Stereophonics – Graffiti On The Train

Stereophonics - Graffiti On The Train(Album – PIAS Records)?Vier jaar na?Keep Calm And Carry On?komt Stereophonics?met haar achtste album:?Graffiti On The Train. Vier jaar, maar eigenlijk wachten we al veel langer: wie aan de Welshe popformatie denkt, herinnert zich vooral die eerste drie albums.?Na?Just Enough Education To Perform (2001) was er nog wel een grote hit in 2005 (‘Dakota’), maar verder bleef het akelig veel van hetzelfde. Voor de fans ideaal: ook Graffiti On The Train?klinkt weer als een vertrouwde Stereophonics-plaat.

Erg vertrouwd is vooral de stem van zanger Kelly Jones, met zijn nasale zeurstem weer prominent aanwezig op het tien nummers tellende album. Als we Kelly moeten geloven, is er met dit album een volledig nieuwe weg ingeslagen: door met veertig “unfinished ideas” de studio binnen te komen zouden de nummers onvoorspelbaarder zijn geworden dan ooit tevoren. We geloven Kelly als hij zegt dat de band meer lol tijdens de opnames had dan ooit tevoren, maar van onvoorspelbaarheid is weinig sprake. En dat is misschien wel typerend voor Stereophonics: de band heeft een eigen geluid, maar weet er niet op verder te bouwen.

Dat eigen geluid werkte ooit zo goed. Neem debuutalbum?Word Gets Around: vanaf opener ‘A Thousand Trees’ 42 minuten lang boeiend, met die zelfmoordballade ‘Billy Davey’s Daughter’ als ultieme uitsmijter. Alles aan?Graffiti On The Train?doet terugverlangen naar dat album, zo poppy en toch zo sterk. Nu moeten we het doen met een geforceerde ballade als ‘Been Caught Cheating’, of de pretentieuze compositie ‘Violins and Tambourines’. Dieptepunt is ‘Take Me’, een murderballad die zo clichématig (inclusief hoge vrouwelijke gastvocalen) Nick Cave poogt te imiteren, dat alle geloofwaardigheid verloren gaat.

Natuurlijk zijn er sterkere momenten. Gelukkig maar, want de band staat in juni weer op Pinkpop en dan moet er ook wat te genieten zijn. Hoogtepunten zijn eerste single ‘Indian Summer’ en album-opener ‘We Share The Same Sun’: prima meezingers voor op een festival. Het is niet genoeg voor een voldoende: je mag na zoveel jaar toch meer verwachten van een band.