Cross-linx 2013: Muziekgebouw Eindhoven

Cross-linx, het muziekfestival dat moderne en klassieke muziek samenbrengt, timmert hard aan de weg in Nederland. In het verleden kleurden mooie namen als Eels, The National, Tindersticks en Efterklang het affiche van het festival dat tegenwoordig langs vijf steden rondreist. ROAR was aanwezig in het muziekgebouw te Eindhoven voor een verslag.

Triphop en een klassiek strijkorkest? Portishead bewees in 1998 met de liveplaat Roseland NYC dat dit iets bijzonders kan opleveren. De opening van Cross-linx wordt dit jaar verzorgt door een andere triphopband van het eerste uur: Lamb. Speciaal voor dit festival geeft het Engelse duo een optreden met Amsterdam Sinfonietta dat op papier toch wat spannender lijkt dan het in de praktijk is. Hoewel het mooi is voor het oog, heeft het strijkorkest eigenlijk weinig meerwaarde live. Het wordt een aardig concert, waarbij vooral de beheerste prachtzang van Lou Rhodes indruk maakt. Naast vertolkingen van nummers als ‘Gabriel’ en een epische uitvoering van ‘Górecki’ (genoemd naar de populaire Poolse componist), komt ook het nieuwe ‘Nobody Else’ voorbij, dat verschijnt op het aankomende, zesde album.

In de foyer op de tweede verdieping speelt even later het indie-duo The Dodos. Hoewel de klassieke invloeden hier ver te zoeken zijn, spelen Meric Long en Logan Kroeber een set met veel tempowisselingen en schijnbaar wiskundig uitgemeten Afrikaanse ritmes. Long neemt zijn gitaarpartijen op en cre?ert hierbij soms het geluid van een volledige rockband. De opzwepende psychedelische folkstukken, die hier en daar wat aan Animal Collective doen denken, behoren tot de hoogtepunten uit de set. Toch vertolkt de band haar nummers wat plichtmatig. Wellicht tijd voor nieuw materiaal?

Echt indrukwekkend wordt het bij de Canadese Patrick Watson. Ook hij treedt speciaal voor Cross-linx op met het Amsterdamse Sinfonietta, dat hier wel een duidelijke meerwaarde heeft. Vanaf set-opener ‘Fireweed’ wordt een magische sfeer gecre?erd. De band speelt uitmuntend en het strijkorkest zorgt voor onderhuidse spanningen. Het zwaartepunt ligt vanavond bij het materiaal van Watsons derde plaat Wooden Arms uit 2008. Ook verzorgt het Sinfonietta een stuk van de Franse klassieke componist Debussy, waar Watson groot fan van is. De zanger is goed bij stem vanavond. Zijn merkwaardige praatjes en perfectionistische reactie op kleine muzikale foutjes maken de kunstzinnige set luchtig en nergens pompeus. In het schitterende ‘To Build A Home’ mag Watson zich meten met Jeff Buckley en in de onversterkte set-afsluiter ‘Into Giants’ cre?ert hij knap een huiskamergevoel in de immense zaal van het muziekgebouw.

Tot slot speelt geluidstovenaar Nils Frahm in de kleine zaal van het muziekgebouw. De 29-jarige toetsenvirtuoos speelt een bloedstollende set waarbij je haast oren te weinig hebt om alle details in je op te kunnen nemen. Het optreden start met harde avant-gardistisch elektronica die gaandeweg overgaat in hypnotiserende pianoklanken. Frahm legt zijn hart en ziel in zijn muziek en gaat helemaal op in zijn spel. Het is een spannend, artistiek en emotioneel optreden. Wanneer er op de eerste rij bij diverse mensen tranen over de wangen lopen, weten wij genoeg.