Jaarlijst 2009: Patrick Lamberts

Door Patrick Lamberts 30 december 2009 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2009: Patrick Lamberts

Beste platen 2009:mewroar

01. Mew – No More Stories
02. Porcupine Tree – The Incident
03. Bombay Bicycle Club – I Had The Blues, But Shook Them Loose
04. The Derek Trucks Band – Already Free
05. Dave Matthews Band – Big Whiskey & The GrooGrux King
06. Placebo – Battle For The Sun
07. The Asteroids Galaxy Tour – Fruit
08. Dream Theater – Black Clouds & Silver Linings
09. Devin Townsend – Addicted
10. Het Zesde Metaal – akattemets

Ik heb nog lang niet alle muziek geabsorbeerd die dit jaar is uitgekomen. Dus bestaat deze lijst uit de albums die ik dit jaar het meest beluisterd heb. Albums van Bat For Lashes en de nieuwe John Mayer zouden zomaar aan dit rijtje toegevoegd kunnen worden. Ook heb ik een aantal nieuwe Nederlandse acts leren kennen, zoals El Pino & The Volunteers, Laura Jansen, Jenny Lane, Wolff en Dennis Kolen die me in positieve zin hebben verrast. En terwijl iedereen The Mad Trist op een hoger podium zet, wil ik de Haarlemse band Heist die met hun experimentele stoner rock (ja, ook weer heel erg Queens Of The Stone Age be?nvloed!) niet ongenoemd laten. Hun album Razorblade Lemonade groovet als een tiet! De nieuwe Mew is werkelijk geniaal en hun live-optreden in de Oude Zaal van de Melkweg dit jaar is een ervaring die ik niet snel zal vergeten.

Beste platen jaren-0:Porcupine-Tree-In-Absentiaroar

01. Porcupine Tree – In Absentia
02. Blackfield – Blackfield
03. Snow Patrol – Eyes Open
04. Coldplay – Parachutes
05. Opeth – Watershed
06. Transatlantic – SMPTe
07. John Mayer – Continuum
08. Mew – No More Stories
09. Dream Theater – Six Degrees Of Inner Turbulence
10. Joe Satriani – Strange Beautiful Music

Wat een opgave zeg. Alsof een ouder zijn favoriete kind even aanwijzen wil. Maar goed, bij deze een lijstje waar ik aardig tevreden over ben. Mijn ontdekking van dit decennium is ongetwijfeld Porcupine Tree. Hoe Steven Wilson het flikt weet ik niet, maar hij weet keer op keer topkwaliteit af te leveren. Dat geldt ook voor zijn samenwerking met Aviv Geffen onder de noemer Blackfield. Neal Morse haalde met One uit 2004 de lijst net niet. Net als Oracular Spectacular van MGMT uit 2008 en Fear Of A Blank Planet van – hoe kan het ook anders – Porcupine Tree uit 2007. Verder valt het me op dat het jaar 2002 drie keer vertegenwoordigd is en er veel mooie live-albums zijn uitgebracht die vaak de weg naar mijn cd-speler hebben gevonden zoals Score van Dream Theater (2006) en Joe Satriani – Live At San Fransisco (2001).

Je kunt geen reactie achterlaten.