Eurosonic 2013: dag 2

Gisteren na de laatste band dook men natuurlijk niet gelijk het bed in. Nee, er werd nagedronken, er werd menig afterparty bezocht en er werd vooral van alles gedaan wat niet door de beugel kon. Vrijdag zit iedereen er weer fris en fruitig bij gelukkig. Nee, dat had je gedacht. Iedereen is vrijdag brak. Oké dan, bijna iedereen.

Brak of niet, het is net na het middaguur vrij vol in de Plato voor de acoustische sessie van John Coffey. De vijf heren vliegen normaliter het podium over, maar nu weten ze met hun uitgeklede nummers het publiek te overrompelen. Goed gedaan. Helaas zijn we niet bij de instore sessie van Linnea Olsson en is het veel te druk bij de sessie van Villagers.

Amenra

Net als gisteren start ons avondprogramma in de Machinefabriek. De venue met de tofste naam is het strijdtoneel voor de hardste band van het festival: Amenra. De vijf Belgen klinken ongenadig hard en laten horen waarom hun laatste plaat op het label van het legendarische Neurosis werd uitgebracht. Alhoewel, qua sound komen de heren ook angstig in de buurt van Cult of Luna. Hoe het ook zij: de band weet een angstige sfeer neer te zetten. Geen podiumverlichtig op drie kleine spotjes na en verder alleen geprojecteerde visuals op de backdrop. De vocals van Colin H. Van Eeckhout zijn bijna pijnlijk en het muzikale gedeelte klinkt mokerhard en overdonderend.

In Simplon is?M? (inderdaad, met de ‘?’ van Bl?f) al bezig met de set als we binnenkomen, maar ja, die rijen op Eurosonic he? Het Deense drietal is een band met weinig richting, want de sound klinkt per track anders en daardoor zit er totaal geen lijn in de set. Voor een enkeling is dit fijn en voor een enkeling niet. M? is eigenlijk niet zo bijzonder, maar als we dan toch een genre mogen bedenken voor het bandje dan is dit ‘dreampop-dubstep-indie-glitch-electro’. Of iets in die richting.

Het Noorse Young Dreams mocht eerder al eens op tour met Tame Impala, maar laat hier nier zien waarom. Het zestal is laat met de soundcheck en ‘mist’ een synthesizer. De band vraagt ons om bij de meer leeg klinkende fragmenten dan maar een hele goede synthesizer te fantaseren. De band maakt gebruik van meerdere vocalen en dat is leuk, als iedereen kan zingen. Dat kan helaas niet iedereen. En de podiumpresentatie is ook niet om over naar huis te schrijven: Young Dreams is slappe hap. Wegens lange rijen missen we Nina Nesbit én alternatief Elephant, waardoor we ons heil zoeken bij onoffici?le programmering en belanden we in de Crowbar.

Het lijkt namelijk bijna traditie te worden, John Coffey in de Crowbar tijdens Eurosonic. Vorig jaar was het flink wat rustiger, nu zit de tent al ram en ram vol en iedere idioot probeert vooraan te staan. Voer voor de heren muzikanten natuurlijk, die al vaak zat een feestje hebben gebouwd. Een feestje word het zeker, want de band speelt in de hoogste versnelling. Het publiek zingt eerst nog voorzichtig mee, maar na twee tracks wordt alles woord voor woord meegeschreeuwd. Voetjes gaan van de vloer, vuisten gaan de lucht in, crowdsurfers klimmen in de plafondverlichting en men springt vanaf de bar het publiek in, dat soort gekte. De band klinkt snaarstrak: messcherpe gitaarpartijen, moddervette drums en diepe bastonen. Vocalist David Achter de Molen staat meer dan eens in het publiek en aan het einde sneuvelen er nog wat lampen en kabels, terwijl de beamer aan het plafond nét blijft zitten. De Crowbar wordt bijna afgebroken, maar na een halfuur blijkt dat het pand nog overeind staat. Wel staat iedereen vrijwel direct buiten, want een klein beetje verkoeling was hard nodig. Wat een feest!

Tekst: Jeffrey Zweep

Fotografie: Remco Brinkhuis