Our Hate Will Destroy You @ Watt, Rotterdam

Our Hate Will Destroy You streek voor de een-na-laatste show neer in het Rotterdamse Watt. Terwijl Nederland langzaamaan steeds meer herfstachtig begint te worden liepen de temperaturen in Rotterdam even hoog op. Een goedgevulde zaal vol in het zwart gestoken metalfans genoot van vier Amerikaanse optredens.

Daath opende de middag met een half uur stevige metal. Van hun nieuwste album The Concealers werd ik eerder dit jaar niet erg vrolijk maar gelukkig wordt er tijdens de show ook veel werk van het geweldige ‘The Hinderers’ gespeeld. Voor een opener op dit tijdstip krijgt Daath behoorlijk veel respons, sowieso is het een goed publiek vandaag. Daath heeft de vaart er behoorlijk in en de show is degelijk. Waar zanger Sean vandaag in beste vorm zijn beide gitaristen dat juist niet. De bijna constante stroom van solo’s komt niet goed uit de verf (ook door het geluid) en is bijna lange na niet zo indrukwekkend als op cd.

Na een snelle ombouwperiode is Pantera….uh…Throwdown aan de beurt. Dat de band al jaren geen hardcore maar metal met een dikke groove a la Pantera speelt mag bekend zijn. De nieuwe nummers van het binnenkort uit te komen Deathless klinken meer Pantera dan ooit, en dat is jammer. De band is hiermee totaal niet origineel meer, hoewel de show goed in elkaar steekt Dave Peters het publiek flink opzweept. De oude nummers staan nog steeds als een huis en gelukkig komen er hier enkele van in de set voorbij.

Unearth en Chimaira trokken beide ongeveer evenveel publiek. Bij Unearth ging het echter veel harder los, maar dat kwam met name door de overvloed aan beatdowns. Ook hier weer weet de gitaartandem wat eigen glazen in te gooien door zich als echte posers te gedragen. Unearth bracht vorig jaar The March uit maar weet dondersgoed dat hun meest geliefde album The Oncoming Storm uit 2004 is. Hiervan worden dan ook de meeste nummers gespeeld, met ‘The Great Dividers’ en ‘Black Hearts Now Reign’ als onvermijdelijke afsluiters. Ondertussen weten we wel dat zanger Trevor Phipps live niet zo bruut als op cd klinkt maar afgezien daarvan, en de beide posers, was het een sterke show. De band straalt zichtbaar plezier uit en krijgt daarom terecht veel applaus.

Ook plezier uitstralend en applaus ontvangend was Chimaira, maar hun show was uiteindelijk net iets minder dan die van Unearth. De band bracht onlangs The Infection uit, en dit is helaas niet hun sterkste werk. De band strubbelt met het probleem om interessante, originele metalsongs te schrijven zonder al te ver van hun sound te dwalen. Veel nummer van dit album zijn net te langzaam en missen de impact die ouder werk wel heeft. Veel van de nieuwe nummers (oa. ‘The Venom Inside”, “Secrets of the Dead” en “The Disappearing Sun”) zorgen voor een inkakmomentje in de set. Andere nummers zijn Resurrection, Empire en The Flame van Resurrection, Nothing Remains van het self-titled album, Power Trip en Pure Hatred van The Impossibility Of Reason en het enige nummer dat de tand des tijds heeft doorstaan van Pass Out of Existance, ‘Severed’.

De show is absoluut niet slecht, daarvoor speelt de band te goed. Maar het mist net de kracht die bij metal hoort, het lijkt een beetje routineus afgedraaid te worden. Toch geniet het publiek met volle teugen. Om half negen stroomt de Watt leeg richting een koude, natte straat. Voor nog geen twintig euro heeft men kunnen genieten van vier verschillende metalbands, die alle vier geen slechte show speelden.