De Staat

Door Kees de Jong en Jeffrey Zweep 22 december 2009 Reacties staat uit voor De Staat

destaatminiIn ‘The Fantastic Journey of the Underground Man’ zingt Torre Florim al “I wait for hours and then do an interview”. Hier hebben we hem aan gehouden, want voor aanvang van de show in de Oosterpoort maakt de vocalist en gitarist van De Staat dan ook even tijd voor ons vrij.

Voor de vijf mannen is het niet de eerste keer Groningen, na twee keer Vera en een keer Noorderslag. Tekenend voor de groei van de band dus dat er weer een grotere zaal aangedaan wordt in Noord Nederland. Ondanks dat ze hier dus al eerder hebben gespeelt zijn ze niet echt bekend in de buurt, Torre wil namelijk graag weten waar ze vannacht heen moeten voor een goed feestje.

Wait for Evolution duurt 50 minuten, maar toch kregen ze het voor elkaar om in de Effenaar een show van 100 minuten te spelen. “Het heeft een evolutie doorgemaakt”, aldus Torre “Sommige nummers bouwen we uit en als het echt te gek word kunnen ze drie of vier keer zo lang worden. Hangt ook een beetje van het publiek af. In Amsterdam is het publiek over het algemeen kritischer, zeggen ze dan. En in dorpen gaat het publiek eerder los, maar heb je ook van die debielen ertussen. Ze zuipen in het zuiden gewoon veel.” Waarop ik reageer dat we dat in het noorden ook doen. Torre: “Hou ik je aan.”

“Het is een wilde rit, dit jaar is voor mij een van de raarste jaren van m’n leven geweest. M’n eerste jaar was natuurlijk het allerraarste, maar daar weet ik niet meer zo heel veel van. Dit jaar voelt voor mij als drie jaar. Zo veel gebeurd en gedaan. Had laatst m’n agenda erbij gepakt, ik had zowat elke dag van 12 uur middags tot 3 uur ‘s nachts iets te doen.”

“Je hebt altijd ook wel gasten die me aanspreken als ik een biertje doe. Niet altijd, soms ben ik gewoon moe ofzo. Maar dan zit ik ook niet in de kroeg, dan lig ik op bed. Ja, of de bank. Maar het valt gelukkig mee hoe vaak we herkent worden, we zijn natuurlijk geen Marco Borsato.”

destaat_foto

“In het begin van het jaar zaten we te hopen op wat festivals, maar Lowlands en Pinkpop zagen we niet gebeuren. Pinkpop is toch veel te groot voor ons? En ineens werden we gevraagd! Is heel raar. Het begon met Noorderslag, daarna hebben heel veel belangrijke momenten gehad en de keren dat we iets goed moesten doen, deden we het ook heel goed, ja en dan val je op en sta je ineens op de mooiere festivals.”

“Sziget is echt heel anders. Alles gaat zo lang door, dat de mensen met hun tenten op het terrein hebben staan. Er zit geen afscheiding tussen, zoals Lowlands of Pinkpop. Het is een grote marathon aan feesten, echt supervet.” De band staat op de soundtrack van een racespelletje, Colin McRAE: DiRT 2. Torre: “Een van die gasten van Codemasters, die het spelletje maken, is een Nederlander en die wou heel graag ons en Triggerfinger op de soundtrack hebben. Was gewoon een fan van ons. En we staan niet tussen de minste namen, erg gaaf dus.”

De plaat heeft niet een concept, in die zin, dat er een verhaal in wordt verteld. Het concept is volgens Torre dat er qua productie een enorme begrenzing had. Ook qua opname en wat hij zelf kon. Hij was ietwat belemmert, maar het was niet negatief omdat hij het beste uit de beperkte middelen heeft gehaald. Bepaalde dingen waren toevallig, zoals de samenwerking met Kyteman: “We deden heleboel dezelfde festivals en dan leer je elkaar kennen. Dat is wel leuk! Hij is ook erg van dingen samen ontwikkelen en creatief nadenken. En we willen elke show een gast meenemen, om het elke show toch anders te maken.”

De band kwam onlangs met een dvd, opgenomen op Lowlands. De reden hiervan was dat de show al opgenomen was, dus dat scheelde qua kosten. Ook heeft de band geen geld om een clubshow op te nemen, dat kost de band te veel geld. En nu kunnen ze de dvd ook voor een tientje aanbieden, dus dat is dan weer handig voor de fans.

Volgend jaar gaat de band veel naar het buitenland en willen ze een nieuwe plaat maken. Ze zullen een aantal hele speciale dingen in Nederland doen. Maar zeker is al dat ze op Glastonbury staan en ze willen erg graag showcases geven in landen als Amerika en Brazili?, zodat de plaat ook daar uitgebracht kan worden.

De band wordt vaak vergeleken met andere bands, als Queens of the Stone Age, dEUS, Nick Cave, maar ook een heleboel acts die Torre helemaal niet kent: “Dan denk ik; vind ik niet erg. Vind het wel erg als we puur een labeltje opgenaaid krijgen.”

Torre heeft een plaatje opgenomen met Roos van Roosbeef, De Speeldoos. Het leek hem een erg leuk project, het was sowieso iets anders dan wat Torre normaal doet. Hij zingt voor het eerst Nederlandstalig en werkt samen met Roos, maar hij vond het erg leuk om te doen.

In het begin was hij ook erg zoekende hoe hij op het podium moest staan, hij zat erg na te denken hoe hij over moest komen. Hoe meer hij speelde, hoe losser het ging. Dat betekend natuurlijk dat bepaalde shows heel anders over kunnen komen, maar dat geeft hem een juist gevoel, het gevoel van het verliezen van de controle.

Over het verliezen van de controle, hoeveel cowbells heeft Rocco al gesloopt? Torre: “Hij heeft er nu een microfoon opzitten, dus hoeft hij minder hard te slaan, maar vroeger was het best wel erg haha. Met het festivalseizoen was het nog erger, maar meestal moest hij een keer per twee weken een nieuwe halen. Maar hij kocht ook altijd de goedkoopste. Na een goede show zat er altijd een boog in een cowbell, haha!”

“Gelukkig hebben we nog niet gesproken met de ontwikkelaar van Guitar Hero, voor een Cowbell Hero spelletje, denk dat dat een heel saai programma wordt. Met maar een ritme. Een cowbell toevoeging in Guitar Hero lijkt me wel vet, maar ik heb helaas geen rechten op dat ding, geen patent ofzo. Ik heb Guitar Hero wel eens gedaan, maar het lijkt niet eens op gitaar spelen. “

“Wat?!? Zitten die gasten nu ons nummer te spelen?” Tijdens het interview klinkt er ineens lawaai vanuit de zaal, het is support-act Go To The Zo, die ‘The Fantastic Journey of the Underground Man’ spelen tijdens hun soundcheck. “Doen ze goed! Dit gaan ze gewoon doen, weet ik zeker! Het voorprogramma, sjongejonge.”

Als laatste wil ik graag weten welke platen van 2009 hij dan echt heel gaaf vind. “Die nieuwe van Grizzly Bear, vind ik echt het einde. De nieuwe platen van Jook o Box, Moss vind ik ook erg goed. Trouwens.” ‘Doe dan maar ook je beste plaat van het decennium.’ “Klinkt een beetje cliché, maar Songs for the Deaf is qua productie en sound een revolutionaire plaat. Het was het moment om die plaat te maken, Nick Oliveri en Mark Lanagan zaten er nog bij, Dave Grohl drumde op die plaat.” Als afsluiter willen we natuurlijk z’n schoenmaat weten en dat is in Torre’s geval maat 45. ”Je weet wat ze zeggen he, grote schoenen…grote voeten!”

Je kunt geen reactie achterlaten.