A Skylit Drive – Adelphia

Inmiddels verkocht de nieuwe plaat van A Skylit Drive al behoorlijk en belande op de 64ste plek in de Billboard 200 aan de overkant van de oceaan. Hier is een grote doorbraak nog even uitgebleven voor deze hardcore/screamo formatie. Niet zo heel verwonderlijk, gezien er eigenlijk wel heel veel bandjes zoals A Skylit Drive zijn. Niet alles daarvan slaat in Europa aan. Toch zou de groep best eens kunnen lukken met Adelphia.

Toch is het zo’n plaat die gewoon lekker klinkt. Het thema van de plaat is de stad Adelphia op Antarctica waar men experimenten en andere rariteiten uitvoert. De nummers zijn verhalen van mensen die alles doen om hieraan te ontsnappen, aldus de band zelf. Het is vooral een gevoel van verzet dat ze uit willen drukken. Helaas ontbreekt de samenhang tussen de nummers verder, de band doet namelijk wel denken aan een Coheed & Cambria of The Mars Volta, maar dit is geen conceptalbum. Wel proberen opener ‘Prelude to a dream’ en afsluiter ‘See you around’ het gevoel te geven van een geheel, maar het laat je meer verwart achter als bij de outro het “see you around..” je tegemoet komt. Er is zelfs een instrumentaal nummertje (Worlds end in whispers not bangs) dat als onderbreking moet dienen. Een avontuur door het verdorven Adelphia is niet wat de heren weten te bieden.

De plaat kent een vari?teit aan vocale technieken. Van grunts en screams tot cleane zang en spoken word trakteert A Skylit Drive de luisteraar op een meeslepende plaat. De plaat is zo lekker gemixt dat voor de gemiddelde fan van vijftien deze zonder al te veel tegenstand zal omarmen. Dat bijna elk liedje een liefdesliedje is zal daar zeker wel aan mee helpen. Nummers als ‘Eva the Carrier’ zijn het die de plaat toch wat agressie geven. De rauwere zang is een welkome afwisseling als je meer dan 40 minuten naar de zoetige stem van zanger Michael “Jag” Jagmin moet luisteren, want deze voert echt de boventoon van het begin tot het einde van de plaat. Het is bijna alsof hij recht voor je staat en de ritmesectie ongeveer 60 meter verderop! Toch is de muziek waar de zang op mee surft als een stevige wind op zee met veel mooie stukken keyboard en gitaar die de nummers vaak net dat beetje extra geven.

Er staan ook zeker wat mooie nummers op deze plaat. Bijvoorbeeld ‘Thank God It’s Cloudy Cause I’m Allergic to Sunlight’ waar de band zowel ingetogen als krachtig is, bij vlagen kabbelend en dan weer beukend. Hoogtepunt ‘Children of Adelphia’ laat de band in volle kracht horen, terwijl ‘Air the Enlightenment’ juist weer de zachte kant toont.

A Skylit Drive is absoluut geen originele band en Adelphia is misschien zelfs een pretentieuze plaat te noemen. Echter is deze band in het post-hardcore/screamo straatje bijzonder goed in wat ze doen en dat is van het begin tot het einde van het album te merken. Er zit werkelijk waar geen enkele misser tussen, behalve dan het ontbrekende geheel. Het is jammer dat de band niet hun genre overstijgt met deze plaat, het potentieel is er zeker.

Score: ★★★★☆