Lucy Rose @ Rotown, Rotterdam

Vandaag begint de lente, singer-songwriter Lucy Rose komt namelijk naar Rotown. De 23-jarige is afkomstig uit de Londense folkscene waar o.a. ook Noah and the Whale en Laura Marling bij horen. Lucy was achtergrondzangeres bij Bombay Bicycle Club, maar bracht vorig jaar een eigen cd uit, genaamd Like I Used To. De plaat werd goed ontvangen en Rotterdam wordt vanavond verwarmd door Lucy’s heldere stem en folky liedjes.

Het voorprogramma heet Peter & Kerry. Peter zorgt voor de toetsen, Kerry voor het gitaarspel en de drumcomputer, en samen zingen ze liedjes recht uit het hart onze oren in. Het klinkt erg goed, vooral bij de stukjes mooie harmonieuze samenzang. Het duo lijkt er wel zin in te hebben: Peter kletst gezellig een beetje met ons tussen de nummers door, en op een gegeven moment schieten beide bandleden in de lach tijdens een liedje. De sfeer zit er in ieder geval prima in en het publiek reageert enthousiast.

Lucy Rose

We worden nog veel enthousiaster als Lucy Rose met haar gitaar op een kruk gaat zitten en begint te zingen. ‘Gamble’ klinkt loepzuiver en wij praatgrage Rotterdammers zijn doodstil bij het horen van deze engelenstem. Lucy wordt beloond met een groot applaus en een hoop herrie uit de zaal.

De toon is gezet: Lucy Rose maakt prachtige muziek die nog leuker wordt door haar vierkoppige band die op het podium verschijnt. Ieder gespeeld nummer is raak en er breekt een brede lach door op zowel Lucy’s gezicht als op de gezichten van de band en het publiek. Door de liveband krijgt de muziek net een beetje extra, en wat op het album een lief folkliedje leek, blijkt nu te swingen. Mensen dansen en klappen enthousiast mee, naar het voorbeeld van bassist Simba Bhebhe, die vrolijk staat te bewegen op de maat.

Lucy Rose

Lucy geniet duidelijk van het optreden en maakt dan ook genoeg tijd om met ons te praten. Ze grapt dat ze het warm heeft omdat ze haar thermos-ondergoed nog aanheeft, vertelt ons meermaals dat we een fantastisch publiek zijn en haar ‘dankjewel’ klinkt bijna foutloos. Met haar charme en haar geweldige muziek pakt ze het publiek volledig in, en de twee nieuwe nummers die ze speelt worden ook met veel gegil en geklap ontvangen. Gegild en geklapt wordt er overigens ook als een liedje foutloopt omdat ze een haar in haar mond heeft. Het geeft allemaal niet: Rotterdam is stiekem een beetje verliefd op Lucy, dus ze mag doen wat ze wil op het podium.

Lucy is ook een beetje verliefd op ons: ze zegt dat dit concert in haar top-3 van favoriete concerten komt. Een hele eer, maar veel mensen zullen er hetzelfde over denken. Door de uitstekende muziek die nooit saai wordt en de charmes van de hele band is dit een top-avond, en laat de tengere zangeres de eerste zonnestralen van de lente doorbreken. Extra warm krijgen we het als Peter en Kerry nog een liedje mee komen spelen, en als Lucy en haar band van het podium verdwijnen blijft de zaal herrie maken als ware hij volledig gevuld.

Lucy Rose

Tijdens de toegift, bestaande uit ‘Shiver’ en ‘Don’t You Worry’, maakt Lucy nog even van de gelegenheid gebruik om haar thee aan te prijzen, die ze als merchandise verkoopt. Helaas moet Rotterdams nieuwste favoriet dan toch echt van het podium, al zong ze net nog ‘Don’t you worry, I’m staying here’. Gelukkig komt ze wel nog bij de merchandise staan, waar zich gelijk een file vormt van mensen. Het is wel duidelijk: het is lente en Rotterdam is verliefd. Lucy Rose mag nog heel vaak terugkomen voor zo’n heerlijke avond.


Tekst: Michelle Westhoeve
Fotografie: Leonie Poot