Blessthefall @ Melkweg, Amsterdam

Door Twan Scheffers en Anouk Walther 20 december 2009 Reacties staat uit voor Blessthefall @ Melkweg, Amsterdam

BlessTheFall_logoHet is maar een aparte bedoening vanavond in de Melkweg. Bury Tomorrow heeft de show moeten afgelasten door voedselvergiftiging en bij de andere twee bands staat het optreden ook vooral in het teken van slecht chinees eten in Duitsland. Met één band minder begint het al ietsjes vroeger, fijn, want de sneeuwval gaat gewoon door.

Lekker op tijd naar binnen, lekker warm worden in de Oude Zaal. Het balkon is open, maar het is bij lange na niet uitverkocht. De zaal is behoorlijk leeg, maar gelukkig plakt iedereen wel vast aan het podium. De geluidstafel, midden in de zaal, is de scheidingslijn van publiek en geen publiek. Om ons verder warm te krijgen geeft Marionette alles wat ze kunnen. Dat deze band niet helemaal aansluit bij Blessthefall met hun meer metalgeori?nteerd geluid is te merken. Het publiek klapt aardig, maar daar blijft het ook bij. Wanneer de frontman ook nog eens bekend maakt dat de band maar drie nummers gaat spelen rouwt niemand. Al liggen de nummers lekker in het gehoor, de band overtuigt niet. Na drie nummers kan de drummer eindelijk in zijn emmer kotsen en kunnen we concluderen dat Marionette de volgende keer op een metaltour moet staan.

Na een korte ombouwpauze is iedereen nog warm genoeg om meteen los te gaan bij Blessthefall. Met een semi-horrorachtige intro gejat van de Saw reeks vloeit het soepel over in de intro ‘2.0’ van het nieuwe album, onmiddellijk gevolgd door ‘What’s Left Of Me’ en chaos is geboren. Na deze twee nummers even een korte pauze en een verhaaltje van de nieuwe zanger Beau Bokan. Ook hij is ziek, maar gaat het vanavond toch proberen. Helaas is niemand zo gek om voor 20 dollar zijn kotsemmer leeg te drinken… Waar zijn de echte fans gebleven?

Gevolgd door wat oudere nummers van het His Last Walk album is het een gewonnen wedstrijd. ‘Rise Up’, ‘Guys Like You Make Us Look Bad’, ‘Times Like These’ en ‘Higinia’ worden gespeeld. De twee laatst genoemde worden zonder de zanger gespeeld. Bij ‘Could Tell A Love’ en ‘Higinia’ gaat Beau even weg om over te geven en neemt de gitarist de zang waar. Hij laat wel een boodschap achter om volop te stage diven wanneer hij backstage is. Zo gezegd, zo gedaan. De beveiliging grijpt in om wat kleine jongetjes de zaal uit te gooien, want dit kan natuurlijk echt niet.

Wanneer Beau weer terug is worden we nog getrakteerd op ‘God Wears Gucci’ en ‘Witness’. Met ‘A Message To The Unknown’ sluit de band de standaardset af om daarna nog even een toegift te geven in de vorm van ‘To Hell And Back’. Nog een keer gaat heel de menigte totaal uit hun plaat en staat iedereen een paar meter naar achteren voor zijn of haar veiligheid.

De volgende keer in een vollere zaal. De band blaast namelijk de aanwezige mensen totaal omver en er zal dan ook niemand naar buiten lopen met een slecht gevoel. Hopelijk nog wat festivals voor deze jongens, anders gewoon weer richting een zaal in Nederland.

Je kunt geen reactie achterlaten.