Gare du Nord @ Paard van Troje, Den Haag

Dat Gare du Nord al lang niet meer slechts een treinstation in Parijs is, weet muziekluisterend Nederland inmiddels wel. Al meer dan tien jaar verovert jazzband Gare du Nord niet alleen ons landje, maar ook de rest van Europa. Vanavond is, gehuld in mutsen, sjaals en zelfs snowboots, ‘t Paard van Troje aan de beurt.

Ondanks het stevige winterweer heeft iedereen Den Haag weten te bereiken. De zaal is dan ook aardig gevuld en zowel jonge als oudere fans lijken er zin in te hebben om een dansje te wagen op de aanstekelijke muziek van het jazz collectief. Zodra het licht in de zaal uitgaat, weerklinkt er filmische muziek. In het donker maken de muzikanten hun entree, gevolgd door zangeres Dorona Alberti.

Alberti is van Italiaanse komaf. Dit is niet alleen aan haar naam te merken, maar ook aan haar manier van performen. Vol passie en overgave slingert Dorona haar teksten de zaal in. Spatzuiver en af en toe onder begeleiding van wat gekke dansjes. Wanneer de band opent met ‘I Got Something in My Mouth’ is het duidelijk: de muziek van Gare du Nord ontstijgt?het niveau van een gemiddeld Nederlands jazzgezelschap. Internationale allure zijn woorden die hier dan ook zeker op hun plaats zijn.

‘Jullie kunnen een klein feestje verwachten’, kondigt Alberti aan. Dat blijkt ook zo te zijn, de hele avond lang. Tot het moment waarop ‘Berlin Beats’ wordt ingezet. Dorona heeft het in het intro, in het Duits (voor zover begrepen) over De Muur. ‘Berlin Beats’ is het meest theatrale, meeslepende nummer in de set en kan mede hierdoor voor sommige luisteraars als wat gezapig overkomen. Samen met ‘Language Of The Blues’ vormt ‘Berlin Beats’ het ietwat rustigere gedeelte in de set, wat sommige bezoekers onwillekeurig tot praten aanzet. Het merendeel van de aanwezigen luistert echter aandachtig en kijkt vol respect naar de theatrale acte de présence?van Dorona Alberti.

De hele zaal wordt weer even goed wakker geschud wanneer we ‘even gaan doen alsof het niet zo koud is buiten’. Jazzklassieker ‘Summertime’ wordt slechts met piano en zang ingezet, maar explodeert in een waar feest, wanneer gitarist en oprichter van het clubje Ferdi Lancee en bassist Franki Di Angelis in het middelpunt komen te staan. Hierdoor wordt bijna een soort uptempo countryfeeling gecre?erd. Een enorme verrassing bij een band die vooral bekend staat om hun jazzkwaliteiten.

Even lijkt het ‘de grote Dorona Alberti show’ te worden, met af en toe wat momenten voor de gitarist en saxofonist. Gelukkig mag tijdens ‘Boogie All Night’ de bas ook even schitteren tijdens een epische bas/gitaar battle.

Gare du Nord draait nu al meer dan tien jaar mee en dat is te merken. We kunnen hier spreken van een zeer strakke band, waarbij geen enkel schoonheidsfoutje te ontdekken is. Ondanks dat speelt het gezelschap allerminst geroutineerd en presenteert zichzelf live als een grote brok passie.

1 Comment

  • Ferdi Lancee speelt zelf niet mee (momenteel?) in de live band. Het fantastische gitaarwerk op het podium komt van Aron Raams.

Comments are closed.