Eurosonic 2013: dag 1

Na een paar bands op de woensdag en een beetje slaap, staat er donderdag weer genoeg op het programma. Helaas geen instores in de Plato of Coffee Company voor ons, wel een overvol avondprogramma.

We trappen af met Ewert and the Two Dragons in de Machinefabriek. De Estse band rond vocalist Ewert Sundja stond vorig jaar ook al op Eurosonic en had zoveel indruk gemaakt dat ze dit jaar mocht terugkomen. Vanavond geeft de band een cursus ‘binnen de lijntjes musiceren’. Het geheel klinkt heel erg veilig en nergens in de set zitten er uitschieters. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat de ramvolle zaal langzaam maar zeker steeds wat leger raakt.

Andy Burrows

Door naar de andere kant van het centrum van Groningen, alwaar het Grieks-Duitse Sea+Air in der kleine zaal van het Groninger Museum indruk tracht te maken. Het minimalistische duo weet voor een enkeling te beklijven, terwijl een ander deel de grote zaal van het Museum alvast opzoekt voor Andy Burrows. Nét op tijd, zo blijkt wat later. De rij voor de bar is minstens net zo lang als de rij voor de zaal (en die was lang volgens Twitter!) en de zaal stroomt steeds voller. De ex-drummer van Razorlight begint aardig aan zijn set, maar het geheel wordt alsmaar rommeliger. Halverwege besluit Burrows om eens in een andere toonhoogte te zingen en te spelen en vind hij het vervolgens nodig om het nummer af te breken.

“Het was een lange dag”, aldus de helft van Smith & Burrows. Menigeen is hierdoor totaal uit de flow van de set en besluit de zaal te verlaten. Hij weet zich samen met zijn driekoppige band te herpakken en laat tijdens ‘Keep On Moving On’ (dat nummer met die ‘No Diggity’-vibe) zelfs een aantal meisjes dansen. Dansen doet een enkeling ook op MMOTHS. Alhoewel ‘dansen’ een groot woord is. Waar de electro op de debuut-EP van deze jongeling nog erg dromerig is, is het live een stuk scherper. Combineer dat met noisy gitaren en donderende drums en je krijgt een prettig geheel.

Onze afsluiter van de donderdag is het Deense Efterklang. Toch wat vreemd dat deze band, die al ruim een decennium bestaat, dit jaar voor het eerst op Eurosonic staat. Dit is niet iets wat de band lijkt te deren, want in de veertig minuten die ze krijgt, weet ze het toegestroomde publiek te betoveren. Al vanaf noot één heeft de band een moddervette jaren tachtig-sound, aangevuld met Deense gemoedelijkheid en sprookjesachtige passages. Vocalist Casper Clausen is een goedlachse frontman en tezamen weten de heren en dame uit Kopenhagen een prachtige en vooral sfeervolle show neer te zetten. Efterklang is écht heel erg goed.

Tekst: Jeffrey Zweep
Fotografie: Remco Brinkhuis