Yo La Tengo – Fade

Het nieuwe jaar is amper begonnen of de eerste prachtrelease is al binnen. Het zestiende (!) studioalbum van?Yo La Tengo?mag dan niet heel vooruitstrevend zijn, maar met een voet in het verleden hebben de indie-veteranen een behoorlijk sterk album gemaakt. Een opvallend opgewekte plaat ook. Wie de moeite neemt?Fade?te beluisteren, hoort Yo La Tengo op zijn best. Het album bevat namelijk louter sterke indiesongs.
Wat een opening! In het experimentele, bijna zes minuten durende ‘Ohm’ horen we aangenaam gitaargefreak, mysterieuze geluiden en krautrock invloeden. Inclusief heerlijke fuzzy gitaarsolo nog wel.?De opener blijkt ook meteen het meest experimentele nummer van?Fade?te zijn, dat verder vooral veel lieflijke popliedjes bevat. Jawel, popliedjes met een opvallend optimistische boventoon. Luister maar eens naar het vrolijke ‘Well You Better’ of het prachtige ‘I’ll Be Around’. We horen luchtige strijkers, blazers en een aangename lo-fi sfeer, die gedurende het hele album vastgehouden wordt.?Vocaal gezien doet Fade soms denken aan Lou Reed ten tijden van the Velvet Underground.?De liedjes uit de pen van Ira Kaplan zitten nog steeds knap in elkaar en zijn verre van standaard. Het trio?(twee mannen en een vrouwelijke drummer) maakt rijke liedjes vol muzikale details, die niet snel gaan vervelen.
Met het ingetogen ‘The Point of It’ en het mooi aangeklede ‘Before We Run’ komt er een ontspannen einde aan aan dit nieuwe Yo La Tengo album. Misschien komt het wel doordat Yo La Tengo eens niet werkte met vaste producer Roger Moutenot (die sinds 1993 al hun albums produceerde), maar met John McEntire in zee ging. Feit is dat?Yo La Tengo met?Fade?terugkeert naar het niveau van de klassiekers?And Then Nothing Turned Itself Inside-Out?(2000) en?I Can Hear The Heart Beating As One?(1997).?De carrière van de band uit New Jersey bestrijkt inmiddels alweer 29 jaar, maar blijkt met?Fade?nog?hartstikke relevant te zijn.?Hulde.