Death Letters

Plots lag ‘ie daar, in een kringloopwinkel in Austin, Texas. Het gebedsboekje van wijlen Orlene Adams Hill, een doodnormale Amerikaanse vrouw, die een kleine veertien jaar geleden de dood vond. Het blijkt de inspiratie voor het derde album van het Dordtse rockduo Death Letters, dat de naam van dat zelfde gebedsboekje draagt: Common Prayers. Zanger en gitarist Duende Ariza Lora vertelt waarom het hem zo intrigeerde: “Het was de hele ervaring, hoe het allemaal gebeurde. Dat gebedsboekje lag daar plompverloren in die winkel en toen ik het oppikte viel er een krantenknipsel uit, dat – voor mijn gevoel – in slow motion naar beneden dwarrelde.”

Het boekje werd een soort obsessie en een belangrijke factor tijdens het schrijven van de liedjes voor Common Prayers, ‘de meest intense plaat tot nu toe.’ “Toen we gingen opnemen, merkten we al vanaf dag één dat dit een intens project zou gaan worden. De laatste twee weken heb ik mezelf opgesloten in de studio en de zang opgenomen. Geen zonlicht, bijna niemand om me heen. Op een gegeven moment heb ik mensen moeten bellen om weer perspectief te kunnen zien.” Helemaal begrijpen doet Duende het ook niet: “Ook al heb ik dit concept als een discussie neer gezet, het is de meest persoonlijke plaat tot nu toe. Ik kan er niet echt een vinger op leggen hoe dat komt.”

In tegenstelling tot de vorige twee albums, besloot Duende voor Common Prayers de productie voor zijn eigen rekening te nemen. “Ten eerste was ik ervan overtuigd dat ik dat kon. Bovendien heb ik de nummers zelf geschreven en de visie van de plaat als beste voor ogen. Het is gewoon om ervoor te zorgen dat de plaat met de juiste visie afgeleverd wordt.” Het leverde een intense samenwerking met voormalig Textures-gitarist Jochem Jacobs op, die het mixen van het album verzorgde. “Hij wist precies wat ik bedoelde.” Ondanks die verandering hoeven we geen radicale omslag te verwachten wat betreft de sound. “Nee, het wordt niet een totaal ander album zoals bij de vorige plaat het geval was. Qua thematiek is het gelijk aan Post-Historic, maar wij zijn natuurlijk ook weer ouder geworden, waardoor het allemaal iets dieper en zwaarder klinkt.”

Daar is niets van gelogen, Common Prayers is misschien wel de meest complete en sterkste plaat tot nu toe. Een haast misleidend akoestisch begin, in de vorm van de titeltrack, maar in het vervolg gestaag door walsend, met de uitstekende single ‘We Chant Arhythmically’ voorop. Halverwege het album treffen we plots wat geroezemoes aan, in de vorm van het snerende ‘That Shady Look From The Party Crowd’. Een soort statement tegen gemakzucht, zo vertelt Duende: “Ik heb een hekel aan mensen die voor gemak gaan, voor ‘party crowd’. Van die mensen die niets meer willen dan een gemiddeld leven en geen groei aan willen gaan.”

Waar voorganger Post-Historic een hele langgerekte tour opleverde die dwars door Europa trok, verwacht Duende nu een ander beeld. “We hebben best een lange weg voor de boeg. De vorige keer (met Post-Historic, red.) beleefden we onze Europese doorbraak, maar ditmaal kunnen we alles in één keer doen. Alle pers wordt op hetzelfde moment doorgestuurd, we hebben een tour die we in een keer kunnen doen en ga zo maar door.” Het is een band die op het podium onwaarschijnlijk veel energie heeft en de frontman vindt het dan ook geen straf om zolang te touren. “Maar”, zegt hij, “ik zou zeker niet protesteren als we gelijk weer de studio in gaan.”

 

1 Comment

Comments are closed.