Escape The Fate @ Melkweg, Amsterdam

Door Caroline Westendorp en Anouk Walther 14 december 2009 Reacties staat uit voor Escape The Fate @ Melkweg, Amsterdam

Het is dan eindelijk zover: de rockers van Escape The Fate komen naar Nederland. Met ex – Blessthefall zanger Craig Mabbit aan boord, vliegt Escape The Fate naar Europa om onder andere Amsterdam omver te blazen met hun stevige hairmetal. Dat deze jongens ontzettend populair zijn in Nederland, is een feit. Het concert was binnen korte tijd uitverkocht en op dertien december staat er al om half vier ‘s middags een rij tot aan de straat voor de Melkweg. Je kunt de ijspegels aan de gestijlde kapsels zien hangen, maar dit deert de jonge emo’s niet.

Eenmaal binnen vindt er een scheiding plaats. Omdat het publiek voornamelijk bestaat uit kinderen met een gemiddelde leeftijd van vijftien jaar, zijn de ouders ook goed vertegenwoordigd vanavond. Zij zoeken een plekje achterin en op het balkon, terwijl de de jongens en meisjes naar voren rennen om zo dicht mogelijk bij hun helden te kunnen staan. De zaal lijkt wel op een kinderfeest. De jonge bezoekers staan voortdurend te giechelen en elkaar te bekijken, zij vinden de avond maar al te spannend. Wat een afknapper.

De voetjes mogen worden opgewarmd door de opener van de avond When All Light Dies. Deze band komt uit de omgeving van Breda en speelt metalcore. Zo te zien hebben de jongens er zin in en proberen ze het publiek los te krijgen. Dit lukt in het begin alleen bij wat lijkt op een grote aanhang die vooraan staat. De nummers lijken erg op elkaar, er is weinig variatie in de set te vinden. Daarnaast is de enige vorm van beweging op het podium is het heen en weer lopen van de zanger. Ondanks deze punten verdienen de jongens zeker respect, aangezien ze pas anderhalf jaar bestaan en in de uitverkochte Melkweg uiteindelijk het jonge publiek toch weten mee te krijgen.

De tweede band van de avond is Deaf Havana. Deze band ligt meer in het straatje van Escape The Fate, waardoor het publiek ook iets enthousiaster reageert. De opgewarmde voetjes komen al snel van de vloer en er wordt bij het nummer “Friends Like These” dan ook flink meegezongen. De nummers van deze Britten zijn een klein beetje cliché, maar al met al strak gespeeld. Vervelend is het feit dat het geluid niet optimaal is, anders was de band waarschijnlijk een stuk beter uit de verf gekomen.

Om kwart voor tien is de spanning om te scheiden, want binnen enkele minuten zullen de dromen van alle emo – meisjes in vervulling gaan. Bij het ophijsen van de backdrop rollen er al een paar gevaarlijk met hun ogen, maar ze storten nog niet neer.

Daar is Escape The Fate dan eindelijk. De band waar iedereen zo lang op gewacht heeft. Jammer genoeg kan de opkomst van Escape The Fate worden bestempeld als een grote teleurstelling. De geluidsman brengt een muur van feedback en geknetter ten gehore en verstopt daarin enkele slecht gespeelde riffs van de bandleden. Dit kan de gemiddelde bezoeker echter niet deren. Het publiek wordt uitzinnig en hier en daar bespeur ik de eerste flauwvallende meisjes.

Gelukkig wordt niet alleen het geluid beter naarmate de set vordert, maar ook de band. Zouden het misschien toch de zenuwen zijn geweest, ondanks de podiumervaring? Uiteindelijk speelt de band niet slecht, maar er worden ook geen technische hoogstandjes vertoond. De band speelt voornamelijk nieuwe nummers, welke toch wat meer standaard en poppy zijn. Aan de ene kant is het logisch dat ze dit doen aangezien zanger Craig pas met dit album zijn intrede in de band heeft gemaakt en daarom misschien niet graag de oude nummers zingt. Aan de andere kant is het ook weer erg jammer aangezien een groot deel van de nieuwe nummers wat afgezaagd zijn.

Toch maakt de band er een ware show van. Drummer Robbert dirigeert de band met zijn stokken en staat meer dan dat hij zit, terwijl bassist Max en gitarist Monte regelmatig van plaats wisselen om te kijken wie meer meisjes kan laten flauwvallen. Met het ouderlijk gezag verzameld rondom de bar en in de hoekjes van de Melkweg zijn de seksueel getinte opmerkingen van zanger Craig Mabbit ietwat misplaatst, maar hij is de man van de avond. Hij rent als een beest over het podium en springt meerdere malen in het publiek, zelfs een keer vanaf het balkon. Hij haalt alle noten en heeft veel interactie met het publiek. Het publiek komt uiteindelijk zo los dat er met enthousiasme wordt deelgenomen aan de wall of death en deze uiteindelijk de hele vloer van de Melkweg beslaat.

Het optreden komt al met al een beetje over als een act, maar het is vermakelijk. Grappig is de tegenstelling tussen het optreden en de videoclips van Escape The Fate. Terwijl ze in de videoclips staan te dansen tussen tientallen schaars geklede, sexy dames, zien ze er zo op het podium – omgeven door vijftien – jarige meisjes – toch wat minder stoer uit.

Je kunt geen reactie achterlaten.