Kim Janssen – The Lonely Mountains

KJ_The_Lonely_MountainsROAR(EP – Snowstar Records) Kim Janssens vorige plaat, Ancient Crime, werd redelijk ontvangen. De speelduur van ruim 26 minuten werd als te kort ervaren en een aantal instrumentale intermezzo’s haalden de vaart volledig uit het geheel. Ook kon de sound van bepaalde tracks als té Neo-klassiek omschreven worden. De opvolger van Ancient Crime is een EP, The Lonely Mountains geheten.

Ook hier weer een korte speelduur, de zes nummers klokken in binnen negentien minuten. De EP begint hoopvol met intro ‘Britten’, waar Kim hulp krijgt van Lydia van Maurik (voorheen Brown Feather Sparrow, nu Eins, Zwei Orchestra). Deze intro klinkt opgewekter als de rest van de plaat, de opvolgende nummers zijn namelijk trager en ingetogener.

Traag en ingetogen, zo is hoe we de liedjes van Kim Janssen kennen, maar af en toe doet hij toch iets wat we niet verwachten. Op ‘Drift’ zijn z’n vocalen namelijk iets vervormt en klinkt hij behoorlijk richting Bon Ivers Justin Vernon. Het is een sterk nummer, evenals de titeltrack. Dit nummer ademt een veel cleanere sfeer uit. Afsluiter ‘Can I Not Come To Thee?’ klinkt door het gebruik van een koor heel kerkelijk, maar is een sfeervolle afsluiter.

Kim Janssen levert prima tracks af op The Lonely Mountains EP, maar het grootste manco is dat het niet als één geheel klinkt. Het is meer een verzameling liedjes en daar is op zichzelf weinig mis mee, maar er zit weinig flow in het geheel. Hierdoor wordt er een bepaalde afstandelijkheid gecre?erd tussen? de nummers.