Eurosonic 2013: dag 0

Het is die tijd van het jaar weer, vrijwel heel muziekminnend Nederland komt als een zwerm bijen op Groningen af. Dat niet alleen, de grootste stad van Noord Nederland is voor een paar dagen de muzikale hoofdstad van Europa. Een enkeling komt niet meer (“Daar hoef ik niets meer mee te maken hebben!”), maar het is toch echt weer tijd voor Eurosonic.

Bastille

De woensdag, ooit begonnen als pre-party en vervolgens omgedoopt tot dag 0, begint steeds groter te worden. Toegegeven, het is nog niet zo groot als de andere twee Eurosonic-dagen, maar het aantal venue’s is in de loop der jaren toegenomen. Op deze rustige eerste dag (of tóch nulde dag?) mag?Temples het festival openen. Vier jonge Britse jochies die het publiek neo-psychedelica voorschotelen. De vergelijking met de Beatles (die kapsels!), Tame Impala (de gitaarsound!) en de sixties in het algemeen (de rest!) is snel gemaakt. De Beatles zullen inderdaad jaloers zijn geweest op de haardracht van de jongetjes, maar vermoedelijk niet op de sound.

Dit omdat de band nog niet sterk genoeg is om een hele set lang te boeien. De psychedelisch aandoende gitaarpop is pakkend, maar iets meer lijn in de set had wel gemogen. Daar komt bij dat de vocals niet altijd even zuiver klinken. En toch: net als je denkt dat Temples als een kaartenhuis in elkaar zakt, komt er een gouden gitaarsolo voorbij razen. De heren hebben met ons lopen fucken en doseren simpelweg hun kwaliteit. Al hoeft de frontman de volgende keer niet het glittertruitje van z’n zusje te pikken, want dat was simpelweg nergens voor nodig.

Door naar rockhol Vera, waar we nog twee tracks van Mikhael Paskalev meepakken. Waar we eigenlijk voor komen is het Britse Bastille en zo te zien zijn we zijn niet de enigen; de zaal zit goed vol. De band weet meerdere genres door elkaar te verweven, maar weet gelukkigerwijs een lijn te trekken in de set. Het zijn de hooks en tempowisselingen in de songs die het viertal telkens een ander gezicht geeft. Bastille waagt zich zelfs aan een mash-up tussen Snap!’s ‘Rythm is a Dancer’ en Debarge’s ‘Rythm of the Night’ en komt er nog mee weg ook. Extra bonuspunten scoort het kwartet met de bijna hese stem van frontman Dan Smith, al lijkt hij zich soms nog ietwat onwennig te voelen op het podium. Bastille heeft het in zich om hoge ogen te gooien op festivals.

We blijven plakken in de zaal voor Kodaline. De verwachtingen zijn hooggespannen en dat voor een band die nog maar slechts één?EP heeft uitgebracht. Eigenlijk is dit bizar. En eerlijk is eerlijk, de Ieren maken het ook niet helemaal waar. De band gaat ongetwijfeld zeer groot worden, maar de flow in de set is niet lekker. Het geheel komt niet over, ook niet als single en prijsnummer ‘All I Want’ de revue passeert. Ook hier gaat een bandlid de mist in met z’n kleren, want dat gaatjesshirt van vocalist Steven Garrigan?gaat nergens meer over.

Tekst:? Jeffrey Zweep
Fotografie:? Remco Brinkhuis