Pintandwefall – Hong Kong, Baby

Door Guido Segers 21 december 2009 Reacties staat uit voor Pintandwefall – Hong Kong, Baby

pintandwefall“Cute Pint bangs the tambourine, Crazy Pint on the bass, Dumb Pint sings for the most and plays guitar plus Tough Pint with the drums”. Een plaat die opent met tjilpende vogeltjes en Engels met accent wat nét irritant klinkt is in ieder geval een interessante plaat. Dan gaat het over de plaat Hong Kong, baby. Je zou bijna denken dat de plaat ook inderdaad daar vandaan komt, maar nee, dit springerige stukje punky indierock komt uit Finland. De naam van deze band van vier pintjes is trouwens Pintandwefall.

Het eerste nummer ‘Bird Of The Birds’, zoals eerder gezegd met getjilp, gaat over vogels die in de avond net te luid hun belevenissen bespreken. Diepgang is niet helemaal het ding van deze dames, maar dat hoeft ook niet met zulke luchtige doch vrolijke muziek. Live heeft de groep ook al de nodige reputatie opgebouwd, ongepolijst en feestelijk. Muzikaal wekken de pintjes een beetje het gevoel van een band als New Young Pony Club op, stuiterig en dansbaar, maar met iets prominentere gitaren (af en toe lekker stevig). Eigenlijk is het gewoon ook meisjesmuziek. Waarom zou ik een malle plaat als deze gaan zitten luisteren!

Als rockminnend manpersoon verwacht je bijvoorbeeld bij een nummer getiteld ‘Angus’ een geheel andere mijnheer dan Angus de piranha. Vervolgens het jolige ‘Zombie’ wat weinig met de Cranberries versie te maken heeft. Nee, Trombi is een zombie die in de kroeg zijn levensverhaal vertelt. Vervolgens mogen we ook nog kennis maken met ‘Okto’. Dit is uiteraard een octopus, maar wel een met weinig verstand. Och ja, eigenlijk somt dat de esthetica van Pintandwefall wel op: muziek waar zelfs een octopus met slechts drie hersencellen van kan genieten.

‘The Everlasting Difficulty of Important Choices’ is wel een van de tofste nummers van de plaat. Een woeste uitbarsting van iemand die niet weet welke kleren aan te doen omdat alles toch stom is. Eigenlijk gewoon de simpelere versie van ‘This Charming Man’ (The Smiths) maar dan zonder al het moeilijke gedoe er om heen. Het is namelijk belangrijk dat je er goed uit ziet en lol hebt in Pint-land. Zo simpel is het gewoon. Uiteindelijk eindigt de plaat wat rustiger met wat ingetogener werk.

Waarom ik nog steeds zit te luisteren naar dit onnozele Hong Kong, Baby (voor de derde keer zelfs, ik geef het toe)? Omdat het veel te opbeurend is om stom te vinden! Zeker op een dag waar we allemaal ingesneeuwd zijn en humeurig worden, dat zal ze in Finland wel vaker overkomen, is wat onnozelheid helemaal niet verkeerd. Als ik me ooit nog uit weet te graven wil ik dit live eens meemaken!

Score: ★★★★☆

Je kunt geen reactie achterlaten.