dit soms overkomen als een brute chaotische storm van geluid, maar voor degenen die het vaker horen kunnen de vele lagen complexe melodie?n en tempowisselingen horen en de expertise die hiervoor nodig is. Kortom, Those Whom The Gods Detest is met veel zorg laag voor laag opgebouwd om de muziek optimaal te laten overkomen.

Wat begint met het brute, ingewikkelde ‘Kafir!’, wat gezongen wordt vanuit het perspectief van iemand die het Islamitische geloof afwijst, loopt soepel over in ‘Hittite Dung Incantation’, wat met plotselinge erupties van vocalen dan wel instrumenten een energie vasthoudt waardoor de luisteraar niet anders kan dan met volle aandacht luisteren. Het zijn echter momenten op ‘Those Whom The Gods Detest’ en ‘4th Arra Of Dagon’ die al helemaal subliem zijn. Die doen namelijk denken aan het moment op ‘Black Seeds Of Vengeance’ van het album ‘Black Seeds Of Vengeance’, waarbij het hele nummer opbouwt naar een briljant bombastisch moment waarbij de tekst “Black seeds of vengeance” wordt gescandeerd.

Voor degenen die nog niet overtuigd zijn van de kwaliteit van dit album na dit soort complimenten, er is simpelweg geen zwak moment – nog geen seconde – op Those Whom The Gods Detest. Van Karl Sanders’ ruwe, technisch perfecte grunt op het relatief korte nummer ‘Permitting The Noble Dead To Descend To The Underworld’, gevolgd door een stuk waarbij de solo’s elkaar in hoog tempo afwisselen, tot het intermezzo ‘Yezd Desert Ghul Ritual In The Abandoned Towers Of Silence’, waarbij met kalme percussie en Oosterse zang een atmosfeer word gekweekt van gespannen afwachting.

Terwijl het vorige album, ‘Ithyphallic’, nog wel eens het probleem had ongemakkelijk in het oor te liggen en daardoor wat energie te missen, hebben de Amerikanen uit South Carolina zich op Those Whom The Gods Detest weer helemaal herpakt. Het grootste probleem bij technische death metal, dat het geheel zo ruig, dwingend en complex klinkt dat het de kwaliteit mist om goed in het oor te liggen en herkenbaar te zijn, is uitermate goed ontweken door het drietal. Tegen de tijd dat het laatste nummer ‘Iskander D’hul Karnon’ echt goed losbarst, zou iedereen die death metal kan waarderen al gegrepen moeten zijn door deze absolute topprestatie waarop de inspiratie van het oude Egypte en andere culturen uit het Midden-Oosten briljant wordt samengesmolten met het brute en duistere van metal.

Score: ★★★★★