Jonathan Safran Foer – Dieren Eten

Door Marcel Kamphuis 10 december 2009 Reacties staat uit voor Jonathan Safran Foer – Dieren Eten

‘Het valt niet mee om je drie?ndertigduizend vogels in één ruimte voor te stellen. Je hoeft het niet met eigen ogen te zien of na te rekenen om te beseffen dat het een behoorlijk opeengepakte toestand is. In hun Richtlijnen voor Dierenwelzijn adviseert de National Chicken Council een vloeroppervlak van 7.4 vierkante decimeter per vogel. Dat beschouwt een ‘toonaangevende’ organisatie van kipproducten als dierenwelzijn, wat wel bewijst hoe door en door gecorrumpeerd het denken over dierenwelzijn is geworden – en waarom je alleen nog maar keurmerken kunt vertrouwen die worden gegeven door betrouwbare onafhankelijke organisaties.’ De Joods-Amerikaanse schrijver Jonathan Safran Foer was afwisselend vegetari?r en vleeseter en schreef het boek Dieren Eten.

Toen de 32-jarige echtgenoot en vader werd, stelde hij zichzelf de vraag: waarom eten we dieren? Zouden we ze ook eten als we wisten hoe ze op ons bord terechtkomen? De twee vragen vormen de rode draad voor zijn non-fictie debuut, na twee succesvolle romans uit te hebben gebracht. De schrijver onderzoekt verschillende verhalen die we onszelf vertellen om ons eetgedrag te rechtvaardigen. En volgens de uitgeverij zijn het verhalen die ons vooral verteld zouden moeten worden.

Het 279 bladzijden tellende Dieren Eten is een journalistiek boek en alles wat Foer schrijft, is hartstikke gegrond. De laatste tientallen pagina’s van Dieren Eten zijn namelijk een opsommingen van bronnen. Soms zijn het lang uitgeschreven URL’s, soms zijn het boeken uit 1985, maar het zijn vooral honderden bronnen uit de laatste jaren. Toch krijgt het hierdoor een schools imago, wat het boek niet goed doet. Het is namelijk een fris geschreven exemplaar met veel passie, maar door de hoeveelheid quotes en cursief geschreven stukken, is het vaak vervelend om te lezen.

‘Gemiddeld eten Amerikanen tijdens het leven het equivalent van 21.000 dieren – één dier voor elke letter op de voorgaande vijf pagina’s.’ Dit voorgegaan met inderdaad vijf volgeschreven pagina’s met enkel de woorden ‘Verbijstering / Invloed’. Het is duidelijk dat de schrijver wil provoceren met zijn boek en mensen aan het denken wilt zetten. De toekomst moet uitwijzen of dit daadwerkelijk zal lukken, maar de vraag is of het überhaupt de gehoopte doelgroep aanspreekt. Mijn mening is dat eerder vegetari?rs het boek zullen gaan lezen dan fanatieke vleeseters. De keuze van de schrijver is echter heel duidelijk: ik eet nooit meer vlees.

Score: ★★★½☆

Je kunt geen reactie achterlaten.